VII SA/Wa 1246/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2013r. znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. E. S.-M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. 2013 poz. 267), art. 235 i art. 235 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105 poz. 869 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania H. M. z dnia 4 marca 2013 r. od decyzji Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Po otrzymaniu w dniu 17 maja 2005 r. "Skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej" nadesłanego przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] wraz z pismem z dnia 11 maja 2005 r. zawierającym prośbę o dokonanie oceny narażenia zawodowego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wszczął postępowanie w sprawie choroby zawodowej. Następnie, organ dokonał analizy czynności zawodowych H. M. w zakładach pracy, w których na przestrzeni lat ww. była zatrudniona w charakterze psychologa, posiłkując się danymi uzyskanymi od pracodawców, jak również od samej zainteresowanej, po czym zgromadzoną w sprawie dokumentację przesłał do jednostki orzeczniczej I stopnia. W wyniku przeprowadzonego postępowania diagnostyczno - orzeczniczego przez jednostki uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych wydane zostały trzy orzeczenia lekarskie: Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...], Nr [...] z dnia [...] marca 2006r. Instytutu Medycyny Pracy w [...], Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...], w których zgodnie orzeczono o braku podstaw do rozpoznania u H. M. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W oparciu o przeprowadzoną ocenę narażenia zawodowego oraz orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] października 2008 r. decyzję Nr [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej. W związku z wniesieniem przez H. M. odwołania od ww. decyzji, sprawa była rozpatrywana w trybie odwoławczym przez organ II instancji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] uznał słuszność zarzutu zawartego w odwołaniu H. M., że opinie organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz jednostek orzeczniczych, odnośnie oceny jej narażenia zawodowego są ze sobą sprzeczne. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w podsumowaniu zbiorczej oceny narażenia zawodowego dotyczącej zatrudnienia w Szkole Podstawowej Nr [...] w [...] stwierdził, że praca zawodowa H. M. stwarzała możliwość powstania choroby zawodowej, przy czym nie odniósł się do informacji zawartych w poszczególnych "Kartach oceny narażenia zawodowego" i w protokołach z przesłuchania jako świadków pracodawców, w których nie potwierdzano faktu wykonywania przez ww. czynności o charakterze ruchów monotypowych, a tym samym negowano jej narażenie zawodowe. Z kolei w wydanych orzeczeniach lekarskich zgodnie stwierdzono, że nie ma podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii stwierdzonego u H. M. rozpoczynającego się obustronnego zespołu cieśni nadgarstka, wskazując na pozazawodową przyczynę choroby. W tych warunkach, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] w dniu [...] stycznia 2009 r. wydał decyzję Nr [...] znak: [...] uchylającą decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem m.in. art. 75 k.p.a., zobowiązującego organ do dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności dokumentów, zeznań świadków, opinii biegłych oraz oględzin. W uzasadnieniu decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, że z bardzo szczegółowego opisu czynności zawodowych H. M. nie wynika, aby miały one znamiona pracy o charakterze monotypowym i wskazał, by przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] uwzględnił w zbiorczej ocenie narażenia zawodowego opinie zawarte w poszczególnych "Kartach oceny narażenia zawodowego" oraz informacje podane w protokołach z przesłuchania świadka, a po uzupełnieniu "Karty oceny narażenia zawodowego" przekazał do jednostki orzeczniczej I stopnia celem ponownego rozpatrzenia sprawy. Podkreślił, że powyższe działanie będzie zgodne z wykładnią art. 80 k.p.a., stanowiącego, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ponownie rozpatrując sprawę, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przeprowadził postępowanie wyjaśniające i uwzględniając dodatkowe wyjaśnienia złożone przez pracodawców oraz samą zainteresowaną, sporządził nową "Kartę oceny narażenia zawodowego", którą wraz z aktami sprawy przesłał do jednostki orzeczniczej I stopnia, zwracając się jednocześnie z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie orzeczenia lekarskiego. W dniu 26 maja 2011 r. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u H. M. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy według punktu 20 ppkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Od ww. orzeczenia lekarskiego H. M. wniosła odwołanie, w związku z tym została skierowana do jednostki orzeczniczej II stopnia, tj. do Instytutu Medycyny Pracy w [...] w celu przeprowadzenia ponownego badania. Ponieważ H. M. nie zgłosiła się na wyznaczony termin badania, Instytut Medycyny Pracy w [...] odesłał dokumentację lekarską do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] bez orzeczenia lekarskiego. Po otrzymaniu ww. informacji, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego oraz poinformował o możliwości wypowiedzenia się przez strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zwrócił się również do H. M. o wyjaśnienie, dlaczego nie zgłosiła się na badania diagnostyczne w trybie odwoławczym do Instytutu Medycyny Pracy w [...]. Ponieważ żadna ze stron postępowania nie wniosła dodatkowych wyjaśnień w sprawie, a H. M. nie odpowiedziała również na ww. pismo organu I instancji i nie podała przyczyn nie zgłoszenia się do Instytutu Medycyny Pracy w [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję Nr [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Od powyższej decyzji H. M. wniosła odwołanie. W wyniku rozpoznania odwołania zapadła opisana na wstępie decyzja organu drugiej instancji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po zapoznaniu się z zebraną w sprawie dokumentacją stwierdził, że odwołanie H. M. nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] została wydana z zachowaniem zasad określonych w kodeksie postepowania administracyjnego oraz przepisach szczegółowych regulujących zasady postępowania zarówno jednostek orzeczniczych jak i organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w sprawach chorób zawodowych. Organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z art. 235 (1) Kodeksu Pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Państwowy Inspektor Sanitarny może wydać decyzje o stwierdzeniu choroby zawodowej, jeżeli są spełnione dwie przesłanki: u pracownika rozpoznana zostanie choroba wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy potwierdzą, że ma ona związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową. W postępowaniu, związanym z podejrzeniem choroby zawodowej u H. M. nie został spełniony ww. drugi warunek tzn. nie stwierdzono związku przyczynowego schorzenia z wykonywaną pracą zawodową. Organ wyjaśnił, że H. M. w latach 1977-1983 i 1991-2005 pracowała na stanowisku psychologa w Miejskiej Poradni Wychowawczo-Zawodowej Nr [...] i [...] w [...], Poradni Wychowawczo - Zawodowej Nr [...] w [...], Poradni Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i Młodzieży w [...], Szkole Podstawowej Nr [...], Nr [...] oraz Nr [...] w [...], Ośrodku Pomocy Społecznej Dzielnicy [...]. Wykonując pracę psychologa pisała odręcznie długopisem, od grudnia 1999 r. przez krótki okres czasu pisała też na maszynie mechanicznej, a od ok. 2000 r. korzystała z komputera. Szczegółowe informacje na temat sposobu wykonywania pracy znajdują się w aktach sprawy i były znane zarówno jednostkom orzeczniczym uprawnionym do rozpoznawania chorób zawodowych, które wydały orzeczenia lekarskie w sprawie, jak również Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...]. Przypadek H. M. był wielokrotnie rozpatrywany przez jednostki orzecznicze. W orzeczeniach lekarskich (Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w [...], Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Instytutu Medycyny Pracy w [...], Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] oraz w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] wydanym w trakcie ponownie prowadzonego postępowania), zgodnie orzeczono o braku podstaw do rozpoznania u H. M. choroby zawodowej. Organ podkreślił, że uzasadnienia orzeczeń są spójne i nie budzą wątpliwości co do dokonanego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia Nr [...] stwierdzono, że cyt. "Biorąc pod uwagę wywiad chorobowy oraz analizę sposobu wykonywania pracy (zarówno pisanie ręczne jak i na klawiaturze komputera nie stanowi obciążenia stawów nadgarstkowych ruchami monotypowymi) nie znaleziono podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii obustronnego zespołu cieśni nadgarstka." Orzeczono, że schorzenie pacjentki ma najprawdopodobniej związek z rozpoznaną niedoczynnością tarczycy. Również w orzeczeniach lekarskich jednostek orzeczniczych II stopnia zanegowano zawodową etiologię rozpoznanego u H. M. obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wskazując na pozazawodową przyczynę choroby, którą jak podano w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w [...] Nr [...] cyt. "należy upatrywać w predyspozycjach konstytucjonalnych oraz w rozpoznanej u pacjentki niedoczynności tarczycy". Podobnie w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] Nr [...] stwierdzono, że cyt. "wiodącą rolę w rozwoju tego schorzenia odegrały zaburzenia hormonalne tarczycy. Stwierdzona u badanej niedoczynność tego gruczołu z medycznego punktu widzenia stanowi jeden z wiodących czynników indukujących zespół cieśni nadgarstka. (...) brak jest najmniejszych podstaw do uznania etiologii zawodowej obustronnego zespołu cieśni nadgarstka zwłaszcza, iż pisanie ręczne i komputerowe nie stanowi o istotnej monotypii ruchów i przeciążeniu w zakresie stawów nadgarstkowych." Ponadto Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] na prośbę Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], mając do wglądu pismo H. M. z dnia 18 kwietnia 2008 r. zawierające zarzuty odnośnie procedur diagnostyczno - orzeczniczych oraz sposobu orzekania w tym Instytucie, złożył dodatkowe wyjaśnienia w piśmie z dnia 18 lipca 2008 r. informując, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w orzeczeniu lekarskim Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz, że niezmienne jest stanowisko Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] w kwestii przebytego przez badaną narażenia zawodowego, podkreślając przy tym, że wbrew ustaleniom Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] pisanie ręczne i komputerowe nie stanowi o znaczącej monotypii ruchów i przeciążeniach w zakresie nadgarstków. Ponadto organ podkreślił, że jak wynika z orzeczenia lekarskiego Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (wydanego przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] na wniosek Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] po uchyleniu jego decyzji przez organ II instancji, a stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji), po ponownej analizie całości dokumentacji medycznej oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego nie znaleziono podstaw do rozpoznania u H. M. zawodowej etiologii obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wskazując że powyższe schorzenie może być skutkiem choroby tarczycy. Organ wskazał, że lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, posiadającym kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu sposobu wykonywania pracy na organizm ludzki, znana jest specyfika czynności zawodowych związanych z obsługą komputera, maszyny do pisania, a także specyfika ruchów ręki podczas pisania odręcznego. Posiadają oni wiedzę i kompetencje do oceny wpływu sposobu wykonywania pracy na kończyny ludzkie. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno - orzeczniczymi. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] (uchylającej decyzję organu I instancji Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia) wskazał, że według danych literaturowych zespół cieśni nadgarstka jest najczęstszą chorobą obwodowego układu nerwowego w populacji ogólnej. Istota rozpoznania zawodowego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka sprowadza się do oceny, czy sposób wykonywania obowiązków zawodowych związany jest z ruchami monotypowymi, które mogą spowodować nadmierne obciążenie narządu ruchu. Czynności zawodowe mają znamiona ruchów monotypowych, jeżeli polegają na wielokrotnym powtarzaniu - nawet do kilku tysięcy razy w ciągu zmiany roboczej - jednostajnych (tych samych), szybkich, naprzemiennych ruchów maksymalnego zginania i prostowania rąk w stawach nadgarstkowych, w długotrwałych przedziałach czasowych, co skutkuje uciskiem na nerwy pośrodkowe w kanale nadgarstka i jest przyczyną zespołu cieśni nadgarstka o etiologii zawodowej. Wyłącznie wykonywanie czynności powodujących długotrwały ucisk na nerw pośrodkowy predysponuje do wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka o etiologii zawodowej. Zgodnie z danymi literaturowymi i ze stanowiskiem lekarzy medycyny pracy z jednostek orzeczniczych, wielokrotnie wyrażanym w orzeczeniach lekarskich, pisanie odręczne, pisanie na maszynie elektrycznej, pisanie na klawiaturze komputera czy ruch myszą komputerową nie stwarza możliwości ucisku na pnie nerwów pośrodkowych w kanale nadgarstka, a co za tym idzie nie uzasadnia uznania zacytowanych powyżej czynności za czynnik etiologiczny rozpoznanej u pracownika choroby obwodowego układu nerwowego - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Wyłącznie wieloletnie, intensywne pisanie na maszynie mechanicznej (związane z naprzemiennymi ruchami maksymalnego zginania i prostowania rąk w stawach nadgarstkowych) może u pracowników biurowych stanowić czynnik etiologiczny rozpoznanego zawodowego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Powyższa kwestia ma istotne znaczenie dla meritum spraw, gdyż do powstania zespołu cieśni nadgarstka o etiologii zawodowej może usposabiać wielogodzinne pisanie na maszynie do pisania mechanicznej, w długich okresach czasowych (co najmniej kilkanaście lat). Jednakże, jak wynika z zebranej w sprawie dokumentacji, w przypadku H. M. zacytowane uwarunkowania nie miały miejsca. Odnosząc się do kwestii podniesionych w odwołaniu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wskazał, że nie jest zgodny ze stanem faktycznym zarzut strony, jakoby nie otrzymała odpowiedzi Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] na pismo z dnia 18 kwietnia 2008 r. H. M. w dniu 30 maja 2008 r., otrzymała pismo z dnia 9 maja 2008 r. (o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru) znajdujące się w aktach sprawy stanowiące odpowiedź na wskazane przez nią pismo. W ocenie organu, bezzasadnym jest też zarzut dotyczący nie otrzymania przez skarżącą odpowiedzi Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] z dnia 18 lipca 2008 r. na pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], bowiem na ww. piśmie jest informacja o jego przekazaniu do wiadomości H. M.. Co do zarzutów zawartych w odwołaniu odnośnie prowadzonego postępowania diagnostyczno - orzeczniczego, w tym przesyłania korespondencji przez te jednostki, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wyjaśnił, że sposób prowadzenia ww. postępowania oraz kwestia kontroli i nadzoru obiegu dokumentów w jednostkach orzeczniczych nie należy do kompetencji organów Inspekcji Sanitarnej. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem zawartym w odwołaniu, że jej pismo z dnia 27 czerwca 2011 r. skierowane do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Poradni Chorób Zawodowych w [...] zostało w pełni zlekceważone, ponieważ H. M. została skierowana na ponowne badania do Instytutu Medycyny Pracy w [...]. Pozostałe zarzuty dotyczące korespondencji prowadzonej z Instytutem Medycyny Pracy w [...], które zdaniem skarżącej uniemożliwiły stawienie się przez nią na badania nie zostały poparte przez skarżącą żadnymi dowodami. Wątpliwość co do rzeczywistych powodów braku stawienia się na te badania nasuwa również fakt, że H. M. miała możliwość wypowiedzenia się w ww. kwestii przed wydaniem zaskarżonej decyzji, ponieważ Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia 27 listopada 2012 r. zwrócił się do niej z prośbą o udzielenie informacji, dlaczego nie zgłosiła się na badania w trybie odwoławczym do Instytutu Medycyny Pracy w [...]. Powyższą prośbę H. M. pozostawiła bez odpowiedzi, mimo że ww. przesyłkę podjęła w dniu 18 grudnia 2012 r. jej córka (podobnie jak inną korespondencję, w tym zaskarżoną decyzję), o czym świadczy druk potwierdzenia odbioru Poczty Polskiej. Z kolei zastrzeżenia do sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. wniesione w odwołaniu przez H. M., według oceny Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], nie mają wpływu na meritum sprawy, ponieważ decyzja ta została uchylona decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...], a tym samym wyeliminowana z obiegu prawnego. Organ wskazał, że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zarzut, że decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], wydana w efekcie złożonego odwołania, nakazała uwzględnienie w zbiorczej ocenie narażenia zawodowego nie istotne, zdaniem skarżącej, dla ostatecznej konkluzji opinie zawarte w poszczególnych kartach oraz informacje podane w protokołach przesłuchań, wskutek czego została zmieniona w 2009 r. ocena narażenia zawodowego bez udziału skarżącej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] ponownie rozpatrując sprawę pismem z dnia 18 lutego 2009 r. zwrócił się do H. M. z prośbą o osobiste zgłoszenie się do Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w [...] w celu uzupełnienia informacji o przebiegu i warunkach pracy zawodowej. Zawiadomił też strony postępowania, w tym zainteresowaną o wszczęciu postępowania, wzywając jednocześnie strony postępowania: H. M. oraz pracodawców do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do udzielenia niezbędnych wyjaśnień dotyczących przebiegu i warunków pracy zawodowej zainteresowanej. H. M. miała więc możliwość wypowiedzenia się w sprawie, z czego skorzystała, o czym świadczy m.in. jej pismo z dnia 14 marca 2009 r., w którym stwierdziła, że podtrzymuje wszystko, co zeznała i napisała, uwiarygodniając to licznymi dowodami w postaci dokumentów, w ramach ustalania oceny narażenia zawodowego w 2005 r. i wniosła o uwzględnienie tego w obecnym postępowaniu. Prośba ta została uwzględniona przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], który przy sporządzeniu ,,Karty oceny narażenia zawodowego" w 2009 r. skorzystał z informacji pozyskanych podczas wcześniejszego postępowania, ponownie przeanalizował sprawę i wyciągnął słuszny wniosek odstępując od stwierdzenia, zawartego w "Karcie oceny narażenia zawodowego" z 2005 r., że praca zawodowa stwarzała możliwość powstania choroby zawodowej, a co jak wskazano już powyżej, jest niezgodne ze współczesnym stanem wiedzy i kryteriami orzeczniczymi stosowanymi przez jednostki orzecznicze w diagnostyce zespołu cieśni nadgarstka jako choroby zawodowej. Odnosząc się do pytań postawionych w odwołaniu przez H. M., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wyjaśnił, że skarżąca nie przedstawiła dowodów, na podstawie których wysnuła wniosek, że negatywna decyzja została sformułowana przez organ zanim napisała pismo z 18 kwietnia 2008r., natomiast z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że pierwszą decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] października 2008 r., a więc po dacie ww. pisma. Reasumując organ podkreślił, że przy potwierdzeniu istnienia u pracownika choroby zawartej w wykazie chorób zawodowych, niezbędnym jest dokonanie ustaleń, czy rozpoznane schorzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem ma związek z wykonywaną pracą zawodową. W analizowanym przypadku warunek ten nie został spełniony. Podejrzenie innych pozazawodowych przyczyn choroby nie wyklucza uznania jej za chorobę zawodową pod warunkiem, że potwierdzone zostanie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż warunki pracy (narażenie zawodowe) mogły wywołać taką chorobę. Rozpoznanie zespołu cieśni nadgarstka jako choroby zawodowej wymaga stwierdzenia, że sposób wykonywania pracy był dominującym czynnikiem sprawczym. Państwowa Inspekcja Sanitarna dokonuje oceny narażenia zawodowego w celu ustalenia, czy praca zawodowa mogła przyczynić się do powstania schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, a jak to miało miejsce w analizowanym przypadku, posłużyła ona jednostkom orzeczniczym do rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniach lekarskich o braku podstaw do jej rozpoznania. Zatem, w ocenie organu, bezzasadnym jest stwierdzenie H. M., że lekarze nie uwzględniają oceny dokonanej przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Uznanie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], że jak to określiła H. M. w odwołaniu była ona cyt. "przez 10 lat narażona na wystąpienie choroby zawodowej", stanowiło sprzeczność ze stanowiskiem zawartym w orzeczeniach lekarskich trzech jednostek orzeczniczych uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych oraz aktualnym stanem wiedzy na temat zawodowej etiologii zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W związku z powyższym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, informując w uzasadnieniu decyzji, że ponowne rozpatrzenie sprawy służy wyjaśnieniu zaistniałych niespójności, odnośnie interpretacji czynności zawodowych ww. pod kątem uznania ich jako czynnika sprawczego rozpoznanego zespołu cieśni nadgarstka. Efektem ponownie przeprowadzonego postępowania jest decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania odwoławczego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podkreślił, że przy wydawaniu decyzji w sprawach chorób zawodowych, organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest związany przepisami szczegółowymi regulującymi zasady prowadzenia postępowania w zakresie rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Przepisy te nie pozwalają organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej na swobodne uznanie - spełnienie żądania strony i rozpoznania choroby zawodowej bez zastosowania procedur określonych w przepisach prawa. Z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 105 poz. 869 z późn. zm.) wynika, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu jednostek organizacyjnych właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych i nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania choroby. Dlatego też jeśli, jak to ma miejsce w analizowanym przypadku, orzeczenia lekarskie stwierdzają brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a ich uzasadnienia są spójne, to organ jest związany tymi ustaleniami i nie może wydać, w oparciu o uznanie administracyjne, oczekiwanej przez zainteresowaną decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, czego żąda strona w odwołaniu. Wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, zgodnie z żądaniem strony, lecz wbrew orzeczeniom lekarskim wydanym przez jednostki uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych, byłoby sprzeczne z prawem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła H. M.. Skarżąca zarzuciła, że nie otrzymała oryginału orzeczenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz pisma Instytutu z [...] z dnia 18 lipca 2008 r., dlatego nie jest skarżącej wiadomo, na jakiej podstawie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2008 r. stwierdzono, że "po dokonaniu ponownej szczegółowej analizy dokumentacji lekarskiej i oceny narażenia zawodowego nie znaleziono podstaw do uznania etiologii zawodowej obustronnego zespołu cieśni nadgarstka", a wskazane stwierdzenie kłóci się z poprzedzającymi stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji. Skarżąca podniosła, że w wyniku odwołania od decyzji z dnia [...] października 2008 r. zapadła decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., w wyniku której, bez udziału skarżącej oraz bez zmiany stanu faktycznego, zmieniono konkluzję oceny narażenia zawodowego, którą otrzymała dopiero przy okazji badania lekarskiego, którego daty nie podano na orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Skarżąca podniosła, że skierowała do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych pismo z dnia 27 czerwca 2011 r. z szeregiem wniosków, na które nie otrzymała odpowiedzi. Wskazała, że o terminie badań wyznaczonym na 23 kwietnia 2012 r. nie została prawidłowo powiadomiona, albowiem naruszono art. 79 par. 1 k.p.a. i nie mogła stawić się na wezwanie. Mimo powyższych naruszeń wydano decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. na podstawie prawdopodobnie nieaktualnego orzeczenia lekarskiego z dnia 26 maja 2011 r. oraz na podstawie bezpodstawnie zmienionej oceny narażenia zawodowego. Mając na uwadze ww. zarzuty skarżąca wniosła o zmianę decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. na stwierdzająca występowanie u niej choroby zawodowej zespołu cieśni nadgarstków lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, organy obu instancji poczyniły ustalenia w sprawie w sposób prawidłowy i zgodny z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wzorowo ustawowe wymogi wynikające z art. 107 k.p.a., wyczerpująco przedstawia okoliczności sprawy i rozważania, jakie organ na ich tle przeprowadził, orzekając jak w sentencji decyzji. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji podstawę prawną rozstrzygnięcia organu II instancji stanowiło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz.U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869) - w sprawie chorób zawodowych, które zastąpiło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. - w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), które utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r. Definicję legalną choroby zawodowej zawiera obecnie art. 235 (1) k.p. dodany mocą art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 825) zmieniającej ww. ustawę z dniem 3 lipca 2009 r. Zgodnie z treścią tego przepisu za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zdaniem Sądu nie traci zatem na aktualności orzecznictwo wydane na gruncie ww. rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., zgodnie z którym definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy (tak m.in. wyrok SN z dnia 4 czerwca 1998 r., III RN 36/98, OSNP 1999/6/192 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 1998 r., I SA 786/98, LEX nr 45835). Nadto, w orzecznictwie utrwalony był pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim (m.in. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r., OPS 3/02, ONSA 2003/1/4) również w pełni aktualny na gruncie nowego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych regulującego tę samą materię normatywną. Orzeczenia w sprawach chorób zawodowych wydają właściwe organy administracji publicznej, które zobowiązane są do stosowania przepisów procedury administracyjnej ze wszystkimi tego konsekwencjami chyba, że ww. rozporządzenie zawiera regulacje odmienne. W świetle § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione dwie przesłanki: choroba jest wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy po zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego potwierdzą, że ma ona związek z wykonywaną pracą. Rozpoznanie choroby odpowiadającej właściwej pozycji wykazu chorób zawodowych i występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy jest wystarczające dla odwołania się do przesłanki wysokiego prawdopodobieństwa, o której mowa w art. 235¹ K.p. Istotne dla stwierdzenia choroby zawodowej jest ustalenie, czy zdiagnozowane u pracownika schorzenie, występujące jednocześnie w wykazie chorób zawodowych, zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Procedura związana z przeprowadzeniem postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie tej niezbędnej dla stwierdzenia choroby zawodowej przesłanki, nazwana w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych "oceną narażenia zawodowego", wyznaczona została w sposób ścisły. Po myśli jego § 6 ust. 4 ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 k.p.. przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 298¹ K.p. przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego. Akta kontrolowanej sprawy pozwalają na stwierdzenie, że procedura ta została zachowana. Skarżąca była kierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę. Następnie doszło do ustalenia charakterystyki stanowiska pracy skarżącej ze szczegółowym uwzględnieniem sposobu wykonywania pracy w zakresie ruchów monotypowych obciążających stawy nadgarstkowe. Na podstawie danych podanych przez zakład pracy oraz na podstawie wywiadu przeprowadzonego z pacjentką ustalono rodzaj i zakres czynności, które wykonywała skarżąca oraz ocenę narażenia zawodowego w oparciu o przedstawione dane. Podkreślenia wymaga, że postępowanie administracyjne było wobec uchylenia pierwszej decyzji organu pierwszej instancji powtórzone, w tym ponownie i w sposób bardzo staranny opracowano ocenę narażenia zawodowego. Skarżąca była w toku niniejszego postępowania kierowana do jednostek orzeczniczych uprawnionych, zgodnie z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Te, po szczegółowej ocenie stanu zdrowia badanej, w oparciu o przeprowadzone badanie oraz analizę dokumentacji medycznej wraz ze szczegółową analizą narażenia zawodowego wydawały opinie do braku podstaw uznania choroby zawodowej u skarżącej. I tak, w toku prowadzonego postępowania zapadły orzeczenia: z dnia [...] grudnia 2005 r., [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...], Nr [...], z dnia [...] marca 2006r., Instytutu Medycyny Pracy w [...], Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...], w których zgodnie stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u H. M. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Następnie, w dniu [...] maja 2011 r. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [ ...] Oddział w [...] wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u H. M. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy według punktu 20 ppkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Od ww. orzeczenia lekarskiego H. M. wniosła odwołanie, w związku z tym została skierowana do jednostki orzeczniczej II stopnia, tj. do Instytutu Medycyny Pracy w [...] w celu przeprowadzenia ponownego badania. Ponieważ H. M. nie zgłosiła się na wyznaczony termin badania, Instytut Medycyny Pracy w [...] odesłał dokumentację lekarską do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] bez orzeczenia lekarskiego. Za organem wskazać też trzeba, że lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, posiadającym kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu sposobu wykonywania pracy na organizm ludzki, znana jest również specyfika czynności zawodowych związanych z obsługą komputera, maszyny do pisania, kalkulatorów, a także specyfika ruchów ręki podczas pisania odręcznego. Posiadają oni wiedzę i kompetencje do oceny wpływu i sposobu wykonywania pracy na kończyny człowieka. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi. Orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma zatem walor opinii biegłego. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa i przekonująco uzasadniona. Gdy odpowiada tym warunkom, co ma miejsce w niniejszej sprawie, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. Z kolei organ wydający decyzję jest związany treścią orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia pracownika i określa czy rozpoznane schorzenia mieszczą się w wykazie chorób zawodowych oraz czy mają związek z warunkami pracy. Oznacza to, że organy państwowej inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym oraz nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby. Sąd stwierdza, że zarzuty skargi nie mogły wpłynąć na powyższą ocenę zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła, że nie otrzymała oryginału orzeczenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz pisma Instytutu z [...] z dnia 18 lipca 2008 r., dlatego nie jest jej wiadomo, na jakiej podstawie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2008 r. stwierdzono, że "po dokonaniu ponownej szczegółowej analizy dokumentacji lekarskiej i oceny narażenia zawodowego nie znaleziono podstaw do uznania etiologii zawodowej obustronnego zespołu cieśni nadgarstka", a wskazane stwierdzenie kłóci się z poprzedzającymi stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji. Jak wskazał zasadnie organ drugiej instancji zastrzeżenia do sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. nie mają wpływu na meritum sprawy, ponieważ decyzja ta została uchylona decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...], a tym samym wyeliminowana z obrotu prawnego. Co do zarzutu skarżącej, że nie została prawidłowo powiadomiona (naruszono art. 79 § 1 k.p.a.) o terminie badań wyznaczonym na 23 kwietnia 2012 r., i nie mogła stawić się na wezwanie wskazać należy, że organ drugiej instancji ustosunkował się już do tych okoliczności. Należy podkreślić w szczególności to, że skarżąca nie skorzystała z możliwości wyjaśnienia tych okoliczności choć miała ku temu możliwość, wezwana do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia 27 listopada 2012 r. zwrócił się do niej z prośbą o udzielenie informacji, dlaczego nie zgłosiła się na badania w trybie odwoławczym do Instytutu Medycyny Pracy w [...], mimo to H. M. nie złożyła wyjaśnień (ww. przesyłkę podjęła w dniu 18 grudnia 2012 r., podobnie jak inną korespondencję, jej córka, o czym świadczy druk potwierdzenia odbioru Poczty Polskiej złożony do akt administracyjnych sprawy). Także kolejny zarzut skargi nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Jak prawidłowo wyjaśnił organ drugiej instancji nie znajduje potwierdzenia zarzut, że decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], wydana w efekcie złożonego odwołania, nakazała uwzględnienie w zbiorczej ocenie narażenia zawodowego nie istotne, zdaniem skarżącej, dla ostatecznej konkluzji opinie zawarte w poszczególnych kartach oraz informacje podane w protokołach przesłuchań, wskutek czego została zmieniona w 2009 r. ocena narażenia zawodowego bez udziału skarżącej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] ponownie rozpatrując sprawę pismem z dnia 18 lutego 2009 r. zwrócił się do H. M. z prośbą o osobiste zgłoszenie się do Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w [...] w celu uzupełnienia informacji o przebiegu i warunkach pracy zawodowej. Zawiadomił też strony postępowania, w tym zainteresowaną o wszczęciu postępowania, wzywając jednocześnie strony postępowania: H. M. oraz pracodawców do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do udzielenia niezbędnych wyjaśnień dotyczących przebiegu i warunków pracy zawodowej zainteresowanej. Skarżąca miała więc możliwość wypowiedzenia się w sprawie, z czego skorzystała, o czym świadczy m.in. jej pismo z dnia 14 marca 2009 r. w którymi wniosła o uwzględnienie tego w obecnym postępowaniu. Prośba ta została uwzględniona przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], który przy sporządzeniu ,,Karty oceny narażenia zawodowego" w 2009 r. skorzystał z informacji pozyskanych podczas wcześniejszego postępowania, ponownie przeanalizował sprawę i wyciągnął słuszny wniosek odstępując od stwierdzenia, zawartego w "Karcie oceny narażenia zawodowego" z 2005r., że praca zawodowa stwarzała możliwość powstania choroby zawodowej, a co jak wskazano już powyżej, jest niezgodne ze współczesnym stanem wiedzy i kryteriami orzeczniczymi stosowanymi przez jednostki orzecznicze w diagnostyce zespołu cieśni nadgarstka jako choroby zawodowej. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.).