VII SA/Wa 1257/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi U L i L S na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania U L i L S od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], umarzającej wszczęte na wniosek U L i L S, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "[...]" (trzy budynki mieszkalne wielorodzinne) wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] w [...] , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "kpa". 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Wojewoda [...] umorzył wszczęte na wniosek U L i L S postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "[...] (trzy budynki mieszkalne wielorodzinne) wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...] położonych przy ul. [...] w [...] Od decyzji tej U L i L S złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, odwołanie wpłynęło w terminie. 3. Jak wynika z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, u podstaw decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. legło stwierdzenie, iż odwołujący się nie posiadają interesu prawnego. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej: "GINB" wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało poprzedzone wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2872/12, Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargę kasacyjną [...] S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2457/11, uchylającego postanowienie GINB z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...], odmawiające wszczęcia, na wniosek U L i L S, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...]. W powyższym wyroku WSA w Warszawie wskazał, że ocena interesu prawnego wnioskodawców wymaga uprzedniego wszczęcia postępowania. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., Wojewoda [...] , po wszczęciu postępowania na wniosek U L L S umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2010 r. W motywach rozstrzygnięcia GINB wskazał, że w pierwszej kolejności organ zobowiązany był zbadać czy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Wyjaśnił pojęcie strony o którym mowa w art. 28 kpa, pojęcie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz pojęcie interesu prawnego. Następnie GINB podniósł, że U L i L S nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...]. Natomiast skarżący wywodzą swój interes prawny z tytułu posiadania prawa współwłasności działki nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. [...] , co potwierdza księga wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy dla [...]. Organ wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że najbliżej położony względem ww. działki o nr ewid. [...] planowany budynek "B" o wysokości 10,0 m (Projekt Budowlany - nr rysunku A-08/B i A-10/B) zaprojektowany na działkach nr ewid. [...] i [...] jest oddalony od działki skarżących o ok. 13 m. Natomiast od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce o nr ewid. [...] projektowany budynek "B" usytuowany jest w odległości ponad 30 m. Ponadto zwrócił uwagę, że granica działki nr ewid. [...] znajduje się w odległości 6,18 m od projektowanego śmietnika. W ocenie GINB obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane nie obejmuje swym zakresem działki o nr ewid. [...] . Położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do wnioskodawców, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W szczególności projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce o numerze ewid. [...], nawet biorąc pod uwagę różnice w rzędnych posadowienia planowanych budynków (5.43) a rzędną nieruchomości skarżących (3.8). Powyższą kwestię normuje wyczerpująco przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm). Ponadto nieruchomość należąca do skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), jak również o przepis § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), przepisu § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz przepis § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 – 17.00) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Planowane przedsięwzięcie nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, prąd, telekomunikacja) jak również nie pozbawia działki o numerze ewid. [...] dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie w związku z zarzutem zalewania nieruchomości skarżących wodami opadowymi organ wyjaśnił, że dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany kierunku spływu wód powierzchniowych w celu kierowania ich na nieruchomość należącą do skarżących (§ 29 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Zwrócił uwagę, iż na terenie objętym projektowaną inwestycją m.in. wzdłuż działki nr ewid. [...] (w odległości 3 m od granicy) zaplanowano kanalizację deszczową zakończoną zbiornikiem odparowywanym przeznaczonym do magazynowania wody opadowej. Teren nieruchomości inwestycyjnej pomiędzy granicą działki nr ewid. [...] a planowaną kanalizacją ma mieć spadek 1% w kierunku działki inwestycyjnej i kanalizacji deszczowej. Tym samym, w ocenie organu, argumentacja odwołujących się, iż działka nr ewid. [...] zalewana będzie wodami opadowymi nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z powyższego wynika, że nieruchomość należąca do skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). GINB zgodził się z zarzutem skarżących, iż wbrew twierdzeniu organu wojewódzkiego, wzdłuż działki nr ewid. [...] nie zaprojektowano muru oporowego, jednakże podniósł, że powyższe pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 5. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli U L i L S; zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 i 80 kpa ze względu na niewyjaśnienie dokładnie okoliczności faktycznych sprawy, niepełną analizę zgromadzonego materiału dowodowego oraz wbrew powyższym obowiązkom nie ustalenie, jaki wpływ może wywrzeć przedmiotowa inwestycja na nieruchomość skarżących, a nadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera ustosunkowania się organu odwoławczego do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów; b) art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez niewskazanie dowodów, na których organ się oparł wydając decyzję oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; c) art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący nie są stroną postępowania, a także że nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane; d) art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 Nr 75, poz. 690) poprzez nie uwzględnienie dowodów dokumentujących zalanie posesji skarżących; e) przepisów kodeksu cywilnego, a w szczególności art. 140 i 144 kc poprzez nierozważenie interesów skarżących jako właścicieli sąsiedniej nieruchomości; - wnieśli o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...]. 6. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 8. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]umarzającą wszczęte na wniosek U L i L S postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] lutego 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "[...] " (trzy budynki mieszkalne wielorodzinne) wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...]w [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 8.1 Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek U L i L S o stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "[...]" wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi w [...]. Postępowanie zostało wszczęte w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2457/11. Organ pierwszej instancji wskazał, że skoro decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] nie dotyczyła interesu prawnego ani obowiązku U L i L S, stosownie do treści art. 28 kpa w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nie mogą być oni uznani za strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...]. Dalej organ stwierdził, że położenie działki skarżących względem nieruchomości, na której jest realizowana inwestycja wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z działki należącej do skarżących, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. 8.2. W orzecznictwie podkreśla się, że stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd podziela argumentację organu, iż skarżący nie posiadają interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2010 r.. Rację ma organ, że mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że najbliżej położony względem ww. działki o nr ewid. [...] planowany budynek "B" o wysokości 10,0 m (Projekt Budowlany - nr rysunku A-08/B i A-10/B) zaprojektowany na działkach nr ewid. [...] i [...] jest oddalony od działki skarżących o ok. 13 m. Natomiast od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce o nr ewid. [...] projektowany budynek "B" usytuowany jest w odległości ponad 30 m. Ponadto należy zauważyć, że granica działki nr ewid. [...] znajduje się w odległości 6,18 m od projektowanego śmietnika. Ponadto projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce o numerze ewid. [...] , nawet biorąc pod uwagę różnice w rzędnych posadowienia planowanych budynków (5.43) a rzędną nieruchomości skarżących (3.8). Ponadto nieruchomość należąca do skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), jak również o przepis § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), przepisu § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz przepis § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 – 17.00) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Planowane przedsięwzięcie nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, prąd, telekomunikacja) jak również nie pozbawia działki o numerze ewid. [...] dostępu do drogi publicznej. Tym samym zgodzić się należy z organem, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki o nr ewid. [...], w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 29 ust.1 ustawy Prawo wodne. W sprawie niniejszej skarżący wskazali, że ich interes prawny wynika z tytułu posiadania prawa współwłasności działki nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. [...] , co potwierdza księga wieczysta Nr [...] (art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego). O ile, co do zasady, przepis ten mógłby uzasadniać twierdzenia o posiadanej legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności, o tyle w okolicznościach niniejszej sprawy nie może mieć on zastosowania. Przepisy te związane są wszak z szeroko pojętą, konstytucyjnie zagwarantowaną ochroną własności. Jest oczywiste, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia jako strona (art. 28 kpa) w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego to strefa, która determinuje interes prawny, którego istnienie stanowi warunek posiadania statusu strony. Jeżeli bowiem z tych przepisów wynikają ograniczenia dotyczące sposobu zagospodarowania nieruchomości, której dotyczy postępowanie administracyjne, stronami będą inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiednich działek. Jak wynika z powyższego obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki o nr ewid. [...] należącej do skarżących. Skarżący mogą w pełni korzystać z przysługujących im praw do zabudowy swojej posesji. Zarzuty podnoszone przez skarżących w skardze przesądzają fakt występowania po ich stronie interesu faktycznego, nie zaś prawnego. Natomiast związane z nadmiernym hałasem i wibracjami stanowiącymi immisje z powstającej inwestycji mogą uzasadniać roszczenie o charakterze cywilno-prawnym, lecz nie dają praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Zarzut o podniesieniu terenu inwestycji wskutek czego zakłócone zostały stosunki wodnoprawne na nieruchomości skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany kierunku spływu wód powierzchniowych w celu kierowania ich na nieruchomość należącą do skarżących, tym samym art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne nie został naruszony. Wskazać należy za organem, że na terenie objętym projektowaną inwestycją m.in. wzdłuż działki nr ewid. [...] (w odległości 3 m od granicy) zaplanowano kanalizację deszczową zakończoną zbiornikiem odparowywanym przeznaczonym do magazynowania wody opadowej. Teren nieruchomości inwestycyjnej pomiędzy granicą działki nr ewid. [...] a planowaną kanalizacją ma mieć spadek 1% w kierunku działki inwestycyjnej i kanalizacji deszczowej. Tym samym argumentacja odwołujących się, iż działka nr ewid. [...] zalewana będzie wodami opadowymi nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że skarżący w żaden sposób nie wykazali ich indywidualnego, własnego interesu prawnego, aby wystąpić w niniejszym postępowaniu jako strona. Tym samym za niezasadne należało uznać naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 107 § 1 kpa. W realiach niniejszej sprawy stwierdzić wypada, że postępowanie przed organem odwoławczym zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a podjętej decyzji nie można zarzucić wadliwości uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W sposób należyty wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego oraz dokonano jego prawidłowej subsumcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego. IV. W tych okolicznościach organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, który na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "[...]", jako że skarżąca nie może być uznana za stronę tego postępowania w rozumieniu art. 28 kpa w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.