VII SA/Wa 1266/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie: sędzia WSA Andrzej Siwek, asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 22 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...] Główny Geodeta Kraju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia B. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2021 r.. znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...] orzekającą o nieuwzględnieniu zastrzeżeń do przebiegu wszystkich granic działki oznaczonej nr geodezyjnym nr [...] położonej w obrębie [...], gm. [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...] Starosta [...] odmówił uwzględnienia zastrzeżeń zgłoszonych przez B. i E. K. do przebiegu wszystkich granic działki o numerze [...] położonej w obrębie [...], gm. [...], wykazanych w operacie opisowo – kartograficznym obrębu [...] sporządzonym w ramach przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków między innymi obrębu [...], pozostawiając tym samym przebieg granic przedmiotowej działki w stanie wykazanym w dotychczas prowadzonej ewidencji gruntów, czyli w stanie wykazanym przed modernizacją operatu ewidencji gruntów obrębu [...], pozostawiając równocześnie oznaczenie granic jako sporne. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. (dalej WINGiK), po rozpatrzeniu odwołań B. K. i E. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 września 2020 r., II SA/Bk 400/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę B. K. i E. K. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. B. K. złożyła w dniu 23 marca 2021 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., powołując się - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - na ujawnienie nowego dowodu w postaci mapy zasadniczej przedmiotowego terenu po przeprowadzeniu modernizacji. Wnioskodawczyni wskazała, że mapa ta różni się od mapy sprzed modernizacji, gdyż granica pomiędzy działką nr [...] i działkami nr [...] i [...] została przedstawiona w innym położeniu. Na mapie wcześniejszej w punkcie granicznym działek nr [...], [...] i [...] ukazano drzewo, natomiast na nowszej mapie drzewo to znajduje się wyraźnie na działce nr [...], zatem nastąpiło powiększenie powierzchni działki nr [...]. W decyzji organu II instancji wskazano, że pozostawiono przebieg granic w stanie wykazanym w dotychczas prowadzonej ewidencji, czyli w stanie przed modernizacją operatu ewidencji gruntów. Przedstawiony dowód stanowi tego zaprzeczenie. Zmieniono również klasyfikację gruntów na działce nr [...] oraz zagospodarowanie terenu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2020 r. Główny Geodeta Kraju postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji postanowieniem z dnia [...] października 2021 r., znak: [...] ponownie odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Na to postanowienie B. K. złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 23 marca 2021 r. B. K. zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją WINGiK na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W myśl tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Swój wniosek B. K. uzasadniała faktem, że w dniu 24 lutego 2021 r., przeglądając w Prokuraturze Rejonowej w S. akta dochodzenia związanego z przeprowadzoną na terenie obrębu [...], gmina [...] modernizacją ewidencji gruntów i budynków, zapoznała się z kopią fragmentu mapy zasadniczej o identyfikatorze ewidencyjnym materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...], która różni się od kopii fragmentu mapy zasadniczej o identyfikatorze ewidencyjnym materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...]. W ocenie wnioskodawczyni, kopia fragmentu mapy zasadniczej o identyfikatorze [...] jest dowodem, który istniał w dniu wydania decyzji i może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do przedmiotowego wniosku dołączyła fotografie obu kopii map. Organ I instancji odmówił wznowienia postępowania, uzasadniając to rozstrzygnięcie tym, że dołączona do wniosku z dnia 23 marca 2021 r. fotografia kopii mapy zasadniczej nie jest dokumentem na podstawie którego, zgodnie z § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 393) obowiązującego w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia 27 lutego 2020 r., wykazuje się w ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działek ewidencyjnych. Organ I instancji stwierdził, że dokument - załączony do wniosku z dnia 23 marca 2021 r., tj. kopia mapy zasadniczej sprzed modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gm. [...] - istniał i był znany organom w dacie wydania zarówno decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r., jak również w dacie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2020 r. /akta Starosty [...] - karta nr 26/, jednakże nie miał znaczenia w rozpoznaniu sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że przedstawione przez B. K. dowody są kopiami fragmentów mapy zasadniczej stanowiącej materiały państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę [...] i przez niego wydanymi. Materiały te istniały w dniu wydania zarówno decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r., jak również decyzji WINGiK i były znane tym organom z urzędu. Ponadto w aktach sprawy znajduje się kopia fragmentu mapy zasadniczej o identyfikatorze ewidencyjnym materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...], którą strona dołączyła do oświadczenia z 3 lipca 2018 r. zawierającego zastrzeżenia do przebiegu wszystkich granic działki oznaczonej nr geodezyjnym nr [...] położonej w obrębie [...], gm. [...] (karta nr 26 akt Starosty [...]). Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że przedmiotowe dokumenty były znane Staroście [...] i WINGiK w czasie wydawania ich decyzji i nie stanowią podstawy do wznowienia przedmiotowego postępowania. Mapa zasadnicza nie jest dokumentem, który mógłby mieć znaczenie dla rozpoznania sprawy zakończonej decyzją WINGiK i również z tego względu przedstawione dokumenty nie mogą stanowić podstawy do wznowienia przedmiotowego postępowania. Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu argumentu, że ta sama osoba rozpatrywała sprawę pomimo uchylenia poprzedniego zaskarżonego postanowienia przez Głównego Geodetę Kraju, organ podkreślił, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla poprawności wydanego przez WINGiK postanowienia, gdyż k.p.a. nie przewiduje wyłączenia pracownika w takim przypadku. Przesłanki wyłączenia pracownika z mocy prawa skatalogowane zostały w art. 24 § 1 k.p.a. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że wyłączenie pracownika organu nie odnosi się do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego. W wyroku z dnia 24 lipca 2020 r, sygn. akt II SA/Gl 450/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wyłączenia pracownika organu wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. Powyższa reguła nie odnosi się jednak do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego lub skargi do sądu administracyjnego. Stanowisko to znajduje oparcie w ugruntowanym, aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. K., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego w rozpatrzenia. Skarżąca - jako nowy dowód w sprawie - wskazała mapę zasadniczą utworzoną po modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu wsi [...]. Do wniosku załączyła fotokopię fragmentu powyższej mapy (identyfikator P.2010.2016.1262). Załączyła również dla porównania fotokopię mapy sprzed modernizacji tj. przyjętą do zasobów w roku 1997 (identyfikator 2673-12/97). Z postanowienia organu I i II instancji wynika, iż mapa sprzed ewidencji [...], nie może być nowym dowodem ponieważ była znana organowi. Znajduje się bowiem w aktach Starosty [...] - karta nr 26 i nie miała znaczenia w rozpoznawanej sprawie, czego skarżąca nie kwestionuje. Natomiast brak jest w aktach sprawy mapy zasadniczej utworzonej po modernizacji ewidencji o identyfikatorze [...]62. Co do tego dokumentu organy również uważają, że był on znany im z urzędu. W wyroku NSA z 12 października 2017 r. (sygn. II GSK 3596/15, LEX nr 2404390) podkreślono, że aby możliwe było powołanie się na fakty znane organowi z urzędu ze skutkiem procesowym dla prowadzonej sprawy - konieczne jest nie tylko gołosłowne stwierdzenie kierowane do strony, że pewne okoliczności są znane organowi z urzędu, ale także co najmniej adekwatne uprawdopodobnienie w aktach sprawy tych prawotwórczych okoliczności. Za fakty znane organowi z urzędu, tak samo jak za fakty powszechnie znane, mogą być uznane tylko takie fakty, które odpowiadają rzeczywistości, a w konsekwencji muszą się one dać zweryfikować. Zgodnie z art. 77 § 4 k.p.a., fakt istnienia mapy zasadniczej w zasobach Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej w [...] jest organom znanym z urzędu. Jednakże treść tych map, jeżeli nie zostaną dołączone do akt sprawy nie może być uznany za fakt znany organom z urzędu. Zarówno organy, a także strona postępowania, nie znali treści tego dokumentu o identyfikatorze [...], ponieważ mapa ta nie została załączona do akt postępowania. Skarżąca nie była również powiadomiona o istnieniu nowej mapy zasadniczej utworzonej już po modernizacji ewidencji. Załączono do akt tylko mapę przyjętą do zasobów w 1997 r. (karta nr 26 akt Starosty [...]), co spowodowało błędne stanowisko organów, że ta mapa jest nadal aktualna. Dlatego nie uwzględniono w wydanym postanowieniu zastrzeżeń skarżącej do przebiegu wszystkich granic działki oznaczonej nr geod. [...] położonej w obrębie [...] gm. [...], pozostawiono tym samym przebieg granic przedmiotowej działki w stanie wykazanym w dotychczas prowadzonej ewidencji gruntów, czyli w stanie wskazanym przed modernizacją operatu ewidencji. Znając treść obu map zasadniczych, czyli tej sprzed i po modernizacji można dopiero zauważyć zmiany, jakie nastąpiły w przebiegu granic działki, czyli, że położenie granic działki skarżącej uległo zmianie. Reasumując, skarżąca wskazała nowy istotny dowód w sprawie, który istniał w dniu wydawania decyzji, nie był znany organowi wydającemu decyzję i miał istotny wpływ w rozpoznaniu sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022, poz. 329 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ono prawa. Na wstępie wskazać należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach art. 145-145b k.p.a. Złożenie wniosku o wznowienie nie prowadzi do wszczęcia postępowania, ale skutkuje podjęciem przez organ czynności proceduralnych podejmowanych w celu określenia dopuszczalności wznowienia postępowania. Rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania przybiera formę postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest badać następujące kwestie: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 k.p.a.) liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania. W przypadku nie spełnienia któregokolwiek z ww. wymogów właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli strona, występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien (...) odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011 r., II OSK 2598/10). W odniesieniu do powołanej przez wnioskodawczynię przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazać należy, iż podstawą wznowienia postępowania może być wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Podkreślenia wymaga, że podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zachodzi jedynie wówczas, gdy zaistnieją łącznie wszystkie przesłanki, wymienione w tym przepisie. Po pierwsze, ujawnione muszą zostać nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Po drugie, musiały one istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne. Po trzecie zaś, dowody te bądź okoliczności nie mogły być znane organowi administracji publicznej, wydającemu decyzję. Ponadto muszą one być istotne dla sprawy. W ocenie skarżącej, nowym dowodem w sprawie, który istniał w dacie wydania decyzji przez Podlaskiego WINGiK z dnia [...] kwietnia 2020 r. była mapa zasadnicza o identyfikatorze ewidencyjnym materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...], na której w porównaniu z mapą zasadniczą z 1997 r. można zauważyć, że położenie granic działki nr [...] i działek nr [...] i [...] (działka skarżącej) uległo zmianie. W ocenie organów obu instancji, wskazany przez wnioskodawczynię dowód z mapy zasadniczej z 2016 r. nie spełnia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż nie można uznać, że nie był on znany organowi, który wydał decyzję z 16 kwietnia 2020 r., a dodatkowo dowód ten nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej zastrzeżeń skarżącej do przebiegu wszystkich granic działki o numerze [...] położonej w obrębie [...]. Sąd podziela to stanowisko. Wskazana mapa zasadnicza z 2016 r. została wykonana przed modernizacją ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], której dokonano w grudniu 2018 r. (a nie jak twierdzi skarżąca po modernizacji), istniała zatem i była znana organom w dacie wydania zarówno decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r., jak również w dacie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2020 r. Mapa zasadnicza stanowi bowiem materiał państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę [...]. Zgodnie z art. 77 § 4 k.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. W ocenie organów, z przedmiotowej mapy zasadniczej nie wynikają żadne okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją z [...] kwietnia 2020 r. Mapa zasadnicza nie jest dokumentem, na podstawie którego dokonano ustaleń w tej sprawie. W szczególności organy obu instancji podkreśliły, że mapa te nie jest jednym z dokumentów wymienionych w § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 393) obowiązującego w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r., na podstawie których wykazuje się przebieg granic działek ewidencyjnych. Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.) mapa zasadnicza jest wielkoskalowym opracowaniem kartograficznym, zawierającym informacje o przestrzennym usytuowaniu: punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów. W sprawie zakończonej decyzją [...] WINGiK z dnia [...] kwietnia 2020 r. skarżąca domagała się ustalenia przebiegu wszystkich granic jej działki nr [...] w ramach modernizacji ewidencji gruntów. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., Starosta [...] odmówił uwzględnienia zastrzeżeń zgłoszonych przez B. i E. K. do przebiegu wszystkich granic działki o numerze [...] położonej w obrębie [...], pozostawiając tym samym przebieg granic przedmiotowej działki w stanie wykazanym w dotychczas prowadzonej ewidencji gruntów, czyli w stanie wykazanym przed modernizacją operatu ewidencji gruntów obrębu [...], pozostawiając równocześnie oznaczenie granic jako sporne. Organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy, a wyrokiem z dnia 22 września 2020 r., II SA/Bk 400/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę B. K. i E. K. na decyzję organu odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2020 r. Z decyzji organów obu instancji wynika, że granice działki skarżącej nr [...], wobec braku ich potwierdzenia zgodnym oświadczeniem przez właścicieli działki nr [...] i działek sąsiadujących z tą działką, zostały pozostawione w stanie wykazanym w dotychczas prowadzonej ewidencji gruntów na podstawie dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu operat nr [...] i [...] (na podstawie § 39 ust. 3 rozporządzenia). W wyniku modernizacji ewidencji, układ granic działki skarżącej pozostał bez zmian, gdyż granice te okazały się sporne, a w takim przypadku przebieg granic może zostać ustalony w postępowaniu rozgraniczeniowym, a nie w ramach modernizacji ewidencji. W związku z powyższym, Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że wskazywany przez skarżącą dokument w postaci mapy zasadniczej z 2016 r. nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia przebiegu granic działki skarżącej. W ramach modernizacji ewidencji gruntów przeprowadzonej w 2018 r. granic działki nr [...] nie ustalono na nowo, pozostawiając ich przebieg w stanie wykazanym w dotychczas prowadzonej ewidencji gruntów, czyli w stanie wykazanym przed modernizacją operatu ewidencji gruntów obrębu [...] i oznaczając granice działki nr [...] jako sporne. Organy wskazały, że ewentualne spory co do przebiegu tych granic mogą być rozstrzygane w postepowaniu rozgraniczeniowym, a nie w ramach modernizacji ewidencji gruntów. W związku z powyższym, Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że przedstawiony przez skarżącą dokument w sposób oczywisty nie spełnia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zatem organy rozpatrujące tę sprawę słusznie uznały, że w tym przypadku istnieją podstawy do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] WINGiK z dnia [...] kwietnia 2020 r. z uwagi na formalne przeszkody do oceny wniosku we wznowionym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.