VII SA/Wa 1268/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2013 r. sprawy ze skargi Ł. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania skargę oddala W dniu 2 stycznia 2013r. Ł. S. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z wnioskiem o umorzenie postępowania w zakresie skierowania go na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami prowadzonego przez Starostę [...], a w konsekwencji umorzenia postępowania także prośbę o skierowanie wniosku do Starosty Zielonogórskiego o umorzenie postępowania w sprawie skierowania Ł. S. na przedmiotowy egzamin. Komendant Wojewódzki Policji w [...]. na podstawie art. 61a oraz art. 124 i art. 125 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postąpowania administracyjnego (Dz. U. 2000 Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej K.p.a. postanowieniem z dnia [...] lutego 2013r. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie skierowania Ł. S. na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania j pojazdami wskazując w uzasadnieniu, że to Starosta [...] działając na podstawie art. 61 § 4 kpa wszczął i prowadzi postępowanie administracyjne. Komendant Wojewódzki Policji w [...]. wyjaśnił, że Starosta jako organ uprawniony do prowadzenia postępowania winien być adresatem ewentualnego wniosku strony o umorzenie postępowania. Ów organ merytorycznie winien rozpoznać tego rodzaju zarzut zgłoszony w trakcie postępowania w zakresie jego ewentualnej zasadności. Komendant Wojewódzki Policji nie jest organem prowadzącym postępowanie w sprawie skierowania wnioskodawcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami i jako taki nie może umorzyć postępowania którego nie prowadzi. Nie można bowiem umorzyć postępowania które się nie toczy. W takiej sytuacji wniosek Ł. S. należy uznać za bezprzedmiotowy. Po rozpatrzeniu zażalenia Ł. S. Komendant Główny Policji zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Komendant Główny Policji zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczy się tylko i wyłącznie przed Starostą [...] w związku z czym Komendant Wojewódzki Policji nie może umorzyć postępowania, które się przed nim nie toczy. W skardze skierowanej do Sądu Ł. S. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., a polegające na: - zaniechaniu rozpoznania istoty sprawy, tj. kwestii dopuszczalności i trybu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o umorzenie postępowania dotyczącego skierowania Ł. S. na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami mechanicznymi, a w to miejsce rozpoznanie sprawy wyłącznie pod kątem określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym i rozporządzeniach wykonawczych do w/w aktu prawnego rangi ustawy, możliwości dokonania wykreślenia punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego; - zaniechaniu wydania postanowienia w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2013 roku i (1) przekazania sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] do jej merytorycznego rozpoznania albo (2) wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie skierowania Ł. S. na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami mechanicznymi z jednoczesnym skierowaniem wniosku do Starosty [...] o umorzenie postępowania, które toczy się w tej sprawie przed Starostą [...] - w sytuacji gdy było to uzasadnione, gdyż postępowanie w sprawie skierowania Ł. S. na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami mechanicznymi stało się bezprzedmiotowe z uwagi na przedawnienie wykonania kar grzywien orzeczonych mandatami karnymi kredytowanymi nałożonymi na Ł. S. w okresie od dnia 31 lipca 2008 roku do dnia 5 maja 2009 roku, które przyczyniły się do złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. wniosku do Starosty [...] o skierowanie Ł. S. na egzamin sprawdzający w/w kwalifikacje. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem, jak nakazuje dyspozycja art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), uznał, że zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a. jest zgodne prawem. Stosownie do art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten przewiduje zatem dwie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy do organu administracji publicznej wpłynie takie żądanie. Pierwsza z tych przesłanek ma miejsce w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania. Druga z przesłanek wskazanych w art. 61a § 1 k.p.a., na którą powołały się orzekające w sprawie organy obu instancji natomiast dotyczy sytuacji, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. W orzecznictwie wskazuje się, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., II SA/Ol 893/11(w:) LEX nr 1094438). W kontrolowanym przypadku organy uznały, iż żądanie zawarte w jej wniosku z dnia 2 stycznia 2013 r. dotyczy sprawy, która została już wszczęta i jest prowadzona przez Starostę [...] Wniosek bowiem strony skarżącej dotyczył sprawdzenia kwalifikacji Ł. S.. Starosta [...] w dniu [...] czerwca 2008 r. wszczął postępowanie administracyjne o czym zawiadomił stronę pismem z dnia 18 czerwca 2008 r. Stanowisko to uznać należy za trafne. Komendant Wojewódzki Policji nie jest organem prowadzącym postępowanie w sprawie skierowania wnioskodawcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami i jako taki nie może umorzyć postępowania, którego nie prowadzi. Nie można bowiem umorzyć postępowania, które się nie toczy. W takiej sytuacji wniosek strony uznano za bezprzedmiotowy. Nie jest także zasadny zarzut, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] zaniechał merytorycznego rozpoznania sprawy z wniosku Ł. S. o umorzenie postępowania skoro strona skarżąca domaga się umorzenia postępowania przez Komendanta Policji w przedmiocie skierowania go na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami mechanicznymi skoro to postępowanie prowadzone jest przez Starostę [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] co najwyżej powinien, jeśli zaszłyby przesłanki do usunięcia punktów z ewidencji przypisanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego z dnia 5 maja 2009 r., wystąpić do Starosty z wnioskiem o rozważenie możliwości umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał skargę M.B,. za nieuzasadnioną i dlatego na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.