VII SA/Wa 1270/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2006 r. sprawy ze skargi Prokuratury Okręgowej w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 534/04, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Okręgowego w W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany budynku mieszkalno-usługowego i udzielającej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na realizację w/w obiektu na działkach zlokalizowanych przy ul/ G. w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę nie znalazł podstaw do zmiany decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nie zgodził się jednak z wyrażonym w decyzji poglądem, iż zrealizowanie inwestycji powoduje nieodwracalne skutki prawne wyłączające możliwość stwierdzenia nieważności decyzji nawet w sytuacji zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Kontrolowana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzja Prezydenta W. poprzedzona została ostateczną decyzją z dnia [...] marca 1998 r., którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana została przez właściwy organ, po spełnieniu przez inwestora wszystkich wymogów określonych przepisami ustawy Prawo budowlane, co oznacza, iż organ nie mógł odmówić wydania tej decyzji. Odnosząc się do zarzutu braku zapewnienia właściwego nasłonecznienia sąsiednich budynków Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się ekspertyza opracowana przez prof. W. W., z której wynika, że z projektowana inwestycja jest zgodna z wymogami rozporządzenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...].IX.1997 r. (Dz. U. nr 132, poz. 878), zmieniające rozporządzenie w sprawach warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez I. S. z uwagi na to, iż nie posiada ona przymiotu strony w tym postępowaniu i postanowienie to jest prawomocne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł Prokurator Okręgowy w W. zarzucając decyzji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie VII SA/Wa 516/04 stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., umarzającej postępowanie odwoławcze w sprawie wydania zezwolenia na budowę, toczące się z odwołania Stowarzyszenia [...]. W związku z wniesieniem przez SBM "[...]" skargi kasacyjnej, wyrok ten nie jest prawomocny. Ewentualne oddalenie skargi kasacyjnej będzie oznaczać, iż w obrocie prawnym pozostanie nieostateczna decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. zezwalająca na budowę, od której nierozpatrzone odwołanie złożyło Stowarzyszenie [...]. Wojewoda [...] w takiej sytuacji zobowiązany będzie do przeprowadzenia postępowania w trybie zwykłym odwoławczym i wydania decyzji co do istoty sprawy. Rozpatrzenie sprawy w trybie zwykłym ma pierwszeństwo przed załatwieniem jej w trybie nadzwyczajnym. Z tego względu, w ocenie Prokuratora, zasadne jest twierdzenie, iż rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej wniesieniem skargi kasacyjnej stanowi rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r., wydanej z up. Prezydenta [...], organ zasadnie uznał, iż nie jest ona obarczona żadną kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez "przedwczesne" wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności uznać należy, iż jest on niezasadny. Nie można podzielić poglądu skarżącego, iż ewentualne oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej SBM "[...]" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2005 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 516/04 i możliwość uruchomienia w ten sposób ponownie postępowania odwoławczego od decyzji z dnia [...] sierpnia 1998 r. oznacza, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności nie mogło zostać ostatecznie zakończone. Art. 97 § 1 pkt 4 kpa nakłada na organ obowiązek zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie nie jest możliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 2314/00; Lex nr 55746, wyrok z dnia 26 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA 1678/92; ONSA 1994, nr 2, poz. 55). Podnosząc zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa, skarżący nie wyjaśnia i nie wskazuje w jakim zakresie rozstrzygnięcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia postępowania odwoławczego. Wskazać w tym miejscu należy, iż redakcja przepisu art. 156 kpa dopuszcza możliwość stwierdzenia nieważności zarówno decyzji nieostatecznych, jak i ostatecznych. Organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kontrolowanej decyzji, lecz orzeka, jako organ kasacyjny. W związku z tym w swojej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Wobec tak ukształtowanego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż wynik ewentualnego postępowania odwoławczego od decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 1998 r. stanowi zagadnienie prejudycjalne, którego rozstrzygnięcie warunkuje wydanie decyzji w sprawie o stwierdzenie nieważności. Zważywszy na powyższe uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.