VII SA/Wa 1270/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę linii kablowej średniego napięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę linii kablowej średniego napięcia, wolnostojącej kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4kV, linii kablowej niskiego napięcia, przyłącza kablowego wraz ze złączem zasilająco-pomiarowym na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości [...] gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2015 r. [...]S.A. złożyła do Starosty [...] wniosek w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę opisanej powyżej inwestycji. Wraz z wnioskiem inwestor złożył 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po dokonaniu analizy ww. dokumentów, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia występujących w dokumentacji braków i nieprawidłowości w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia, pouczając, że niewykonanie powyższego obowiązku spowoduje odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu [...] października 2014 r. inwestor przedłożył pismo w sprawie uzupełnienia wniosku wraz z czterema egzemplarzami projektu budowlanego. Starosta stwierdził, że zgromadzony materiału dowodowego nie uzasadnia wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwoleniu na budowę. Projekt zagospodarowania terenu nie został sporządzony we wszystkich egzemplarzach projektu budowlanego na mapach do celów projektowych, brak cyt. "odstępstw od § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych na usytuowanie kontenerowej stacji w odległości 0,8 m od granicy z działką one [...]" ponadto, projekt stacji nie został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Odwołanie od opisanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji wniósł inwestor - [...] S.A. z siedzibą w [...]. Wskazał, że dokumentację uzupełniono w szczególności w odniesieniu do części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, wypisu z KRS (przekazany drogą emailową w formie pdf.), zaś w uzgodnieniu z prowadzącym postępowanie R. G. odstąpiono od uzupełnienia treści opisowej projektu oraz zmiany oprawy projektu (oprawa projektu została zszyta i uniemożliwia dekompletację). Ponadto, wyłączono do odrębnego postępowania u Wojewody [...] odcinek inwestycji na terenie nieruchomości stanowiącej drogę krajową. Wyjaśniono także, że nie został uzupełniony wniosek o zgodę ministra właściwego do spraw infrastruktury na odstępstwo od warunków technicznych, określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - zgodnie z treścią przepisu art. 3 pkt 1 lit. b) w zw. z pkt 3 i 3 a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - prefabrykowana stacja transformatorowa typu [...] jest urządzeniem elektrycznym - Certyfikat nr [...] Instytutu Elektrotechniki - to jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami i stanowi część sieci elektroenergetycznej w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Pomimo to Starosta [...] wydał decyzję odmowną nr rej. [...] z dnia [...] listopada 2014 r. W dniu [...] stycznia 2015 r. spółka złożyła wniosek o pozwolenie na budowę dla zadania inwestycyjnego budowa linii kablowej średniego napięcia, wolnostojącej kontenerowej stacji transformatorowej 15/0.4 kV, linii kablowej niskiego napięcia, przyłącza kablowego wraz ze złączem zasilająco-pomiarowym na działkach o nr ew. [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości [...] gm. [...]. Do wniosku załączono wyjaśnienie z dnia [...] stycznia 2015 r. Starosta [...] w dniu [...] stycznia 2015 r. ponownie wezwał pełnomocnika spółki do uzupełnienia projektu budowlanego. W odpowiedzi uzupełniono wniosek i złożono wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. Ponownie wskazano na opisane powyżej powody, dla których nie uzupełniono wniosku o zgodę ministra właściwego do spraw Infrastruktury na odstępstwo od warunków technicznych. W odwołaniu podkreślono, że Starosta orzekając o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę nie uwzględnił, iż mapy projektu zagospodarowania działki zostały potwierdzone przez notariusza, zaś w rozmowie prowadzący sprawę poinformował pełnomocnika, że legalne poświadczenie notarialne może być załączone z innego tematu projektowego. Wskazano, że inwestor cyt. "posiada zakupione od Notariusza poświadczenie notarialne map, co potwierdza klauzula oraz pieczęć notariusza oraz faktura za wykonaną usługę". W odwołaniu przywołano też prezentowane już przed organem pierwszej instancji stanowisko - kontenerowa stacja transformatorowa jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami towarzyszącymi, nie stanowi natomiast budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, stacja transformatorowa jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (tak m in.: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 2 lutego 2010 r. o sygn. akt II FSK 1025/08, sygn. akt II FSK 1292/08 oraz sygn. akt II FSK 1623/02, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 388/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 709/10 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt. II SA/Bk 955/13). Bez znaczenia dla prawnej kwalifikacji stacji transformatorowej jako budowli pozostaje nazewnictwo przyjęte przez projektanta w projekcie budowlanym (vide pkt. 3.1.6 i 5.4 opisu technicznego). To zadaniem organu architektoniczno-budowlanego jest zakwalifikowanie przedmiotu projektu budowlanego do odpowiedniej kategorii obiektów budowlanych, o których mowa w art. 2 ustawy Prawo budowlane, a następnie weryfikacja zgodności projektu budowlanego z właściwymi przepisami. W konsekwencji, do kontenerowej stacji transformatorowej jako budowli nie ma zastosowania rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności § 12 ust. 1 pkt 2 stanowiący o minimalnych odległościach budynku od sąsiedniej działki budowlanej. Wreszcie w odwołaniu wskazano, że na usytuowanie na prywatnej działce kontrahenta stacji kontenerowej inwestor - [...] S.A. otrzymał zgodę w postaci służebności przesyłu zapisanej w księdze wieczystej działki. Właściciel działki nie wyraża zgody na umiejscowienie stacji w innym miejscu swojej działki. Ponadto, właściciel sąsiedniej działki podpisał akt służebności przesyłu na poprowadzenie kabli średniego napięcia w działce prywatnej. Dokładnie zapoznał się z zakresem całej inwestycji i nie wnosi zastrzeżeń do jej posadowienia. Wojewoda [...], w wyniku rozpoznania opisanego powyżej odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał art. 7 k.p.a., zgodnie z którym miał obowiązek stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Następnie wskazał na przepisy art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Stwierdził, że inwestor nie uzupełnił wszystkich braków dokumentacji projektowej dlatego jedynym rozstrzygnięciem mogła być decyzja odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wojewoda [...] ocenił, że prefabrykowana stacja transformatorowa jest budynkiem, a nie jak ocenia inwestor budowlą o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Została zaprojektowana, jako budynek prefabrykowany złożony z następujących elementów monolitycznych żelbetowych jak: fundament, ściany i dach. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ww. ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o budynku należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Tak więc obiekt budowlany jakim jest ww. stacja transformatorowa z całą pewnością należy zakwalifikować jako budynek. Nie ma również znaczenia to, że w budynku będzie znajdował się transformator czy też inne urządzenia i instalacje stanowiące część sieci elektroenergetycznej. Tym samym należy zachować przepisy wynikające z obowiązujących przepisów prawa, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.). Ponadto, w zmianach do ustawy Prawo budowlane, które będą obowiązywać od 28 czerwca 2015 r., zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2b) na budowę wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych i kontenerowych stacji transformatorowych o powierzchni do 35 m2 (wymiary budynku stacji transformatorowej podane w opisie (str. 27) różnią się od widniejących na rysunkach) nie będzie wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę tylko zgłoszenie w myśl art. 30. Wojewoda [...] wskazał ponadto, że projekt zagospodarowania działki lub terenu zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego powinien być sporządzony na mapie do celów projektowych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz powinien zawierać elementy, o których mowa w ust. 2 i ust. 3 ww. § 8. Złożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu nie spełnia tego wymogu. W przypadku poświadczenia zgodności dokumentu z oryginałem, pieczęć notariusza powinna znaleźć się na potwierdzanym dokumencie, a nie jak ma to miejsce w przypadku przedmiotowej sprawy na odrębnej stronie, z której nie wynika, jakiego dokumentu dotyczy poświadczenie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła [...] z siedzibą w [...]. W skardze zarzucono naruszenie: a) art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, iż kontenerowa stacja transformatorowa jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego, b) § 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie był budynek, c) art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, kiedy wnioskodawca (inwestor) uzupełnił naruszenia bądź stwierdzone naruszenia były bezpodstawne, d) art. 7, 8 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na dowolne przyjęcie, że znajdujący się w aktach przedmiotowej sprawy projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymogów przepisu § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Skarżąca Spółka na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Na podstawie art. 200 oraz art. 202 § 1 p.p.s.a. zaś o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie odpowiadają przepisom prawa. Obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest sprawdzenie przedłożonej dokumentacji w oparciu o przepis art. 35 ustawy Prawo budowlane. W myśl ust. 3 ww. przepisu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ skorzystał z tej prerogatywy. Należy podkreślić, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy jest niezaskarżalne co oznacza, że może być kwestionowane wyłącznie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę lub odmowy udzielenia pozwolenia. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji było bardzo lakoniczne w odniesieniu do oceny złożonej przez inwestora dokumentacji, a w szczególności stwierdzonych uchybień. Podobnie uzasadnienie decyzji zaskarżonej, w którym nie odniesiono się do stanowiska strony, a w zasadzie powtórzono ustalenia organu pierwszej instancji. Wskazać należy, że obowiązki nałożone w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane muszą być jasno wyliczone i co szczególnie istotne powiązane z konkretnymi przepisami prawa, których wymogów badany wniosek inwestora nie spełnia. Ogólnikowe sformułowanie postanowienia wydanego na podstawie ww. przepisu stawia inwestora w sytuacji niepewności co do żądania organu, a tym samym podważa zaufanie do organu administracji, czym w konsekwencji narusza art. 8 k.p.a. W sytuacji zaś, w której inwestor nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, zawartym w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane na poparcie swoich racji prezentuje szczegółową argumentację, to organ powinien dokładnie wyjaśnić zgłoszone zarzuty, zanim wyda decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd stwierdza, że w sprawie doszło do naruszeniem przepisów prawa - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i § 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. miało wpływ na wynik sprawy. Kwestią sporna na tle złożonego projektu była ocena, czy przewidziana w nim stacja transformatorowa kontenerowa powinna być zakwalifikowana jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, czy też jako budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 tej ustawy. Miało to znaczenie dla zastosowania lub stwierdzenia braku podstaw do zastosowania ww. rozporządzenia, które w § 12 nakłada obowiązek lokalizacji budynków w określonej odległości od działek sąsiednich. Zdaniem Sądu, przedmiotowa stacja transformatorowa jest budowlą a nie budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Z legalnej definicji budynku zamieszczonej w art. 3 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy wynika, że przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundament i dach. Z kolei w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ustawodawca zdefiniował budowlę w ten sposób, że uznał za nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a dodatkowo wymienił katalog tych obiektów, pośród których umieścił m.in. obiekty liniowe, części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z przedstawionej powyżej konstrukcji przepisów wynika, że obiekt budowlany, który spełnia kryteria do uznania go za budynek, nie może być uznany za budowlę. Ponadto, żeby prawidłowo ustalić z jakim rodzajem obiektu mamy do czynienia, nie wystarczy poprzestać na definicji tych obiektów przedstawionych w art. 3 pkt 2 i 3 ustawy. Przepisy te należy rozpatrywać łącznie z definicjami określonymi także w pozostałych punktach art. 3 ustawy, w tym w punktach 3a i 9. W art. 3 pkt 3a za obiekt liniowy uznano obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Zaś w pkt 9 art. 3 cyt. ustawy za urządzenia budowlane uznano urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3006/11 stwierdził, że dla zaliczenia konkretnego obiektu do kategorii budynków nie wystarczy proste ustalenie posiadania przezeń pokrycia dachowego, ścian oraz umocowania w gruncie. Obiektem budowlanym w postaci budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy będzie obiekt spełniający definicję budynku z pkt 2 tego przepisu, dla którego instalacje i urządzenia techniczne są urządzeniami budowlanymi w rozumieniu pkt 9 art. 3 ustawy. W tym przypadku urządzenia budowlane służą funkcjonowaniu obiektu jako budynku. Inaczej zaś sytuacja się przedstawia w przypadku obiektu budowlanego w postaci budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b ustawy). Urządzenia budowlane nie służą funkcjonowaniu budynku, tylko same zostały uznane za budowlę jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 ustawy). Dotyczy to zarówno części budowlanych urządzeń technicznych, jak i fundamentów pod maszyny i urządzenia. Przedmiotowa inwestycja została zakwalifikowana jako budowa stacji transformatorowej oraz budowa linii kablowych. Z dołączonego do akt projektu jednoznacznie wynika, że przedmiotowa stacja transformatorowa jest jednym z elementów nierozerwalnie związanych z projektowanymi elektroenergetycznymi liniami kablowymi. Linie i trakcje elektroenergetyczne są w rozumieniu art. 3 pkt 3 a ustawy obiektem liniowym, który jest z kolei budowlą (art. 3 pkt 3). Stacja pełni zatem w istocie funkcję zbliżoną do obiektu liniowego, bez którego obiekt ten nie mógłby funkcjonować. Jak wynika z projektu budowlanego - przedmiotowy kontener spełnia funkcję podrzędną względem umieszczonych w nim urządzeń i jest przez to częścią budowlaną tych urządzeń w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy, co przesądza o tym, że jest budowlą a nie budynkiem. Sąd w pełni podziela stanowisko inwestora, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do traktowania projektowanej stacji jako budynku (określenie użyte przez projektanta tej oceny nie może zmienić). W orzecznictwie sądów administracyjnych od dawna podkreślano, że przykładowe podanie rodzajów budowli zawarte w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego, wskazuje nie na rozbieżności definicyjne, a raczej na możliwość, iż pewne obiekty mogą występować, jako odrębne budowle (instalacje przemysłowe, urządzenia techniczne, części budowlane urządzeń technicznych, fundamenty pod maszyny i urządzenia), a mogą też w konkretnych sytuacjach tworzyć jedną budowlę, z uwagi na zachodzącą pomiędzy nimi spójność techniczno-użytkową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1403/05). W cytowanym powyżej wyroku Sąd ten wskazał, że jeżeli dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, bo wypełniono go urządzeniami energetycznymi, kubaturowo zajmującymi jego przestrzeń w znacznym stopniu, to wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Budynek taki staje się obiektem budowlanym funkcjonalnie tworzącym całość gospodarczą, ze wszystkimi cechami budowli. Należy zauważyć, że choć ww. orzeczenia zapadały w sprawach dotyczących rozstrzygnięć podatkowych to jednak wyrażane tam stanowisko ma pełne zastosowanie także w sprawie o pozwolenie budowlane, gdy konieczna jest analiza pojęć "budowla" i "budynek" na gruncie ustawy Prawo budowlane. Ponadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono także na gruncie innych rozstrzygnięć pogląd, że stacja transformatorowa jako "wolno stojące urządzenie techniczne" jest niewątpliwie budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1238/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 marca 2014r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 955/13). Reasumując należy stwierdzić - przedmiotowa stacja stanowi budowlę a nie budynek. Tym samym nie mają do niej zastosowania powoływane przez organy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec tego brak było podstaw do zobowiązywania inwestora do usunięcia braku polegającego na spełnieniu wymogu z § 12 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, a następnie wydawania decyzji odmownej z uwagi na brak wykonania tego obowiązku. Kolejny zarzut organu pierwszej instancji (pozostawiony zresztą bez rozważenia przez organ drugiej instancji) to stwierdzenie, że projekt sporządzony został przez osobę, która nie posiada odpowiednich uprawnień budowlanych. Teza ta nie została odniesiona do konkretnego projektanta, nie wskazano jej uzasadnienia. Wreszcie przesłanką, dla której odmówiono wydania pozwolenia na budowę była ocena, że projekt budowlany nie został sporządzony, jak wskazał organ pierwszej instancji cyt. "we wszystkich egzemplarzach projektu budowlanego na mapach dla celów projektowych". Organ pierwszej instancji tej tezy nie uzasadnił, nie powołał się na przepisy prawa, które zostały naruszone. Organ drugiej instancji wskazał na przepisy, określające zasady sporządzania projektu zagospodarowania ale nie odniósł tych przepisów do konkretnej przedłożonej dokumentacji. Stanowisko organu o wadliwości przedłożonego na tę okoliczność poświadczenia notarialnego nie mogło skutkować negatywną ocenę projektu, a mogło wiązać się li tylko z wezwaniem inwestora do przedłożenia tego poświadczenia w oczekiwanej przez organ formie. Powyższe uchybienia stanowiły o naruszeniu zasad postępowania opisanych w art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. uzasadniających uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami skargi. Sąd uznał, że na zasadzie przewidzianej w art. 135 p.p.s.a. uzasadnione jest uchylenie nie tylko zaskarżonej ale również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Sąd stosuje bowiem przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpoznając wniosek inwestora, organ ponownie dokona weryfikacji przedłożonej i następnie uzupełnionej dokumentacji, uwzględniając przedstawione stanowisko Sądu. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).