VII SA/Wa 1273/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora [...] w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący wraz ze skargą na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] nakładające na Dyrektora [...] w K. obowiązek dostarczenia oceny technicznej murów oporowych i stopni betonowych umiejscowionych w potoku [...] w [...] gm. U., na działce nr [...], a w przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego, rozszerzenie oceny sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wraz z podaniem terminu, w którym powinny zostać usunięte, w terminie 60 dniu od daty doręczenie postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż wykonanie postanowienia spowoduje poniesienie niemałych nakładów na ekspertyzę, której obowiązek sporządzenia powinien być nałożony na inny podmiot. W ten sposób Skarb Państwa poniesie znaczną szkodę finansową związaną z niecelowym wydatkowaniem publicznych pieniędzy, których odzyskanie od właściwego podmiotu może być bardzo utrudnione. Wykonanie postanowienia spowoduje zatem powstanie trudnych do odwrócenia skutków, co uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie zaskarżonego aktu, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379), ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Zatem uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Należy podkreślić, że każde orzeczenie zobowiązujące do wykonania jakiejś czynności, w niniejszej sprawie zobowiązujące do dostarczenia oceny technicznej, oznacza wydatkowanie środków finansowych, a w konsekwencji pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 171/13, LEX nr 1299429). Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Poza wskazaniem, iż wykonanie postanowienia spowoduje poniesienie niemałych nakładów na ekspertyzę, które skarżący określił na "co najmniej 20 tys. zł", nie skonkretyzowano w żaden sposób wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa. Przede wszystkim nie wskazano jakie przełożenie miałyby te koszty na sytuację finansową strony skarżącej, poza lakonicznym stwierdzeniem, że "skarżący dysponuje bardzo ograniczoną i niewystraczającą ilością środków na realizację ustawowych zadań (...) będąc zmuszony do zrealizowania nałożonego obowiązku musiałby zrezygnować z wykonania innych zaplanowanych i niezwykle pilnych zadań". Należy podkreślić, że koszty wykonania postanowienia nie przesądzają automatycznie o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, a argument taki musi być rozpatrywany przez pryzmat podmiotu, na który obowiązek został nałożony i jego możliwości płatniczych. Wobec tego, że strona skarżąca nie podała nawet w przybliżeniu danych w tym względzie nie mogły być one rozważane. Pamiętać przy tym należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Zatem poza oceną sądu, na obecnym etapie postępowania, pozostają argumenty strony skarżącej związane z oceną podmiotu zobowiązanego do wykonania postanowienia. Nie bez znaczenia również w niniejszej sprawie pozostaje kwestia wyważenia interesu strony skarżącej i celu w jakim wydane zostało zaskarżone postanowienie, tj. od należytego stanu technicznego murów oporowych i stopni betonowych umiejscowionych w potoku [...] w [...] gm. U., co w konsekwencji służy zapewnieniu bezpieczeństwa dla ludzi, mienia, a także środowiska. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.