VII SA/Wa 1278/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...], Wojewoda [...] (dalej jako "Wojewoda", "organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Starosty [...] Nr [...]z dnia [...] lutego 2015 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wraz z częścią nadbudowaną i przebudowaną budynku produkcyjnego na zakład opieki dla osób starszych - DPS "[...]" zlokalizowanego na działce Nr [...] położonej w miejscowości [...] ul. [...] gmina [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 18 grudnia 2014 r. M. G. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wraz z częściową nadbudową i przebudową budynku produkcyjnego na zakład opieki dla osób starszych – DPS "[...]" zlokalizowanego na działce Nr [...] położonej w miejscowości [...]. Starosta [...] w wyniku czynności sprawdzających postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nałożył na inwestora M. G. obowiązek uzupełnienia wniosku w zakresie przedłożenia projektu budowlanego zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w terminie do dnia [...] lutego 2015 r. W odpowiedzi na powyższe postanowienie M. G. w dniu 16 lutego 2015 r. złożył pismo, z którego wynika, że inwestor neguje sposób interpretacji Starosty [...] punktu 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. W ocenie skarżącego jego inwestycja jest zgodna z pkt 8 ww. planu, o czym świadczy załączona przez niego opinia Zespołu Urbanistycznego, który współtworzył plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wraz z częścią nadbudowaną i przebudowaną budynku produkcyjnego na zakład opieki dla osób starszych - DPS "[...]" zlokalizowanego na działce Nr [...] położonej w miejscowości [...] ul. [...] gmina[...]. W ocenie organu I instancji załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany narusza zapisy prawa miejscowego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. działka Nr [...] położona w miejscowości [...] znajduje się na terenach oznaczonych w planie symbolem "PS" - tereny przemysłowo-składowe. W ocenie organu planowana inwestycja związana z zakładem opieki dla osób starszych na terenach "PS" koliduje z podstawowym przeznaczeniem terenu, gdyż na tym terenie znajduje się już między innymi Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w [...]. Starosta wskazał, że w wyniku stwierdzenia sprzeczności projektu budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nałożył na inwestora postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Inwestor nie wykonał w terminie obowiązku nałożonego postanowieniem, w związku z tym odmówiono inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M.G.. W ocenie skarżącego odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego wynika z błędnej interpretacji założeń planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazał, że jego działka jest otoczona polami i lasem, a OSM [...] ma swój teren przemysłowy oddalony od terenu skarżącego o 200 metrów uprawnej ziemi ornej, zaś komin kotłowni opalanej gazem jest oddalony o 300 metrów. Ponadto w pobliżu mleczarni powstały trzy domy jednorodzinne. Zdaniem skarżącego Starostwo jest nieprzychylne rozwojowi Gminy zamiast ułatwiać jej rozwój. W ocenie skarżącego decyzja jest niesłuszna, o czym świadczy pomijanie przez organ załączonej przez skarżącego opinii. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że projektowana inwestycja według zapisu § 8 ust. 10 pkt 1 i pkt 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia[...] czerwca 2007 r. została zlokalizowana w terenach oznaczonych "PS" - tereny przemysłowo-składowe, dla których obowiązują następujące warunki zabudowy i zagospodarowania terenów: ustala sią podstawowe przeznaczenie terenów zabudowy obiektów przemysłowych, produkcyjnych, składów i magazynów oraz usług i rzemiosła uciążliwego, w tym: rzemiosła produkcyjnego, przetwórstwa płodów rolnych, produkcji materiałów budowlanych, zakładów produkcyjno-naprawczych, drobnych zakładów wytwórczych, obsługi motoryzacji, wraz z urządzeniami towarzyszącymi; jako przeznaczenie dopuszczalne uzupełniające terenów ustala sią: budynki socjalno-administracyjnego zaplecza działalności gospodarczej, budynki gospodarcze i garażowe obsługujące zabudową usługową, parkingi samochodów osobowych, dojścia i dojazdy, zieleń urządzona, liniowe, punktowe, kubaturowe obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej. Z § 8 ust. 10 pkt 8 wynika, że: "ustala się możliwość zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów produkcyjnych oraz restrukturyzacji terenów zdegradowanych w kierunku zmniejszenia uciążliwości funkcji". Jednakże § 7 pkt 8 niniejszej ustawy stanowi: "w granicach obszarów objętych planem ustala się możliwość lokalizacji obiektów i funkcji nie przewidzianych ustaleniami planu, a nie kolidujących z podstawowym lub uzupełniającym przeznaczeniem terenu". Wojewoda podkreślił, że powyższe zapisy przewidują zmniejszenie uciążliwości na przedmiotowym terenie, a nie ich wyeliminowanie. Z projektu budowlanego inwestora wynika, że planowana inwestycja związana jest z opieką nad osobami starszymi - DPS "[...]", co koliduje z podstawowym przeznaczeniem terenu, na którym już funkcjonuje między innym Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska. W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego nowo wybudowanych budynków jednorodzinnych organ wskazał, że budynki te zostały wybudowane na terenie oznaczonym w planie symbolem "UM", który przewidziany jest pod tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej. Organ wyjaśnił ponadto, że złożona przez skarżącego opinia urbanistyczna opracowana przez współautorów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wiążąca w sprawie, a jej treść nie może rodzić żadnych skutków prawnych w postępowaniu administracyjnym. Wojewoda [...] stwierdził, że projektowany budynek został zaprojektowany niezgodnie z ustaleniami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, w związku z czym utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...]. Skargę na powyższą decyzję złożył M.G.. W skardze wskazał, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę jego odwołania, czego dowodem jest to, że w uzasadnieniu podaje się symbol terenu "UM", który w okolicy nie istnieje, a w decyzji wskazuje się na kolizję z terenem OSM [...]. Skarżący raz jeszcze podał, że mleczarnia oddalona jest o 150 m, jej komin o 300 m, a pomiędzy jest ziemia orna. Wskazał jednocześnie, że Starostwo i Wojewoda powinni przychylić się do tego projektu, bo na ich terenie znika produkcja w środku pól, a powstanie mniej uciążliwa działalność otoczona nimi. Ponadto wzrośnie też zatrudnienie o ok. 50 osób. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] sprostował z urzędu oczywistą pomyłkę na czwartej stronie własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] poprzez zmianę treści "...symbolem UM" na treść "...symbolem MU". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewoda wskazał również, że w przedmiotowej decyzji Wojewody [...] [...] [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. powielono błąd w nazwie projektowanej inwestycji, którego dopuścił się organ I instancji i zamiast używać nazwy "...udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wraz z częściową nadbudową i przebudową budynku produkcyjnego na zakład opieki...." posłużono się nazwą "...udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wraz z częścią nadbudowaną i przebudowaną budynku produkcyjnego na zakład opieki...". Zdaniem organu to uchybienie w nazwie inwestycji nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, a z uzasadnienia obu decyzji wynika, iż odnosi się ono do inwestycji będącej przedmiotem wniosku i projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która realizowana jest w wymiarze odnoszącym się do oceny zgodności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z prawem materialnym, dochowania wymaganej procedury oraz zachowania reguł kompetencji. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania. Po dokonaniu weryfikacji legalności zaskarżonej decyzji w powyżej wskazanych aspektach należało stwierdzić, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wraz z częścią nadbudowaną i przebudową budynku produkcyjnego na zakład opieki dla osób starszych, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] ul. [...] gmina [...] , nie narusza prawa. Podstawę normatywną decyzji organu I instancji, odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku produkcyjnego na zakład opieki dla osób starszych, stanowił art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 powołanej ustawy, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 1 pkt 1-3 ustawy – Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: – miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, – wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, – przepisami w tym techniczno-budowlanymi. W rozpoznawanej sprawie negatywne dla skarżącego rozstrzygnięcie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania zostało wydane na skutek ustalenia, że przedstawiony przez stronę projekt budowalny nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż dotyczy przebudowy budynku produkcyjnego na zakład opieki dla osób starszych na działce, która w świetle zapisu § 8 ust. 10 pkt 1 i 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwalonego przez Radę Gminy [...] uchwałą z dnia [...] czerwca 2007 r., położona jest na terenie oznaczonym symbolem PS – tereny przemysłowo-składowe, co jest okolicznością bezsporną w sprawie. W świetle niekwestionowanych, obowiązujących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się podstawowe przeznaczenie tychże terenów (PS) na zabudowę obiektami przemysłowymi, produkcyjnymi, składami i magazynami oraz usługami i rzemiosłem uciążliwym, w tym: rzemiosła produkcyjnego, przetwórstwa płodów rolnych, produkcji materiałów budowlanych, zakładów produkcyjno-naprawczych, drobnych zakładów wytwórczych, obsługi motoryzacji wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Stosownie zaś do zapisu § 8 ust. 10 pkt 2 analizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako przeznaczenie dopuszczalne uzupełniające terenów oznaczonych symbolem PS ustala się: a) budynki socjalno-administracyjnego zaplecza działalności gospodarczej, b) budynki gospodarcze i garażowe obsługujące zabudowę usługową, c) parkingi samochodów osobowych, dojścia i dojazdy, d) zieleń urządzoną, e) liniowe, punktowe, kubaturowe obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej. W odniesieniu do powyższych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości, że organy zasadnie przyjęły, iż planowana inwestycja mieszcząca funkcję zakładu opieki dla osób starszych koliduje tak z podstawowym, jak i dopuszczalnym uzupełniającym przeznaczeniem terenu, na którym według przedstawionego projektu budowlanego inwestycja ta ma być zrealizowana. Zasadnicze wątpliwości skarżącego na gruncie rozpoznanej sprawy powstały w związku z treścią § 8 ust. 10 pkt 8 uchwały z [...] czerwca 2007 r. przewidującego możliwość zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów produkcyjnych oraz restrukturyzacji terenów zdegradowanych w kierunku zmniejszenia uciążliwości funkcji. W toku postępowania, odwołując się do przedstawionej przez siebie opinii urbanistycznej z dnia [...] lipca 2013 r. dotyczącej interpretacji § 8 ust. 10 pkt 8 w związku z § 7 pkt 8 uchwały z dnia [...] czerwca 2007 r. skarżący dowodził, że skoro zapis § 8 ust. 10 pkt 8 uchwały umożliwia wprowadzenie na terenie PS funkcji dążących w kierunku zmniejszenia uciążliwości, to również pozwala na lokalizację na tych terenach obiektów o funkcjach nieuciążliwych. Stanowiska tego organy nie podzieliły uznając, że powyższy zapis "przewiduje zmniejszenie uciążliwości na przedmiotowym terenie, a nie ich wyeliminowanie". Odnosząc się zatem do zarzutów skargi dotyczących błędnej interpretacji założeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd zważył, co następuje. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i zawiera przepisy powszechnie obowiązujące w zakresie przeznaczenia terenu, zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej: u.p.z.p.). Wykładni uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy dokonywać mając na uwadze systematykę analizowanego aktu prawnego. I tak wskazać należy, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę: 1) ogólną – jak zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, zabytków budowy systemów komunikacji, infrastruktury technicznej, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu oraz 2) ustaleń szczegółowych. W ramach założeń (ustaleń) ogólnych dotyczących zasad użytkowania, zagospodarowania i zabudowy obszarów objętych planem w § 7 pkt 3 uchwały z dnia [...] czerwca 2007 r. przyjęto możliwość inwestowania jedynie zgodnie z ustalonym w planie przeznaczeniem (funkcją) oraz zasadami zabudowy i zagospodarowania poszczególnych terenów oznaczonych na rysunku planu odrębnymi symbolami i wyodrębnionymi za pomocą linii rozgraniczających (z zastrzeżeniem pkt 4, który nie ma zastosowania w sprawie). W § 7 pkt 8 niniejszej uchwały złagodzono ten rygor i dopuszczono możliwość lokalizacji w granicach obszarów objętych planem obiektów i funkcji nie przewidzianych ustaleniami planu, a nie kolidujących z podstawowym lub uzupełniającym przeznaczeniem terenu. W § 8 ust. 10 pkt 8 uchwały dla terenów oznaczonych w planach "PS" dopuszczono możliwość zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów produkcyjnych oraz restrukturyzacji terenów zdegradowanych w kierunku zmniejszenia uciążliwości funkcji. Powyższe zapisy, w ocenie Sądu prowadzą do wniosku, iż na obszarach objętych planem oznaczonych literami "PS" jest możliwa zmiana sposobu użytkowania istniejących obiektów produkcyjnych oraz restrukturyzacja terenów zdegradowanych w kierunku zmniejszenia uciążliwości funkcji, ale w sposób nie kolidujący z podstawowym lub uzupełniającym przeznaczeniem terenu. Zapis § 7 ust.3 uchwały nie może prowadzić do lokalizacji na terenach o ustalonym w planie miejscowym przeznaczeniu podstawowym oraz uzupełniającym, obiektów mieszczących inne funkcje niż przewidziane dla terenów przemysłowo składowych (PS) w § 8 ust. 10 pkt 1-2 uchwały. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy brak jest zatem możliwości, by uprawnienie wynikające z normy z § 8 ust. 10 pkt 8 uchwały odnosić do sytuacji skarżącego, którego wniosek o udzielenie pozwolenia na zamianę sposobu użytkowania dotyczył przebudowy budynku produkcyjnego na zakład opieki dla osób starszych, a więc w istocie zmierzał do realizacji obiektu pełniącego nie tylko zupełnie inną funkcję niż dotychczas użytkowany obiekt, ale funkcję nieprzewidzianą dla terenów oznaczonych PS. Wyrażone przez stronę stanowisko, w świetle którego skoro analizowany zapis umożliwia zmianę sposobu użytkowania w kierunku zmniejszenia uciążliwości funkcji, to umożliwia również lokalizację na tych terenach obiektów o funkcjach mało uciążliwych bądź nieuciążliwych jest o tyle zasadne, o ile odnosi się do lokalizacji obiektów o funkcjach enumeratywnie wskazanych w § 8 ust. 10 pkt 1-2 uchwały. Uwzględnienie charakteru i celów uchwały w przedmiocie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również sposobu jej wykładni każe przyjąć, że całkowicie nieprawidłowe jest jednak stanowisko skarżącego, który możliwość lokalizacji na terenie oznaczonym PS obiektu mieszczącego funkcje inne, niż ustalone w § 8 ust. 10 pkt 1 i 2 analizowanej uchwały, upatruje w treści § 8 ust. 10 pkt 8 uchwały. Nadanie zapisowi szczególnemu, wyrażonemu w § 8 ust. 10 pkt 8 uchwały treści zgodnej z jego rozumieniem przez skarżącego stoi bowiem w sprzeczności z założeniami generalnymi planu i wyrażoną w § 7 pkt 3 planu miejscowego zasadą ogólną niepozwalającą na inwestowanie niezgodne z ustalonym w planie przeznaczeniem (funkcją) terenu. Warto przypomnieć, że regulacja art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, uzależniająca wydanie przez właściwy organ decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego od stwierdzenia przez ten organ zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pozostaje w ścisłym związku z wyrażoną w art. 4 Prawa budowlanego ogólną zasadą – prawem zabudowy nieruchomości gruntowej, przyznanym każdemu, kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Treść ostatnio powołanego przepisu wskazuje, że właściciel nieruchomości nie ma niczym nieograniczonego prawa do przesądzenia o przeznaczeniu zabudowy nieruchomości gruntowej na cel wyznaczony według własnej woli inwestora (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2012 r., II OSK 259/12). Ograniczenie wolności budowlanej wynika chociażby właśnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego, który określa zakres i formę ingerencji organów architektoniczno-budowlanych (wyrok NSA z 24 lutego 2012 r., II OSK 2342/10). W orzecznictwie sądowym nie budzi zatem wątpliwości, że do ograniczeń tych zaliczyć należy ograniczenia wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ogranicza swobodę zabudowy nieruchomości, gdyż jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy powszechnie obowiązujące w zakresie przeznaczenia terenu, zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.). Uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przejawem władztwo planistycznego, wynikającą z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 3 ust. 1), kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p.). Wskazanymi w art. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wartościami, które powinny być uwzględnione przez gminę przy uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są m.in. wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne, krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury, walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Przyjęcie, że § 8 ust. 10 ust. 8 planu miejscowego umożliwia zmianę sposobu użytkowania istniejących obiektów wiążącą się ze zmianą ich funkcji prowadziłoby do tego, że zadania, jakich wykonanie wiąże się z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie byłby w żadnej mierze realizowane, a w każdym razie wiązałoby się z możliwością obejścia ustalonych w planie wymogów dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenów oznaczonych PS. W odniesieniu do stanowiska wyrażonego w przedstawionej przez skarżącego opinii urbanistycznej z [...] lipca 2013 r., w świetle którego również zapis § 7 pkt 8 uchwały otwiera możliwość lokalizacji planowanej funkcji "zakładu opieki dla osób starszych" nie wymienionej wprost w ustaleniach dla terenów PS, jako nie kolidującej z podstawowym lub uzupełniającym przeznaczeniem terenu, należało zauważyć, że ostatnio powołany przepis stanowi, że w granicach obszarów objętych planem ustala się możliwość lokalizacji obiektów i funkcji nie przewidzianych ustaleniami planu, a nie kolidujących z podstawowym lub uzupełniającym przeznaczaniem (§ 7 pkt 8 uchwały). Przepis ten, wyrażający również zasadą ogólną analizowanego planu, wbrew stanowisku skarżącego, nie może być odczytywany jako zezwalający na lokalizację zakładu opieki dla osób starszych na terenie PS. Nie można uznać bowiem, że lokalizacji obiektu o funkcji zakładu opieki dla osób starszych ustalenia planu nie przewidują, skoro szczegółowa część planu miejscowego w odniesieniu do obiektów usług mieszczących funkcje opieki społecznej przewiduje ich lokalizację np. na terenach oznaczonych UO (§ 8 ust. 5 pkt 2a planu miejscowego) czy też na terenach oznaczonych UZ (§ 8 ust. 6 pkt 2a planu miejscowego). W opisanych powyżej warunkach za prawidłowe uznać należało stanowisko organów obu instancji stwierdzające, iż lokalizacja na należącej do skarżącego działce nr [...] zakładu opieki dla osób starszych nie mieści się w zakresie założonego przeznaczenia terenu wynikającego z planu zagospodarowania przestrzennego i nie jest w szczególności możliwa na podstawie § 8 ust. 10 pkt 8 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się ponadto innych uchybień przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności zarzucane organowi odwoławczemu odwołanie się w uzasadnieniu decyzji do terenów oznaczonych UM, zamiast MU, traktowane być musi wyłącznie jako omyłka pisarska nie stanowiąca o naruszeniu przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając zatem na uwadze, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, iż inwestor nie wykonał zaleceń nałożonych przez Starostę [...] w postanowieniu z dnia [...] lutego 2015 r. i przedstawiony przez skarżącego projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę należało oddalić.