VII SA/Wa 1282/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Z. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] znak: [...]. L. Z. (dalej jako "skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji I instancji tj. pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] znak: [...] udzielającego pozwolenia K. S. oraz J. S. na prowadzenie robót budowalnych na obszarze wpisanego do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego [...], wpisanego do rejestru zabytków na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r., nr rej. [...], w obrębie dz. Nr [...], [...] w [...]. Skarżąca wskazała, że wykonanie robót budowlanych na w/w obszarze polegających na budowie ogrodzenia ma być de facto wykonane na nieruchomości stanowiącej drogę, co spowoduje uniemożliwienie korzystania z niej, a nawet będzie stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców budynków znajdujących się przy przedmiotowej drodze. W ocenie L. Z. postępowanie w przedmiocie pozwolenia na powyższe prace powinno być zawieszone do czasu wyjaśnienia zagadnienia dotyczącego granic działki państwa S. i dopiero wówczas zaistnieje możliwość wyznaczenia lokalizacji płotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego kwestionowanego orzeczenia, tj. czy jest ono zgodne z prawem (zaskarżona decyzja, do momentu jej uchylenia, korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ppsa ma charakter szczególny. Z przepisu tego wynika więc, że po pierwsze, wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko na wniosek skarżącego (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania decyzji z urzędu), a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonej decyzji. Dopiero, w razie gdy są podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w innym postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, jeżeli skarżący złoży wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu decyzji organu odwoławczego, i są podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji. Inaczej mówiąc nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, sąd nie może wstrzymać wykonania decyzji wydanej w tym innym postępowaniu, a jednocześnie nie dopatrzy się podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1227/05). Wnioskiem o wstrzymanie wykonania Skarżąca objęła wyłącznie decyzję I instancji – pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] znak: [...] [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...]. Natomiast przedmiotowy wniosek nie dotyczył wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wydanej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Tym samym w świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji organu I instancji nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na równoczesne niezłożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy także podkreślić, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dotyczy wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania. Na marginesie należy wskazać, że stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące na fakt, iż zasadniczo orzeczenie o wstrzymaniu wykonania w pierwszej kolejności dotyczy zaskarżonego aktu, a w dalszej kolejności innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Nie ma jednak podstaw, aby uznawać tą regułę za bezwzględną w tym znaczeniu, że nie jest możliwe wstrzymanie wyłącznie innego aktu niż zaskarżony, o ile został on wydany w granicach tej samej sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 12 grudnia 2013 r., I OSK 2861/13, z dnia 16 stycznia 2014 r. II OZ 1231/13). W tym miejscu Sąd pragnie wskazać, iż gdyby przyjąć powyższe to w przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie i tak nie zasługiwałby na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 ppsa, wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony. To oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem uwzględnienia żądania o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W ocenie Sądu skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazała ani nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie oparła na stwierdzeniu, że budowa ogrodzenia spowoduje uniemożliwienie korzystania z niej, a nawet będzie stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców budynków znajdujących się przy przedmiotowej drodze. Nie przedstawiła jednakże żadnych stosownych argumentów na poparcie powyższego, jak również dokumentów na podstawie których Sąd mógłby przychylić się do wniosku. Uprawdopodobnienie wniosku o wstrzymanie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko i nie może sam doszukiwać się hipotetycznych sytuacji w zakresie dyspozycji art. 61 § 3 zd. 1 ppsa. (por. postanowienie NSA: z dnia 11 lipca 2017 r., I OZ 1119/17) Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.