VII SA/Wa 1287/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2023 r. sprawy ze skargi L. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 marca 2023 r. znak KOC/909/Ar/23 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz L. Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 23 marca 2023 r., znak KOC/909/Ar/23, utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...] ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną zlokalizowanej na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w W. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stania faktycznym i prawnym sprawy: Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną zlokalizowanej na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w W. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia L. Sp. z o. o. z siedzibą w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 25 maja 2022 r. utrzymało w mocy ww. decyzję. Decyzja ta została zaskarżona do WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 listopada 2022 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1640/22) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 maja 2022 r. SKO przytoczyło treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zw. dalej "p.p.s.a.", regulującego, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Nadto przywołał regulację art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając, że ocena spełnienia warunku wskazanego w pkt 1 tego przepisu winna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W § 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia podana jest definicja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz definicja cech zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast § 3 wskazuje na konieczność dokonania analizy funkcji i cech oraz sposób ich dokonania. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie obszar analizowany został wyznaczony w sposób zgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia, a przeprowadzona na nim analiza spełnia wymagania wskazane w rozporządzeniu. Z analizy tej wynika, że działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji, zarówno w zakresie kontynuacji funkcji, jak i cech, parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W granicach obszaru analizowanego występuje zabudowa o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej, usługowej (biurowej, zamieszkania zbiorowego, kultury, nauki, oświaty itp.). W wyniku planowanej inwestycji ma powstać budynek o funkcji mieszkaniowej. W związku z powyższym organ I instancji zasadnie ustalił, że planowana inwestycja stanowi kontynuację zabudowy mieszkaniowej. Parametry projektowanej analizy zostały również ustalone prawidłowo i wynikają z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy. Zdaniem Kolegium, prawidłowo została ustalona linia zabudowy. W sytuacji gdy działka na której planowana jest inwestycja znajduje się przy skrzyżowaniu dróg publicznych, dopuszczalne jest ustalenie linii zabudowy zarówno od jednej, jak i drugiej drogi publicznej. Linię zabudowy wyznacza się od drogi publicznej, wobec tego skoro działka położona jest przy dwóch drogach publicznych linię zabudowy należy wyznaczyć zarówno od jednej, jak i drugiej drogi. Wskaźniki powierzchni zabudowy do powierzchni działek gruntu w obszarze analizowanym kształtują się od 0,16 do 1, przy czym w części opisowej sporządzonej analizy terenu szczegółowo wskazano wskaźniki zabudowy dla konkretnych nieruchomości z uwzględnieniem znajdującej się na nich zabudowy. Organ I instancji ustalił wskaźnik dla ww. działki, będącej przedmiotem zainwestowania, w wysokości od 0,56 do 0,68 jako średni wskaźnik w obszarze analizowanym. Powyższe ustalenie odpowiada § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w myśl którego wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy zagospodarowania obszaru. Zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 37,9 m. Szerokość elewacji frontowej waha się od 12 m do 130 m. Organ I instancji, ustalił ten wskaźnik zabudowy na 52 m z tolerancją 20%. Ustalenie takie uznać należy za prawidłowe, gdyż mieści się w wartościach szerokości elewacji frontowej występującej w obszarze analizowanym. Kolegium uznało za prawidłowe ustalenie wysokości górnej elewacji frontowej projektowanego budynku jako wysokości nawiązującej do wysokości budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie, stosownie do § 7 rozporządzenia oraz ustalenie dotyczące parametrów dachu (§ 8 rozporządzenia). W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż planowana inwestycja zapewnia kontynuację, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ dodał, że planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej. Teren inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej sieci infrastruktury technicznej, a tym samym została wypełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Skargę na decyzję SKO złożyła spółka L. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie: 1) art 8 § 1 k.p.a. (naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej), art. 9 k.p.a. (naruszenie zasady informowania stron), art. 11 k.p.a. (naruszenie zasady przekonywania) oraz art. 107 § 3 k.p.a. i 140 k.p.a. (naruszenie wymagań dotyczących uzasadnienia decyzji) polegające na tym, że SKO pobieżnie rozpoznało sprawę, w sytuacji gdy wskaźniki urbanistyczne przyjęte w decyzji w większości stanowią odstępstwa od zasad ogólnych wyznaczania poszczególnych wskaźników przewidzianych w przepisach rozporządzenia, zatem organ II instancji winien był szczegółowo uzasadnić przyjęte odstępstwa; 2) art. 15 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez SKO sprawy merytorycznie, co przejawiło się w szczególności w wydaniu decyzji bez dokonania analizy stanu faktycznego sprawy i powtórzeniu ustaleń organu I instancji, a także poprzez brak weryfikacji przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego zwłaszcza w zakresie tego czy przeprowadzono wszystkie dowody w sprawie, niezbędne do wyjaśnienia sprawy; 3) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebranie - a w związku z tym i nierozpatrzenie - całości materiału dowodowego co doprowadziło do pobieżnego i niestarannego sporządzenia analizy urbanistycznej, a także nieuwzględnienia stanu faktycznego sprawy; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a., polegające na tym, że SKO utrzymało w mocy decyzję zamiast jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem § 1, § 4 oraz § 9 rozporządzenia, poprzez: - wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej, tj. wyznaczenie treścią decyzji obowiązującej linii zabudowy w sposób odmienny od obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej przez organ I instancji w załączniku graficznym do decyzji stanowiącym jej integralną część, - wydanie decyzji orzekającej ponad żądanie, bowiem treść decyzji wyznacza obowiązującą linię zabudowy w sposób odmienny od linii zabudowy wnioskowanej przez inwestora, podczas gdy materiały stanowiące załącznik do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy jako wyznacznik dla przyszłej zabudowy nie mogą być obarczone jakimikolwiek wadami czy niejasnościami powodującymi wątpliwości co do przyjętych parametrów, a organ nie może orzekać ponad żądanie, 5) art. 7 k.p.a., art. 77 ust. 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebrame - a w związku z tym i nierozpatrzenie - całości materiału dowodowego co doprowadziło do pobieżnego i niestarannego sporządzenia analizy urbanistycznej; 6) § 1, § 4 oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia poprzez wyznaczenie dla inwestycji dwóch linii zabudowy (jednej - od strony ul. D., a drugiej - od strony ul. Z.) podczas gdy przepisy dopuszczają wyznaczenie wyłącznie jednej linii zabudowy, co znajduje potwierdzenie między innymi w kilkunastu przytoczonych w uzasadnieniu wyrokach; 7) § 4 ust. 4 rozporządzenia, art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art 107 § 3 k.p.a. poprzez wyznaczenie przebiegu linii zabudowy dla inwestycji od strony ul. D. w oparciu o założenie, że stanowi ona kontynuację linii zabudowy budynku przy ul. D. oraz budynku przy ul. D., podczas gdy tak nie jest; 8) § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie szerokości elewacji frontowej wynoszącej 52 m z tolerancją 20%, a zatem dopuszczenie inwestycji o elewacji frontowej wynoszącej 41,8 m, podczas gdy organ I instancji w decyzji wskazuje, że zbyt krótka elewacja nie pozwoli na uzupełnienie pierzei kwartału zawierającego wnioskowany teren; 9) § 5 ust. 1 poprzez wadliwe wyznaczenie wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ("wskaźnik zabudowy"), polegającym na: - ustaleniu średniej wielkości wskaźnika zabudowy poprzez uwzględnienie wyłącznie działek zabudowanych i pominięcie działek niezabudowanych, które pod względem funkcjonalnym są bezpośrednio powiązane z przyjętymi do obliczeń działkami zabudowanymi, - pominięcie przy obliczaniu średniej wielkości wskaźnika zabudowy następujących działek zabudowanych występujących w obszarze analizowanym: działka nr [...], działka nr [...], działka nr [...]; 10) art 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia przez organ przyjęcia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki od 0,56 podczas gdy organ winien wyjaśnić dlaczego dopuścił odstępstwo od średniego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy nadziemnej w stosunku do powierzchni działki dla analizowanego obszaru, który wg organu wynosi 0,68; 11) art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. 2 § 5 ust. 1 rozporządzenia - poprzez wydanie decyzji dla inwestycji o wnioskowanym wskaźniku powierzchni zabudowy w stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki od 0,56 do 0,68 podczas gdy wnioskowany przez inwestora wskaźnik zabudowy wynosi 0,56, zatem organ orzekł ponad żądanie, w sytuacji gdy był związany zakresem wniosku inwestora; 12) art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. art 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zwrócenia się do Zarządu Zieleni m.st Warszawy w przedmiocie postępowania z drzewem (jesion), którego korona w około 1/3 części swojego obwodu znajduje się nad działką nr [...], natomiast część pochylona jest w kierunku chodnika podczas gdy z pisma Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. wynika, że w tej sprawie stanowisko winno zostać zajęte przez Zarząd Zieleni m.st. Warszawy, co oznacza, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także naruszył zasadę prawdy obiektywnej, a także iż nie dokonał wymaganego przepisami uzgodnienia. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymując dotychczasową argumentacje, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W zakresie swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Dokonując sądowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1640/22 uchylił decyzję SKO z dnia 25 maja 2022 r., znak KOC/2730/Ar/22 utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...], ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. D. w Dzielnicy [...] w W. W związku z powyższym orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania oceną prawną, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z powyższego wynika, że ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego I instancji, uchylającym zaskarżony akt (decyzję), wiąże nie tylko organ, lecz także sąd, albowiem ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania tą oceną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną w warunkach określonych przepisem art. 153 p.p.s.a. oznacza więc, że nie może on ponownie orzekając w tej samej sprawie, formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem prawnym, lecz jest zobowiązany pogląd ten uwzględnić w pełnym zakresie. W tym – co oczywiste – w zakresie odnoszącym się do zgodności z nim ponownie zaskarżonego działania organu administracji, albowiem w równym i takim samym stopniu – jeżeli nie przede wszystkim – adresatem ocen prawnych oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu pierwotnie wydanego prawomocnego wyroku, jest również organ. Co przy tym nie mniej istotne, związanie oceną prawną traci moc wiążącą w przypadku zmiany stanu prawnego powodującej zdezaktualizowanie się (pierwotnie) wyrażonego poglądu prawnego – co może nastąpić również w związku z tzw. derogacją trybunalską – a ponadto, podjęcia w innej sprawie, w trybie art. 269 p.p.s.a., uchwały zawierającej odmienną wykładnię prawa niż wynikająca z wydanego wyroku (por. uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08), jak również w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych zaistniałych po wydaniu orzeczenia sądowego. Ocena prawna, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., może dotyczyć wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i – co mniej istotne – stanu faktycznego sprawy. W tej mierze odwołać się należy do ocen prawnych oraz stanowiących ich konsekwencję wskazań co do dalszego postępowania, które zostały zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2022 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1640/22), którym Sąd ten uchylił pierwotnie wydane w sprawie rozstrzygnięcie organu II instancji. Wobec istoty spornej w sprawie kwestii przypomnienia wymaga więc, że z przywołanego wyroku wynika, że "(...) ustalone przez organ I instancji wskaźniki urbanistyczne najczęściej stanowiły odstępstwa od zasad ogólnych wyznaczania poszczególnych wskaźników przewidzianych w przepisach rozporządzenia, co obligowało również organ odwoławczy – jako organ merytorycznie załatwiający sprawę administracyjną – do szczegółowego uzasadnienia przejętych odstępstw. Pobieżne rozpoznanie tej sprawy przez organ odwoławczy i zdawkowe powtórzenie ustaleń organu I instancji nie stanowiło wyczerpującego merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji. Ustalenie warunków zabudowy musi być bowiem poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i wymogów określonych w rozporządzeniu i nie może sprowadzać się jedynie do zacytowania ustaleń decyzji organu I instancji i wskazania, że parametry inwestycji zostały ustalone prawidłowo w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną. Dodać należy, iż Sądowi wiadomo z urzędu, że spraw dotyczących warunków zabudowy dla inwestycji planowanych przez różnych inwestorów na działce nr 33/5 jest wiele, podobnie jak (w zasadzie tożsamych) zarzutów podnoszonych w tych sprawach przez tę samą stronę odwołującą się, zatem organ II instancji powinien rzetelnie i wnikliwie rozpoznać tę sprawę i szczegółowo odnieść się do podnoszonych przez spółkę L. zarzutów. (...) Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia tych wymogów w zakresie oceny prawidłowości sporządzenia analizy urbanistycznej, prawidłowości dokonanych na jej podstawie ustaleń okoliczności faktycznych sprawy dotyczących, m.in. wyznaczonych linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej na tym terenie. Organ odwoławczy nie wypowiedział się również co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji i dokonanych uzgodnień. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie może zastępować organu administracji publicznej i poszukiwać argumentów przemawiających za zasadnością wskazanego przez niego stanowiska, dokonywać samodzielnie stosownych ustaleń i ocen, czy też udzielać odpowiedzi na zarzuty podniesione w toku postępowania odwoławczego. Zadaniem Sądu jest bowiem ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś badanie we własnym zakresie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii przez organ nierozważonych. Zarzuty sformułowane w niniejszej skardze kierowane są w zasadzie do rozstrzygnięcia organu I instancji, a więc w tym przypadku Sąd musiałby w przeważającej części zastąpić organ II instancji w rozpoznaniu tych zarzutów i dokonaniu oceny faktycznej i prawnej sprawy, co naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną art. 15 k.p.a. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że sprawa nie została należycie rozpatrzona przez organ odwoławczy, a to pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1, art. 15, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zaistniałe zaniechane organu ocenić należy, jako dające podstawę do stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że wnikliwa analiza sprawy, spowodowywałaby inne rozstrzygnięcie. Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy powinien rozpatrzeć wniesione odwołanie, odnieść się do podnoszonych przez spółkę zarzutów dotyczących m.in. prawidłowości sporządzenia analizy urbanistycznej i ustalenia wskaźników zabudowy na jej podstawie i przedstawić w tym zakresie własne oceny i rozważania." Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że ponownie orzekając w sprawie organ administracji publicznej – nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z ocen prawnych oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu przywołanego wyroku. O naruszeniu przepisu art. 153 p.p.s.a. trzeba bowiem wnioskować na podstawie analizy treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zestawieniu z treścią przywołanych ocen prawnych oraz wskazać co do dalszego postępowania. Podkreślając na wstępie, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przywołane powyżej przesłanki uzasadniające odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w pierwotnie wydanym w sprawie wyroku z dnia 18 listopada 2022 r., w relacji do powodów uchylenia pierwotnie wydanej w sprawie decyzji SKO, istota rzeczy – wobec pierwotnie stwierdzonych deficytów postępowania wyjaśniającego – wyrażała się w potrzebie przeprowadzenia dodatkowych ustaleń. Konfrontując powyższe ze stanowiskiem prezentowanym w uzasadnieniu aktualnie kontrolowanej decyzji trzeba przede wszystkim stwierdzić, że nie może być ono uznane za prawidłowe przede wszystkim z tego powodu, że nie koresponduje ono z przywołaną ocenę prawną. Jest to, aż nadto oczywiste, w sytuacji gdy organ II instancji dokonał "kopiuj – wklej" pierwotnie wydanej przez siebie decyzji, czemu sprzeciwia się zasada wyrażona w art. 153 p.p.s.a. Tym samym nie sposób twierdzić, że organ II instancji zrealizował adresowane do niego wskazania co do dalszego postępowania. Mianowicie, że w ponownie prowadzonym postępowaniu zostały usunięte pierwotnie stwierdzone deficyty tego postępowania. Zestawiając faktyczną podstawę wydania decyzji uchylonej wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2022 r. z faktyczną podstawą decyzji wydanej w ponownie prowadzonym postępowaniu trzeba bowiem stwierdzić, że są one tożsame. Zbiór faktów stanowiących podstawę wydania aktualnie kontrolowanej decyzji nie uległ bowiem w analizowanym zakresie żadnej zmianie w relacji do pierwotnego zbioru faktów, który został uznany za niewystarczający i niedostateczny. W świetle wszystkich przedstawionych argumentów czyni siłą rzeczy zbędnym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi, albowiem wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przywołanych przepisów prawa stanowi dostateczną podstawę jej uchylenia, jako niezgodnej z prawem. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził więc, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i podlega uchyleniu – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.