VII SA/Wa 1289/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. oddala skargę Przedmiotem skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] ( "Skarżąca") jest postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej ( "Komendant Wojewódzki" ) z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] ( "Komendant Miejski" ) z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach 22-23 listopada 2017 r., na terenie dworca [...], zlokalizowanego przy al. [...] w [...], upoważnieni przedstawiciele Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] przeprowadzili czynności kontrolno- rozpoznawcze. Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej, które zostały opisane w protokole ustaleń w toku czynności kontrolno- rozpoznawczych z dnia 23 listopada 2017 r. Kontrola Organu I instancji przeprowadzona została w związku z rozstrzygnięciami zawartymi w postanowieniach Organu II instancji znak [...] z dnia [...].10.2016 r., znak [...] z dnia [...].10.2016 r., znak [...] z dnia [...].10.2016 r., znak [...] z dnia [...].10.2016 r., wydanymi w związku z zażaleniem się skarżącej na postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, iż Organ I instancji wydając postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia dopuścił się naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego polegające na naruszeniu art. 124 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, tj. nie zawarł uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. Organ I instancji w tym stanie faktycznym dokonał oceny obecnego stanu realizacji egzekwowanych obowiązków wskazanych w wydanych już tytułach wykonawczych, upomnienia i decyzji administracyjnych, z uwzględnieniem argumentacji Komendanta Wojewódzkiego . Dla zachowania przejrzystości dotychczas prowadzonego postępowania przywołano uchylone postanowienia i odpowiadające im obowiązki podlegające egzekucji. Stwierdzono m.in., iż obowiązki wskazane w decyzji administracyjnej Komendanta Miejskiego znak [...] z dnia [...] maja 2012 r., powielone w upomnieniu, wydanym po kolejnej kontroli w dniu 20 maja 2016 r. oraz następnie wskazane w tytule wykonawczym znak [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., w brzmieniu: 1. Wyposażyć dworzec (w częściach nie objętych ochroną systemu tj. części galerii północnej oraz galerii zachodniej) w system sygnalizacji pożarowej, obejmujący urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcę sygnałów uszkodzeniach. System sygnalizacji pożarowej należy wykonać w oparciu o projekt uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do jego użytkowania jest przeprowadzenie odpowiednich prób i badań, potwierdzających jego prawidłowość działania " 2. Wykonać projekt uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych dla zainstalowanego (w części wyremontowanego dworca) urządzenia przeciwpożarowego jakim jest instalacja oświetlenia awaryjnego (ewakuacyjnego). nie zostały wykonane. Biorąc pod uwagę powyższe Organ I instancji wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia znak [...] z dnia [...].01.2018 r, nakładającą na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2 000 zł. Na powyższe postanowienie z dnia [...].01.2018 r. znak [...] skarżąca wniosła zażalenie. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia [...].01.2018 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że postępowanie egzekucyjne jest następstwem niewykonania obowiązków wynikających z ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej Komendanta Miejskiego, jak również wydanego w następstwie tej decyzji upomnienia administracyjnego. Analizując czynności Organu I instancji Organ Odwoławczy nie dopatrzył się uchybień proceduralnych i merytorycznych w postępowaniu organu przy wydawaniu decyzji administracyjnej oraz wydanego w następstwie tej decyzji upomnienia administracyjnego, jak również przy wydaniu postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz tytułu wykonawczego. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego, wydanie zaskarżonego postanowienia zostało poprzedzone przez Komendanta Miejskiego wnikliwą analizą stanu realizacji obowiązków i ich wpływu na bezpieczeństwo pożarowe obiektu. Organ II instancji podzielił również ocenę organu I instancji dotyczącą doboru środka egzekucyjnego i jego wysokości w niniejszym postępowaniu. Wymiar nałożonej grzywny przez Organ I instancji w wysokości 2000 zł, jest według organu odwoławczego adekwatny do zachowania podmiotu zobowiązanego, który w sposób rażący unika wykonania nałożonych na niego obowiązków, mających na celu poprawę warunków ochrony przeciwpożarowej w obiekcie. Jednocześnie wymiar ten nie może być oceniony jako rażąco krzywdzący czy mogący wpłynąć na kondycję finansową podmiotu zobowiązanego. Nie można bowiem zapominać, że środek egzekucyjny ma nie tylko aspekt przymuszenia, ale również sankcjonowania niezgodnego z prawem zachowania. Organ wskazał, że o ile można się zgodzić ze skarżącą, że uzasadnienie nie wyczerpuje znamion przepisu art. 124 kodeksu postępowania administracyjnego, o tyle samo rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Ponadto organ odwoławczy akceptując powyższe rozstrzygnięcie wskazał dodatkowo, iż obowiązek wskazany w pkt 1, w pierwotnej decyzji administracyjnej Organu I instancji znak [...] z dnia [...] maja 2012 r., w brzmieniu "Wyposażyć dworzec (w częściach nie objętych ochroną systemu tj. części galerii północnej oraz galerii zachodniej) w system sygnalizacji pożarowej, obejmujący urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcze sygnałów o uszkodzeniach. System sygnalizacji pożarowej należy wykonać w oparciu o projekt uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do jego użytkowania jest przeprowadzenie odpowiednich prób i badań, potwierdzających jego prawidłowość działania", wynika z następujących przepisów: 1. Art. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1229 ze zm.), 2. § 3 ust. 1, § 28 ust. 1 pkt 18 i 19, § 31 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719), Powyższa podstawa prawna wskazana została zarówno w decyzji administracyjnej, upomnieniu jak i w tytule wykonawczym. Zgodnie z powyższym właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, obowiązany do założenia urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych, zobowiązany jest połączyć te urządzenia z najbliższą komendą lub jednostką ratowniczo-gaśniczą Państwowej Straży Pożarnej, o ile w tym budynku, obiekcie lub na terenie nie działa jego własna jednostka ratownicza. Właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, uzgadnia z właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej sposób połączenia urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych systemu sygnalizacji pożarowej z obiektem komendy Państwowej Straży Pożarnej lub obiektem wskazanym przez tego komendanta. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określił, w drodze rozporządzenia, rodzaje budynków, obiektów lub terenów, w których wymagana jest instalacja sygnalizacyjno-alarmowa, tj.: zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 18 i 19 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r.. Nr 109, poz. 719) stosowanie systemu sygnalizacji pożarowej, obejmującego urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcze sygnałów uszkodzeniowych, jest wymagane w stacjach metra i stacjach kolei podziemnych oraz dworcach i portach, przeznaczonych do jednoczesnego przebywania powyżej 500 osób. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, urządzenia przeciwpożarowe w obiekcie powinny być wykonane zgodnie z projektem uzgodnionym przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do ich użytkowania jest przeprowadzenie odpowiednich dla danego urządzenia prób i badań, potwierdzających prawidłowość ich działania. Odnosząc się do obowiązku nr 2, w brzmieniu: Wykonać projekt uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych dla zainstalowanego (w części wyremontowanego dworca) urządzenia przeciwpożarowego jakim jest instalacja oświetlenia awaryjnego (ewakuacyjnego), Komendant Wojewódzki poinformował, że wynika on z następujących przepisów (również wskazanych wcześniej w decyzji administracyjnej, upomnieniu jak i tytule wykonawczym): 1. § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budow lanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719). Zgodnie z powyższym urządzenia przeciwpożarowe w obiekcie powinny być wykonane zgodnie z projektem uzgodnionym przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do ich użytkowania jest przeprowadzenie odpowiednich dla danego urządzenia prób i badań, potwierdzających prawidłowość ich działania. Organ wskazał, że nałożona grzywna jest na obecnym etapie postępowania jedynym możliwym sposobem zobligowania podmiotu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo obiektu i przebywających w nim osób. do podjęcia zdecydowanych działań zmierzających do wyeliminowania nieprawidłowości stanowiących o naruszeniu podstawowych zasad bezpieczeństwa pożarowego, wynikających z decyzji ostatecznej i prawomocnej, nałożonej przez Organ I instancji. Dotychczasowe postępowanie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] wykazało bowiem bezskuteczność działania organu w trybie administracyjnym, prowadzonym przez okres ponad 5 lat. Na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła skarżąca. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania egzekucyjnego, tj. art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie treści postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2016 r. ([...]) wyrażającego pozytywną opinię na temat realizacji zaleceń odnośnie do dworca kolejowego [...] wynikających z postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego znak [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w II etapie tj. do końca 2020 r., a wobec tego nieuwzględnienie odroczenia realizacji obowiązku wynikającego z egzekwowanej zaskarżonym postanowieniem decyzji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z tym, iż obowiązek egzekwowany przy pomocy wydanego postanowienia jest na dzień dzisiejszy niewykonalny ze względu na to, iż w okresie trwania postępowania o wpis zabytku do rejestru zabrania się prowadzenia jakichkolwiek prac mogących prowadzić do naruszenia jego substancji. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji z powodu wskazanych naruszeń i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że prowadziła prace modernizacyjne dworca wykonywane m.in. na podstawie Ekspertyzy stanu ochrony przeciwpożarowej dworca z września 2014 r. Po rozpatrzeniu ww. ekspertyzy w dniu [...].12.2014 r. [...] Komendant Wojewódzki PSP wydał postanowienie znak [...], w którym wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określono to w przepisach techniczno - budowlanych, dodając dodatkowe warunki, a następnie w dniu [...].03.2016 r. [...] Komendant Wojewódzki PSP pozytywnie zaopiniował możliwość realizacji zaleceń. Oczywistym jest więc, iż skarżąca do końca 2020 roku miała termin na wykonanie decyzji egzekwowanej zaskarżonym postanowieniem. Ponadto w cenie skarżącej, na dzień dzisiejszy, nie ma podstaw prawnych, aby obowiązki wynikające z decyzji [...] z dnia [...] maja 2012r. wykonać, bowiem w dniu [...] marca 2018 r. [...] Konserwator Zabytków wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w sprawie wpisania do rejestru zabytków budynku dworca wraz z częścią podziemną. Skarżąca na dzień dzisiejszy nie może wykonać decyzji egzekwowanych zaskarżonym postanowieniem, bo ich realizacja naruszałaby zakaz ustanowiony w art. 10a ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Komendant Wojewódzki w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...].01.2018 r. znak [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Na wstępie należy podkreślić, że przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, badaniu podlega wyłącznie zgodność tego postanowienia z prawem. W ramach tego postępowania nie podlega natomiast kontroli i ponownemu badaniu sprawa administracyjna, zakończona wydaniem decyzji, z której wynikają obowiązki podlegające egzekucji w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniosek taki wynika wprost z treści art. 29 § 1 u.p.e.a., który stanowi o braku uprawnienia badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wskazać w tym miejscu należy, że nie jest zasadne powoływanie się przez Skarżącą na przepis art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., który dotyczy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty mogą być wnoszone w terminie siedmiu dni od doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego ze stosownym pouczeniem (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Są one środkiem zaskarżenia, który przysługuje zobowiązanemu w początkowym etapie postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy natomiast weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do jego wniesienia. Zarzuty, uruchamiają inny tryb postępowania określony w art. 34 i nast. u.p.e.a., natomiast Skarżąca w rozpoznawanej sprawie, skorzystała z możliwości wniesienia zażalenia. W ocenie Sądu postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś wydanie przez organ I instancji postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było zasadne. W świetle art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Może być ona nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak też osoby prawne ( art. 120 § 1 u.p.e.a.), tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Na podstawie art. 121 § 1 u.p.e.a., grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie. Zgodnie z art. 121 § 2 u.p.e.a. każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 50 000 zł w stosunku do osób prawnych i jednostek nie posiadających osobowości prawnej. Stosownie do art. 121 § 3 u.p.e.a., grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć 200 000 zł w stosunku do osób prawnych i jednostek nie posiadających osobowości prawnej. Nałożona na Skarżącą grzywna, spełnia powyższe wymogi. Kontrolowane postanowienie spełnia przesłanki określone w art. 122 § 1 i 2 oraz pouczenia określone w art. 122 § 3 u.p.e.a. Wybór środka egzekucyjnego został dokonany przez organ w sposób uwzględniający zasadę stosowania środków egzekucyjnych najmniej uciążliwych dla zobowiązanego (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Organ poza grzywną nałożoną w celu przymuszenia, mógł zastosować przewidziane w art. 127 u.p.e.a. wykonanie zastępcze polegające na zleceniu innej osobie wykonania za zobowiązanego egzekwowanego obowiązku na jego koszt. Ten drugi środek egzekucyjny jest bardziej dolegliwy, pociąga bowiem za sobą nieodwracalne dla zobowiązanego skutki natury finansowej. Natomiast, zgodnie z art. 125 u.p.e.a., w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Mogą także w przypadku wykonania obowiązku, podlegać zwrotowi w wysokości 75 % lub w całości (art. 126 u.p.e.a.). Zastosowanie grzywny w celu przymuszenia powoduje tylko powstanie po stronie zobowiązanego zagrożenia wyegzekwowania kwoty określonej w postanowieniu, ale wyłącznie w przypadku dalszego niewykonywania przezeń nałożonego obowiązku. Natomiast wykonanie zastępcze pociąga za sobą nieodwracalne dla zobowiązanego skutki natury finansowej (tj. wiążące się ze ściągnięciem kwoty wykonania zastępczego - art. 128 § 2 u.p.e.a.). Wydanie wobec Skarżącej kontrolowanego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia jest konsekwencją tego, że nie wywiązała się ona wielokrotnie przez ponad 5 lat z obowiązków nałożonych na nią decyzją Komendanta Miejskiego z dnia [...] maja 2012 r. Decyzja ta stała się ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Obowiązki wskazane w tej decyzji, nie zostały przez skarżącą wykonane. Niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut nieuwzględnienia odroczenia do 2020 roku obowiązku wynikającego z egzekwowanej zaskarżonym postanowieniem decyzji. W tym zakresie Sąd w pełni akceptuje argumentację organu. Organ wskazał, że opracowana przez Skarżącą (w związku z planowaną modernizacją obiektu) "Ekspertyza stanu ochrony przeciwpożarowej", dotyczy całego budynku dworca. W ekspertyzie określono szereg występujących niezgodności dotyczących zarówno przepisów przeciwpożarowych jak i warunków techniczno-budowlanych, które nie podlegają egzekwowaniu w ramach działań kontrolno-rozpoznawczych prowadzonych w budynkach istniejących. W przedmiotowej ekspertyzie nie uwzględniono również obowiązków wskazanych w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym, dot. m.in. sprawności instalacji i urządzeń przeciwpożarowych. Organ ustalił, co potwierdzone zostało przez Skarżącą, że obowiązki wskazane w postanowieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego znak [...] z dnia [...].02.2014 r. zatwierdzające opracowaną ekspertyzę, nie zostały zrealizowane w całości. Nadto, nie zrealizowano w całości założeń zawartych w ekspertyzie dotyczących wyposażenia dworca w system sygnalizacji pożarowej oraz dźwiękowy system ostrzegawczy. W piśmie z dnia 16.03.2016 r. [...] Komendant Wojewódzki zgodził się na etapowanie prac określonych w ekspertyzie, nie mniej jednak powyższa zgoda nie jest równoznaczna ze zgodą na zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją Organu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. II OSK 3375/14 opublikowany w CBOSA). Komendant Wojewódzki nie określił w swoim postanowieniu konkretnych terminów (dat) na wykonanie poszczególnych etapów zaproponowanych przez Skarżącą. Prowadzone postępowanie przez organ I instancji nie zostało uchylone lub zmienione, a zgoda na etapowanie prac nie jest związana z dotychczas prowadzonym i niezależnym postępowaniem administracyjnym i egzekucyjnym przez Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej [...]. W ślad za zgodą na etapowanie prac, do Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej nie wpłynął ponowny wniosek, wraz z ekspertyzą techniczną, sporządzoną na podstawie § 2 ust. 3a. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w celu uzgodnienia rozwiązań zamiennych. W obrocie prawnym nie funkcjonuje drugie postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, sankcjonujące poszczególne terminy i etapy. Ponadto samo wydanie przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej postanowienia, w myśl § 2 ust. 2 lub 3a. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwia Skarżącej jedynie zrealizowanie decyzji nakładającej przedmiotowy obowiązek poprzez wykonanie rozwiązań poprawiających stan bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie w sposób inny w stosunku do określonych w treści decyzji obowiązków, co do zasady uzgodnienie tych rozwiązań, nie określa terminu ich realizacji - nie stanowi o określeniu terminu realizacji obowiązku, w myśl art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego. Intencją uzgodnień rozwiązań zamiennych jest bowiem akceptacja docelowego stanu zabezpieczenia przeciwpożarowego konkretnego budynku. Odnosząc się pozytywnie do wniosku o etapowanie Komendant Wojewódzki P umożliwił tym samym Skarżącej wystąpienie do organu I instancji o zmianę decyzji administracyjnej w zakresie terminu, na podstawie przedstawionego przez stronę harmonogramu prac. Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być (na zasadzie uznania administracyjnego) w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał. W myśl przywołanego przepisu Komendant Wojewódzki, jako organ II instancji, nie mógł wyrazić zgody na zmianę terminu realizacji obowiązku, wynikającej z decyzji Organu I instancji. Ponadto zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 oraz ust. la ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 191 ze zm.) właściciel, zarządca lub podmiot realizujący zadania powierzone w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu - zapewniając ich ochronę przeciwpożarową jest obowiązany między innymi przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice. Nie jest także zasadny zarzut dotyczący niewykonalności wynikających z decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. obowiązków z uwagi na postępowanie w sprawie wpisania budynku dworca do rejestru zabytków, które zostało wszczęte w marcu 2018 r. Zgodnie z treścią art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r. poz. 2187, z późn. zm.), od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku. Zakaz ten dotyczy także robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, a także działań określonych w innej decyzji pozwalającej na ich prowadzenie. Przepis nie ma natomiast zastosowania do zabytku służącego obronności i bezpieczeństwu państwa. Sąd podkreśla, że w rozpoznawanej sprawie wyegzekwowanie wynikających z decyzji obowiązków ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego i te wartości muszą mieć pierwszeństwo, zwłaszcza, że obiekt znajduje się w centrum miasta, obok dużej galerii handlowej i jest całą dobę użytkowany przez bardzo dużą liczbę osób. Brak realizacji obowiązków wynikających z decyzji w przypadku wystąpienia pożaru, w znacznym stopniu utrudniłoby prowadzenie działań ratowniczo-gaśniczych oraz znacznie obniżyłby poziom bezpieczeństwa osób przebywających w obiekcie. Podkreślić też należy, że nie jest przesądzone pozytywne zakończenie postępowania o wpis dworca do rejestru zabytków. Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji stało w sprzeczności z art. 10a ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wątpliwym jest zdaniem Sądu, by obowiązki wynikające z decyzji z dnia [...] maja 2012 r. a polegające na wyposażeniu dworca w system sygnalizacji pożarowej, obejmujący urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcę sygnałów uszkodzeniach, mogły naruszać substancję budynku lub prowadzić do zmiany jego wyglądu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) oddalił skargę.