VII SA/Wa 1294/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić dopuszczenia Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania. Skarżąca – K. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], zatwierdzającej Zakład [...] K. do prowadzenia działalności w zakresie produkcji wyrobów garmażeryjnych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co stanowi o wystąpieniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazał nadto, że właściwym organem do sprawowania nadzoru nad ww. działalnością jest właściwy miejscowo Powiatowy Lekarz Weterynarii. W piśmie z dnia [....] stycznia 2018 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. wniósł o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania. W uzasadnieniu wniosku podał, że wynik niniejszego postępowania sądowego dotyczy interesu prawnego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Stosownie do § 2 cytowanego przepisu, udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu może zostać złożony w dowolnym czasie, dopóki postępowanie sądowoadministracyjne nie zostało zakończone. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że tylko przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację do wniesienie wniosku o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu w charakterze uczestnika. Tym samym legitymacja powyższa nie może opierać się wyłącznie na interesie faktycznym i musi znajdować oparcie w konkretnym przepisie prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Z interesem prawnym będziemy mieli więc do czynienia w sytuacji gdy dany akt administracyjny wprost rozstrzyga o prawach lub obowiązkach konkretnego podmiotu (por. postanowienie NSA z 3 września 2014 r. II OZ 783/14, LEX nr 1530818). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Z tego względu interes prawny nie istnieje w sytuacjach, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej. Interes prawny musi być nadto aktualny, a nie ewentualny. Poza tym, tak określony interes prawny musi być "własny", osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (por. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP 1997 nr 4 poz. 83A). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Postępowanie sądowe zostało wszczęte na skutek skargi K. B. Natomiast zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], zatwierdzającej Zakład [...] do prowadzenia działalności w zakresie produkcji wyrobów garmażeryjnych. Ponadto, z akt sprawy nie wynika, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego wnioskującego organu. Nie można bowiem wywodzić tego interesu z okoliczności, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co stanowi o wystąpieniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. i w ocenie zaskarżonego organu właściwym organem do wydania tej decyzji jest właściwy miejscowo Powiatowy Lekarz Weterynarii. Wobec powyższego należy stwierdzić, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym z mocy prawa (art. 33 § 1 p.p.s.a.) i brak jest ponadto podstaw do dopuszczenia go do udziału w postępowaniu przez Sąd na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. odmówił Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w W. dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym.