VII SA/Wa 1314/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi B. i J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowa uchylenia decyzji ostatecznej. skargę oddala VII SA/Wa 1314/08 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...] na podstawę art.138 § 1 pkt.1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz.1071, z póź. zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. i J. B. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].04.2008 r., znak: [...] odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...].04.1997 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...].09.1996 r, znak: [...] a nakazującej B. i J. B. rozebranie samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na nieczystości płynne z przyłączem na działce nr ewid. [...] w L. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję stwierdził w uzasadnieniu, że podaniem z dnia [...].08.2007 r. B. i J. B. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...].04.1997 r. , wskazując jako podstawę żądania art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Skarżący stwierdzili, iż organ I instancji prowadząc postępowanie w sprawie samowoli budowlanej, która faktycznie miała miejsce, dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego w części dot. prawidłowego rozpoznania planu miejscowego. B. i J. B. wskazali, iż Kierownik Urzędu Rejonowego w N. wydając decyzję z dnia [...].09.1996 r., znak: [...] nie uwzględnił faktu, iż obowiązujący w dacie wydawania ww. rozstrzygnięcia plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał dla terenu, na którym zlokalizowany jest objęty nakazem rozbiórki domek letniskowy i zbiornik na nieczystości płynne z przyłączem, "zabudowę letniskową przy czym skarżący wskazali na wypis z planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujący we wrześniu 1996r. dla terenu, na którym położona jest działka o nr ewid. gruntów [...] w L. Wypis ten (z dnia 11.07.2007 r., znak: [...]) otrzymali 24.07.2007 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjmując za "okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania" wzmiankowany wypis z dnia 11.07.2007 r., znak: [...] stwierdził, iż Skarżący zachowali termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Stwierdził również, iż analiza materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie w sposób jednoznaczny wskazuje, iż zarówno organy nadzoru budowlanego jak i sąd administracyjny oddalający skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].04.1997 r., znak: [...] (wyrok NSA z dnia 16.01.1998 r, sygn. akt. II SA/Po 662/97) posiadały wiedzę, iż plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy S. zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy S. z dnia [...].09.1989 r. uległ zmianie z chwilą wejścia w życie uchwały Rady Gminy i Miasta w S. Nr [...] z dnia [...].05.1994 r., która przewiduje dla terenu, na którym zlokalizowany jest objęty nakazem rozbiórki, domek letniskowy wraz ze zbiornikiem na nieczystości płynne, funkcję rekreacyjną. Tym samym, zdaniem organu, w sprawie nie spełniony został warunek, iż wskazane przez Skarżących okoliczności nie były znane organowi wydającemu decyzję, którego zaistnienie uzasadniałby uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...].04.1997 r, znak: [...]. Odnosząc się do zarzutów zawartych w rozpatrywanym odwołaniu stwierdził, iż w związku z funkcjonowaniem w obrocie prawnym wyroku NSA z dnia 16.01.1998 r., sygn. akt. II SA/Po 662/97 odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli B. i J. B. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem stron naruszono przepisy k.p.a. tj art. 7, 75,77 i 81 oraz art. 145 §1 pkt. 5 k.p.a. Skarżący wskazali, że przesłanka zainicjowanego przez nich postępowania wznowieniowego było ujawnienie nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dacie orzekania zarówno przez Kierownika Urzędu Rejonowego w N. we wrześniu 1996r. jak i przez Wojewodę [...] w kwietniu 1997r. Podnieśli, że Kierownik Urzędu Rejonowego w N. wydając decyzję o rozbiórce domku letniskowego dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w kwestii dotyczącej "prawidłowego rozpoznania planu miejscowego'". Zdaniem stron obowiązujący w dacie wydania decyzji o rozbiórce miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał dla terenu działki nr [...] w L., na której zlokalizowany jest ich domek, zabudowę letniskową czego dowodem jest wypis z planu zagospodarowania przestrzennego wg stanu na dzień wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga B. i J. B. na powyższą decyzję nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Sprawa samowoli budowlanej była wielokrotnie przedmiotem oceny sądów administracyjnych w wyniku złożonych przez B. i J. B. skarg, które były oddalane. Ostatnim wyrokiem był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2008r. oddalający skargę kasacyjną na wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 8 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2450/06, wskazał, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. -Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), będącego materialnoprawną podstawą decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z [...] września 1996 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Sąd stwierdził, że B. i J. B. samowolnie wybudowali domek letniskowy i zbiornik na nieczystości na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę, lecz przeznaczony na uprawy polowe. W tej sytuacji Kierownik Urzędu Rejonowego w N. nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż nakaz rozbiórki. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 stycznia 1998 r. w niniejszej sprawie nie ma znaczenia zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania dokonana w dniu [...] maja 1994 r. uchwałą nr [...], ponieważ skarżący wybudowali sporne obiekty w okresie obowiązywania planu z 1989 r. W rezultacie Sąd uznał, że również pozostałe zarzuty podnoszone przez B. i J. B. dotyczące dokonywania przez organy niezgodnych z prawem interpretacji miejscowego planu zagospodarowania terenu z [...] maja 1994 r., w tym oparcie się przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 1997 r. na piśmie wyjaśniającym Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 2 stycznia 1996 r. nie mają wpływu na ocenę legalności powołanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody [...]. Sąd I instancji zaznaczył, że postępowanie wznowieniowe, dotyczące decyzji nakazujących rozbiórkę domku letniskowego oraz zbiornika na nieczystości zakończyło się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 18 listopada 1999 r., sygn. akt II SA/Po 2111-2112/98, oddalającym skargi B. i J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1998 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oraz na postanowienie tego organu z dnia [...] października 1998 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. Sąd podał, że w sprawie bezsporny i istotny jest również fakt, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. była kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 1998 r. oddalił skargę uznając, iż powołana decyzja, o której stwierdzenie nieważności wnioskują skarżący, została wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując wniosek B. i J. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] w sposób prawidłowy podjął wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, prawidłowo i wyczerpująco zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie uchybił także zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § k.p.a. W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie nie spełniony został warunek, iż wskazane przez Skarżących okoliczności nie były znane organowi wydającemu decyzję, którego zaistnienie uzasadniałby uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...].04.1997 r., znak: [...]. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.