VII SA/Wa 1317/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 2 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić I. S. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r. odrzucił skargę I. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi, w formie określonej w art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). W dniu 16 sierpnia 2016 r. (data nadania w UP) wpłynął do Sądu wniosek I. S. reprezentowanej przez pełnomocnika o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, iż nie zwrócił uwagi, że opłata, która została dokonana w terminie, lecz w znakach opłaty sądowej winna być tylko i wyłącznie dokonana bezpośrednio do kasy sądu, jako płatność gotówką lub na konto bankowe sądu. Techniczna różnica dokonania opłaty nie powinna być przeszkodą w przywróceniu terminu do dokonania tej opłaty, zwłaszcza, że opłata została dokonana, wprawdzie znakami opłaty sądowej. Strona podkreśliła, że jedne sądy znaki opłaty sądowej honorują zaś inne nie, pomimo że są one finansowane przez Skarb Państwa zaś emitentem znaków opłaty sądowej jest również Skarb Państwa. Wskazano, iż "nieporozumienie wynika z niejasnego określenia "w kasie sądu", co dla nas najwyraźniej błędnie, lecz nie ze świadomej winy zostało utożsamione tak jak w przypadku każdego dokonywania opłat sądowych, choć nie w tym postępowaniu poprzez opłatę w kasie sądu i otrzymania znaków opłaty sądowej oraz naklejenie ich na właściwe pismo". Podobnie sformułowanie "uiszcza się gotówką" nie było dla strony jednoznaczne, iż "za gotówkę nie otrzymuje się znaków opłaty sądowej, które to znaki nakleja się na pismo - skargę, zwłaszcza, że takie techniczne opłaty dokonywaliśmy nie raz i żaden Sąd nie kwestionował tak dokonanej opłaty, aczkolwiek było to dokonywane w [...] a nie w Warszawie." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (zob. postanowienie NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto wskazać należy, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (zob. postanowienie NSA z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 708/10). Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu nie daje podstaw do uznania braku winy w uchybieniu terminu, świadczyć może jedynie o niedochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powstałym na tle tego przepisu przyjmuje się powszechnie, iż uiszczenie opłaty sądowej nie może nastąpić w innej formie niż przewidziana w art. 219 § 2 tej ustawy (zob. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 28/04). W rozpoznawanej sprawie Sąd w wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (zarządzenie z dnia 10 czerwca 2016 r.) prawidłowo pouczył skarżącą, iż opłatę należy uiścić do kasy Sądu, bądź na rachunek bankowy Sądu. Tymczasem skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika dokonała opłaty w znakach opłaty sądowej. Zarówno przepis art. 219 § 2 p.p.s.a., jak i sformułowanie zawarte w wezwaniu do uiszczeniu wpisu sądowego są jasne w swojej treści i nie powinny sprawiać trudności w interpretacji. Jednakże, gdyby strona miała wątpliwości w tym zakresie, nic nie stało na przeszkodzie, aby skontaktowała się (np. telefonicznie) z sekretariatem Sądu, celem ich wyjaśnienia. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.