VII SA/Wa 1342/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium"), działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania T. P. (dalej: "skarżący") od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent") z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 12 lutego 2018 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęła informacja z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r., w której wskazano, że w dniu 18 sierpnia 2017 r. skarżący kierował pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Pismem z dnia 19 lutego 2018 r. Starosta [...] przesłał powyższą informację według właściwości do Urzędu Miasta [...]. Pismem z dnia 28 lutego 2018 r. Prezydent zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy. W dniu 14 marca 2018 r. Prezydent orzekł o zatrzymaniu skarżącemu, na okres 3 miesięcy, prawa jazdy o nr [...], nr druku [...], zobowiązaniu do zwrotu dokumentu prawa jazdy i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący, wniósł odwołanie od powyższej decyzji zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 z późn. zm.) - do dnia 3 czerwca 2018 r. - podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm., dalej "u.k.p.") jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm., dalej "p.r.d.") lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Naruszeniem, o którym mowa w art.135 ust. 1 pkt la lit. a) p.r.d. jest kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Z powyższego wynika, że decyzja wydawana przez właściwego starostę (w niniejszej sprawie Prezydenta [...]) na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. nie jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego, a do dnia 3 czerwca 2018 r. organ administracyjny związany jest uzyskaną informacją o ujawnieniu popełnienia naruszenia polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Dla wydania decyzji istotne jest zatem ujawnienie naruszenia, a nie prawomocne stwierdzenie tego naruszenia (przyjęcie mandatu, wyrok sądu). Odnosząc się do argumentów dotyczących naruszenia przepisów nakazujących rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony, Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie przepisy te nie miały zastosowania. Organ administracji nie jest bowiem uprawniony do weryfikacji przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym, a zatem w sprawie brak jest w tym zakresie wątpliwości zarówno co do stanu prawnego, jak i faktycznego, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść strony. W skardze na ww. decyzję Kolegium, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o jej uchylenie. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 21 pkt 2 podpkt. b Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym poprzez wadliwą subsumpcję rzeczonej normy względem ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało nieprawidłowym uznaniem, iż skarżący kierował pojazd z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h,tj. 51 km/h w sytuacji, kiedy wartość błędów granicznych dopuszczalnych przyrządu mierzącego prędkość z jaką poruszał się skarżący wynosi +- 3 %, zaś wszelkie wątpliwości dotyczące stosowania przepisu art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. powinny zostać rozstrzygnięte wyłącznie na korzyść strony, a co w rzeczonym przypadku nie zostało wbrew kategorycznemu wskazaniu tejże normy przez organ administracji jakim jest Prezydent zastosowane; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez ich łączne niezastosowanie w trakcie procedowania z pominięciem stania przez organy administracji publicznej na straży praworządności z urzędu - przez brak wszechstronnego i obiektywnego wyjaśnienia okoliczności sprawy mających znaczenie dla właściwego rozstrzygnięcia, w tym zarzucam oparcie rozstrzygnięcia o wybiórczy, fragmentaryczny materiał dowodowy w postaci arbitralnego poglądu Inspektora Transportu Drogowego na rzeczywistą prędkość pojazdu jakim poruszał się skarżący T. P. z pominięciem dowodów wskazujących na wątpliwości co do poprawności wskazań urządzenia mierzącego prędkość i dokładności pomiaru zwłaszcza, że skarżący zakwestionował tenże pomiar co skutkowało brakiem wystawienia mandatu karnego oraz w konsekwencji powyższego złożeniem sprzeciwu od wyroku nakazowego wydanego przez Sąd Rejonowy w Nisku i tym samym błędne ustalenie, iż skarżący poruszał się z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym co mogłoby uzasadniać odebranie prawa jazdy; 3) błąd w ustaleniach faktycznych polegających na wadliwym ustaleniu w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy, iż czyn zarzucany obwinionemu jest uprawdopodobniony w rozumieniu art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., choć podstawa wydanej decyzji, tj. przekroczenie dopuszczalnej prędkości o 51 km/h nie zostało w sposób niebudzący wątpliwości skarżącemu przypisane, gdyż przy tychże ustaleniach organu pominięto margines błędu urządzenia mierzącego prędkość pojazdu, zaś ów margines powoduje konieczność obniżenia prędkości z jaką poruszał się skarżący poniżej 50 km/h i co skutkować winno uznaniem braku podstaw do wydania przedmiotowej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie zatrzymania T. P. na okres trzech miesięcy prawa jazdy o nr [...], nr druku [...] i zobowiązania do jego zwrotu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych ustaw (dalej: "ustawa zmieniająca"). Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 , starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (...) w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej - do dnia 3 czerwca 2018 r. - podstawą zatrzymania prawa jazdy jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3 (wg pkt 1 podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a Prawa o ruchu drogowym lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie zawiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem). Art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi zaś, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem m.in. w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Z akt sprawy wynika, że do organu I instancji przekazano pismo Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, z którego wynikało, że skarżący kierując pojazdem marki [...] nr rej. [...] w miejscowości K. na obszarze zabudowanym przekroczył dopuszczalną prędkość o 51 km/h. Sposobem zakończenia interwencji było skierowanie do Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] wniosku o ukaranie. Jak trafnie wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium, organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości, nie kontroluje urządzeń pomiarowych ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji przez podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. Albowiem podmiot, który ujawnił popełnienie ww. naruszenia niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Uzyskanie takiej informacji obliguje więc organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Ustalenia dotyczące faktu przekroczenia prędkości to domena postępowania wykroczeniowego. Postępowanie wykroczeniowe (takie prowadzone jest przed sądem powszechnym w niniejszej sprawie) choć dotyczy tego samego zdarzenia, a więc przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym, ma inny cel niż postępowanie dotyczące zatrzymania prawa jazdy, którego celem jest jak najszybsze wyeliminowanie z ruchu drogowego osoby zagrażającej bezpieczeństwu innych użytkowników dróg. Przyjęcie innego założenia, prowadziłoby do sytuacji, w której osoby zagrażające bezpieczeństwu na drodze uruchamiałyby procedurę odwlekającą w czasie wydanie decyzji w przedmiocie zatrzymania im prawa jazdy. W sprawach dotyczących bezpieczeństwa w ruchu drogowym Sąd daje prymat pierwszeństwa zasadzie bezpieczeństwa, co nie pozbawia strony prawa do sądu. Należy zwrócić uwagę, że z art. 102 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami wynika, iż wynik sprawy o wykroczenie polegające na przekroczeniu prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym nie jest bezpośrednio związany z możliwością wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Jeżeli sprawa o wykroczenie nie zakończy się prawomocnym rozstrzygnięciem przed upływem okresu na jaki decyzją administracyjną orzeczono o zatrzymaniu prawa jazdy, dokument prawa jazdy podlega zwrotowi. Są to więc dwa odrębne postępowania i okoliczność, że postępowanie w sprawie o wykroczenie nie zakończyło się prawomocnie, nie oznacza, że nie może być wydana decyzja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Trafnie także Kolegium wskazało, że Starosta zatrzymując prawo jazdy, w warunkach wyżej określonych, nadaje decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Tu też ustawodawca nie pozostawił organowi możliwości jego nadania, a wprowadził obowiązek. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.