VII SA/Wa 1347/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C., R. C. i I. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...]. Pismem z dnia 10 lipca 2009 r. B. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1448/09 i VII SA/Wa 1449/09 Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi B. C. ze sprawą ze skargi R. C. i I. W. Wyrokiem z 10 marca 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1419/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez uczestnika postępowania -[...] Sp. z o.o. w [...] w upadłości Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2156/10, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania jednocześnie odstępując od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Wobec orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które spowodowało, że wcześniej wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienie z 16 września 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1419/09, oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2003 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą upadło, strona skarżąca pismem z 20 maja 2011 r. wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Podniosła, iż wykonanie "gigantycznych obiektów budowlanych, przewidzianych tą decyzją spowoduje co najmniej trudne do odwrócenia skutki, a zapewne również i znaczną szkodę". Wskazała, że po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 20 kwietnia 2011 r. wyroku prace na budowie elektrowni ruszyły w pełnym zakresie tzn. przystąpiono do prac ziemnych oraz przygotowań do zalania wykopów betonem, jak również kontynuowane są prace dotyczące zasilania w energię elektryczną oraz utworzenia dojazdów, co silnie ingeruje w substancję terenu. Strona skarżąca wyjaśniła, iż każda betonowa i uzbrojona stopa, która ma zostać zalana betonem ma średnicę kilkudziesięciu metrów i sięga bardzo głęboko, tak aby utrzymać przeszło osiemdziesięciometrowy maszt wiatraka. Zdaniem skarżącej tak powstały betonowy blok o kubaturze co najmniej kilkuset metrów sześciennych jest niemożliwy do usunięcia. W konkluzji strona skarżąca stwierdziła, że wykonanie przedmiotowej inwestycji spowoduje poważną ingerencję w środowisko, co bezpośrednio dotknie okolicznych mieszkańców. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 21 września 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej rozszerzył wniosek i wniósł o wstrzymanie wykonania również zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przynajmniej jednej z ww. przesłanek. Zatem, strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać te okoliczności, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, które to czyniłby wniosek o wstrzymanie zasadnym. Należy podkreślić, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a. nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku -niezależnie od okoliczności sprawy- uwzględnić taki wniosek. Wniesienie skargi nie pociąga bowiem za sobą automatycznego skutku suspensywności, a to oznacza że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.), przy czym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest -jak zostało to już powyżej zaznaczone- jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego (czy wnioskujących), iż w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Dopiero pozytywne ustalenie wykonalności aktu lub czynności objętych wnioskiem o wstrzymanie może prowadzić do oceny wystąpienia niebezpieczeństw wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego objęta skargą w niniejszej sprawie, o której wstrzymanie strona wnosiła, do takich aktów nie należy. Z tych też względów nie mogła strona skarżąca skutecznie wywodzić naruszenia w warunkach przedmiotowej sprawy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem cechy wykonalności, co do zasady, nie mają decyzje odmowne. Skoro więc w skarżonej decyzji, nie można było odnaleźć takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, to nie zachodziło niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania tej decyzji. Jednakże należy zauważyć, że z treści art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. wynika, iż wstrzymanie wykonania aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy. Ustalając granice sprawy kluczowym zagadnieniem jest wyjaśnienie w ogóle pojęcia "sprawy". Należy przyjąć, iż chodzi tu o sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Ustalenie tożsamości polegać, więc będzie na badaniu tożsamości elementów podmiotowych (tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków) i przedmiotowych (tożsamość tych praw i obowiązków) oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Tym samym środki prawne, o których mowa w ww. przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi, zatem zarówno o postępowanie zaliczone do trybu głównego, jak i postępowanie należącej do trybu nadzwyczajnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001 r. nr 1, poz. 7). W związku z powyższym, w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji mieścić się będzie zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, jak również decyzje organów obu instancji, wydane w postępowaniu zwykłym, które będąc postępowaniem pierwotnym stanowiło jedynie jego przedłużenie lub powtórzenie (por. W. Ryms. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zagadnienia wybrane), Warszawa 2003, s. 60). Należy jednakże wskazać, iż przesłanki które podnosi strona we wniosku o wstrzymanie wykonania nie odnoszą się do zindywidualizowanej sytuacji skarżących i nie wskazują na możliwość pojawienia się niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to argumenty, które będą brane pod uwagę podczas rozpoznawania sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Na obecnym etapie sprawy dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwolenie na budowę, a tym bardziej podczas rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zapadłej w trybie zwykłym, nie mogą być brane pod uwagę. Ponadto ewentualna rozbiórka spornej inwestycji będzie dotyczyła wyłącznie inwestora. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że strona skarżąca nie wskazała jakie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody może się pojawić lub jakie mogą powstać trudne do odwrócenia skutki poprzez wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych też powodów Sąd nie uwzględnił rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.