VII SA/Wa 135/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak ( spr.), , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2011 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia z ulotki określenia odwołującego się do właściwości leczniczych produktu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie na rzecz skarżącego A. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 460 zł ( czterysta sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją administracyjną z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanego dalej K.p.a. , utrzymał w mocy zaskarżoną w punkcie 5 decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. W.z dnia [...] sierpnia 2011 r" znak: [...]. W punkcie 5 decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nałożył na skarżącą A.Sp. z o.o. z siedzibą w W. obowiązek usunięcia z ulotki załączonej do opakowania suplementów diety "[...]" 120 tabletek i "[...]" 40 tabletek określenia "Polecany (...) w okresie rekonwalescencji". Spółka A., zwana dalej Skarżącą, w odwołaniu do Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w m. W.w punkcie 5 oraz umorzenie postępowania w tej części. Skarżąca nie zgodziła się z nakazem zawartym w w/w punkcie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. W.z dnia [...].08.2011 r., dotyczącym usunięcia z załączanej do opakowania suplementów diety pn. "[...]" 40 tabletek oraz "[...]" 120 tabletek określenia "Polecany (...) w okresie rekonwalescencji'. Zarzuciła, iż organ I instancji błędnie przyjął, że zakresy znaczeniowe pojęć "zapobieganie chorobom" oraz "leczenie chorób" pokrywają się z zakresem znaczeniowym pojęcia "okres rekonwalescencji', wskazując, ze zgodnie z definicją pojęcia "rekonwalescencja" zawartą w słowniku języka polskiego PWN termin ten oznacza powrót do zdrowia po przebytej chorobie. Bezzasadne jest więc według Skarżącej przyjęcie, że okres po przebyciu choroby, tj. okres rekonwalescencji równoznaczny jest z okresem choroby, a tym samym leczenia. Skarżąca zaznaczyła, że ze względu na szczególne właściwości środków spożywczych zakwalifikowanych jako suplementy diety, polegające na suplementacji organizmu w witaminy, mikroelementy oraz składniki mineralne i inne substancje wykazujące efekt odżywczy bądź inny fizjologiczny, produkty tej kategorii wspomagają pracę organizmu, w tym jego fizjologiczne funkcje w okresie m. in. po przebytej chorobie, tj. w okresie rekonwalescencji. Powyższe, zdaniem Skarżącej, znajduje potwierdzenie w definicji suplementu, diety zawartej w art. 3 pkt 39 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Skarżąca podniosła również, że w obrocie na terytorium Polski znajdują się liczne suplementy diety rekomendowane do stosowania w przypadku osłabienia organizmu, np. w okresie jesiennym w okresie zwiększonej zachorowalności na przeziębienie i grypę, których znakowanie nie jest kwestionowane. W dalszej części odwołania Skarżąca stwierdziła, iż Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 nie stanowi źródła prawa, dlatego też w oparciu o w/w wykaz nie można twierdzić, że rekonwalescencja wymieniona w dziale zatytułowanym "Czynniki wpływające na stan zdrowia i kontakt ze służbą zdrowia" jest stanem choroby. W podsumowaniu odwołania, Skarżąca podkreśliła, ze nie istnieją przesłanki dla uznania, że treść ulotki dołączonej do suplementów diety pn. "[...]" 40 tabletek oraz "[...]" 120 tabletek, których dotyczy nakaz sformułowany w punkcie 5 w/w decyzji administracyjnej, jest niezgodna z przepisami prawa, w tym ze wskazanym przez organ art. 46 ust. 1 pkt. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Państwowy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Inspektor Sanitarny w [...], zwany dalej PWIS, podtrzymał stanowisko organu I instancji, że Skarżąca naruszyła art. 46 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tj.: Dz. U. z 2010 r. Nr 136 poz. 914, ze zm.) zwanej dalej ustawą o o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który w ust. 1 stanowi, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd w szczególności (...) przez przypisywanie środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości (...) oraz zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami rozporządzenia. Odnośnie stwierdzenia zawartego w odwołaniu Skarżącej , iż Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 nie jest źródłem prawa i nie może być podstawą rozstrzygnięcia wydanego przez organy administracji, PWIS w [...] przyznaje, że obowiązujące ustawodawstwo nie określa definicji rekonwalescencji. PWIS nie zgodził się jednak ze stanowiskiem Skarżącej, że organ I instancji błędnie zinterpretował pojęcie "rekonwalescencji' i utożsamił je z okresem choroby. Jak wynika z przytoczonej w odwołaniu strony definicji słowa rekonwalescencja, użytego w ulotce informacyjnej suplementów diety pn. "[...]" 40 tabletek oraz "[...]" 120 tabletek, wiąże się ono ściśle z powrotem do zdrowia po przebytej chorobie. Dlatego nie ulega wątpliwości, iż nakaz zawarty w punkcie 5 decyzji PPIS w m. W.z dnia [...].08.2011 r., dotyczący usunięcia z ulotki informacyjnej w/w produktów określenia "Polecany (...) w okresie rekonwalescencji', które sugeruje konsumentowi właściwości lecznicze przedmiotowego preparatu jest słuszny i uzasadniony. PWIS zaznaczył, iż w/w stwierdzenie zostało zakwestionowane również w ocenie znakowania sporządzonej przez Sekcję Oceny Jakości Zdrowotnej i Znakowania Żywności oraz Kosmetyków Oddziału Nadzoru Bezpieczeństwa Żywności, Żywienia i Kosmetyków WSSE ( Wojewódz. Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna) w W. w dniu 21.07.2011 r. PWIS zaznaczył również, iż jak stanowi prawo, suplement diety to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w ustawie z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne produktem leczniczym jest substancja lub mieszanina substancji, której przypisuje się właściwości zapobiegania lub leczenia chorób, podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia czy modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu ludzkiego (...). Biorąc powyższe pod uwagę, produkt, który jest wskazany w rekonwalescencji, czyli stanach powrotu do zdrowia i sił po przebytej chorobie tj. w celu przywrócenia fizjologicznych funkcji organizmu, odpowiada w/w definicji produktu leczniczego, a nie suplementu diety, dlatego też organ I instancji słusznie uznał, iż określenie "Polecany (...) w okresie rekonwalescencji' użyte w ulotce preparatów pn. "[...]" 40 tabletek oraz "[...]" 120 tabletek wypełnia znamiona produktu leczniczego. W tym miejscu PWIS przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23.10.2007 r., sygn. akt II SA/Rz 321/07, wskazując, że Sąd uznał, iż sformułowanie "polecany (...) w czasie rekonwalescencji' użyte w ulotce informacyjnej załączonej do produktu niedwuznacznie sugeruje jego właściwości leczniczej. PWIS przywołał również dokument Rady Europy z dnia 7 lutego 2008 r. w którym postawiono tezę, ze odbudowywanie prawidłowych funkcji fizjologicznych jest działaniem produktów leczniczych, a nie środków spożywczych. W świetle powyższych rozważań PWIS uważa, że oznakowanie przedmiotowych produktów odwołuje się do stanu organizmu, w którym występuje brak homeostazy, a więc takiego, który wymaga zastosowania leku. Zgodnie z przeprowadzonym rozumowaniem, nieprawidłowe jest przyjmowanie suplementów diety, które z założenia stosowane są w przypadku konieczności uzupełnienia zbilansowanej diety u osób zdrowych, gdy celem, który konsument pragnie osiągnąć jest przywrócenie prawidłowych funkcji organizmu. Skarżąca w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedmiotowej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j.: Dz. U. z 2010 r. nr 136, poz. 914 ze zm.), poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że sformułowanie "Polecany (...) w okresie rekonwalescencji' nie może być użyte w odniesieniu do suplementu diety; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez przyjęcie, że określenie "Polecany (...) w okresie rekonwalescencji' odwołuje się do właściwości leczniczych produktu; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. nr 45, poz. 271 ze zm.), poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że produkt podawany w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie inne niż działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne jest produktem leczniczym; 4. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie odwołania od decyzji PPIS w m. [...], podczas gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i umorzenia postępowania; 5. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 KPA, poprzez wydanie decyzji PWIS w [...] w oparciu o dokument nie stanowiący źródła powszechnie obowiązującego prawa. W uzasadnieniu skargi powtórzono w znacznej części argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazano również, że zgodnie z definicja zawartą w art. 2 pkt 32 Prawa farmaceutycznego produktem leczniczym jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne. Dlatego, zdaniem Skarżącej, chybiony jest pogląd organu drugiej instancji, że produkt, który jest wskazany w rekonwalescencji, czyli stanach powrotu do zdrowia i sił po przebytej chorobie, tj. w celu przywrócenia fizjologicznych funkcji organizmu, odpowiada ww. definicji produktu leczniczego, a nie suplementu diety. Skarżąca wskazała, że definicja produktu leczniczego została doprecyzowana poprzez wymienienie mechanizmu działania produktu mającego na celu przywrócenie, poprawę lub modyfikację fizjologicznych funkcji organizmu. Zgodnie z tą definicją produkt leczniczy powinien wykazywać działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne. A contrario oddziaływanie w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu w sposób inny niż farmakologiczny, immunologiczny lub metaboliczny nie jest cechą charakterystyczną dla produktów leczniczych. Ponadto, zgodnie ze stanowiskiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wyrażonym w wyroku w sprawie C-319/05 (Komisja/Niemcy) kryterium efektu fizjologicznego nie jest specyficzne wyłącznie dla produktów leczniczych, lecz stanowi również jedno z kryteriów użytych w celu zdefiniowania suplementu żywnościowego. Zgodnie z powyższym zdolność wpływania na funkcje fizjologiczne organizmu może być cechą charakterystyczną również dla suplementów diety. Skarżąca wskazała na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4.04.2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1901/08, wskazując, że Sąd zwrócił uwagę, iż w ustawie nie określono "...zakresu zmian fizjologicznych w organizmie, który może być skutkiem zażywania suplementu, a przekroczenie którego oznaczałoby, iż suplement diety wykazuje działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne." Powyższe stanowisko sądu potwierdza tezę, że oddziaływanie w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu w sposób inny niż farmakologiczny, immunologiczny lub metaboliczny jest cechą charakterystyczną suplementów diety, a nie produktów leczniczych. Skarżąca zaznaczyła również, że stanowisko wyrażone w przytoczonym w zaskarżonej decyzji PWIS dokumencie Rady Europy z dnia 7 lutego 2008 r. "Homeostasis, a model to distinquish between foods (including food supplements and medical products)" nie bierze pod uwagę wskazanego powyżej znaczenia, jakie przy odróżnianiu suplementu diety od produktu leczniczego ma sposób wpływania przez produkt na fizjologiczne funkcje organizmu. Przy dokonywaniu oceny należy, zdaniem Skarżącej, dodatkowo wziąć pod uwagę kwestię, czy przywrócenie, poprawienie lub modyfikacja fizjologicznych funkcji organizmu następuje w sposób farmakologiczny, immunologiczny lub metaboliczny. Bez zastosowania tego kryterium, jak już zostało wskazane powyżej, nie można jednoznacznie stwierdzić, że odbudowywanie prawidłowych funkcji fizjologicznych jest działaniem produktów leczniczych, a nie suplementów diety. W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. W związku z powyższym na wstępie należy podkreślić, że podstawą rozstrzygnięcia wydanego przez organy administracji w sprawie indywidualnej mogą być wyłącznie przepisy powszechnie obowiązującego prawa, kształtujące prawa i obowiązki strony postępowania administracyjnego w sposób czytelny i pozwalający na bezpośrednie wywiedzenie obowiązków strony takiego postępowania (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a). W podstawie prawnej kontrolowanych decyzji organy obydwu instancji wskazały na naruszenie przez skarżącą Spółkę art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Przepis ten stanowi, że oznakowanie środka spożywczego nie może przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 4 i art. 33 ust. 4, oraz zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami rozporządzenia nr 1924/2006 ( art. 46 ust. 1 pkt. 2). Organy nadzoru sanitarnego uznały, strona skarżąca naruszyła w/w art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia ponieważ suplement diety to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w ustawie z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne produktem leczniczym jest substancja lub mieszanina substancji, której przypisuje się właściwości zapobiegania lub leczenia chorób, podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia czy modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu ludzkiego (...). Biorąc powyższe pod uwagę, organy uznały że produkt "[...]", który jest polecany w rekonwalescencji, czyli stanach powrotu do zdrowia i sił po przebytej chorobie tj. w celu przywrócenia fizjologicznych funkcji organizmu, odpowiada w/w definicji produktu leczniczego, a nie suplementu diety. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to kwestia czy sformułowanie "polecany w okresie rekonwalescencji " sugeruje ewentualnemu nabywcy tego produktu, że jest to środek mający właściwości lecznicze". Zdaniem organów zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 cytowanej ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności: co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji, przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada, przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości. Oznakowanie nie może przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości. Przepis ten ma zastosowanie również do reklamy takich produktów, a także kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu prezentacji oraz otoczenia, w jakim są prezentowane. W ocenie Sądu argumentacji organów nie można uznać za trafną. Kwestionowana informacja dotyczyła suplementu diety, a zatem substancji, zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, której "celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych". W ustawie nie określono natomiast zakresu zmian fizjologicznych w organizmie, który może być skutkiem zażywania suplementu, a przekroczenie którego oznaczałoby, iż suplement diety wykazuje działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne ani czasokresu jego stosowania. Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w uzasadnieniu do wyroku z dnia 4 marca 2009r. Sygn akt VII SA/Wa 1901/08, że "ocena, czy w sprawie mamy do czynienia z suplementem diety, czy też preparatem leczniczym powinna być przeprowadzana w sposób szczególnie wnikliwy z uwzględnieniem, w razie potrzeby, opinii biegłego w danej dziedzinie". Biorąc pod uwagę, że organ odwołując się do definicji ustawowych leku i suplementu diety, nie wyjaśnił w jakim zakresie jego rozważania odnoszą się do tego konkretnego przypadku analiza w niniejszej sprawie uznać należy za dokonaną w sposób pobieżny. Zdaniem Sądu, wykazywanie, iż sformułowania zawarte w ulotce suplementu diety wskazują na lecznicze właściwości leku mają cechy dowolności. Organ nie wyjaśnił bowiem na czym polega różnica pomiędzy "poprawieniem lub modyfikacją fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne", co mogłoby sugerować działanie lecznicze produktu, a "innym efektem fizjologicznym" jakim charakteryzują się suplementy diety. Wskazać ponadto należy, że w treści ulotki załączonej do produktu nie zawarto sformułowań, które byłyby niezgodne z przepisami prawa żywnościowego. Zauważyć również należy, że według definicji wyrażonej w art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którą suplementem diety jest "środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, wprowadzany do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie, w postaci: kapsułek, tabletek, drażetek i w innych podobnych postaciach, saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z kroplomierzem i w innych podobnych postaciach płynów i proszków przeznaczonych do spożywania w małych, odmierzonych ilościach jednostkowych, z wyłączeniem produktów posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego" Z powyższej definicji wynika, że produkty tej kategorii wspomagają pracę organizmu, w tym jego fizjologiczne funkcje. Powszechnie wiadomym jest, że stosowanie prawidłowej diety ma szczególne znaczenie w okresie po przebytej chorobie. Pomimo wyleczenia organizm zazwyczaj jest osłabiony przebytą chorobą, a prawidłowa dieta pomaga odzyskać równowagę oraz przywrócić stan organizmu sprzed choroby. Skoro celem suplementu diety jest uzupełnienie normalnej diety, to należy uznać, że umieszczenie na opakowaniu suplementu diety sformułowania "Polecany (...) w okresie rekonwalescencji" może być uzasadnione skoro rekonwalescencja to umownie nazwany jest okres po każdej chorobie, w którym organizm potrzebuje czasu na zregenerowanie sił i wzmocnienie. Jeśli więc w ulotce rekomenduje się stosowanie suplementu diety w tym okresie to czy jest to sugerowanie, że suplement ten jest środkiem mającym właściwości lecznicze. Zdaniem Sądu niekoniecznie, bowiem nie wynika to nie tylko z właściwości danego produktu ,ale również z faktu iż w okresie rekonwalescencji a więc w okresie powrotu do zdrowia i sił po przebytej chorobie można polecać środki spożywcze o szczególnych właściwościach wzmacniających organizm. Celem zażywania suplementu diety w okresie rekonwalescencji, czyli po przebytej chorobie, jest właśnie przywrócenie pełni sił osłabionemu chorobą organizmowi, a nie leczenie tej choroby lub jej zapobieganie. Stwierdzić jednocześnie należy, iż żaden z przepisów prawa dotyczących suplementów diety nie zakazuje podawania takich informacji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a. co niewątpliwie miało wpływ na naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Dlatego też działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w punkcie I wyroku. Na podstawie art. 152 ww. ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt II wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje podstawę w art. 200 powołanej wyżej ustawy.