VII SA/Wa 135/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. C. i P. C. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi W. C. i P. C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia postanawia: oddalić wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013r. Pismem z dnia 2 stycznia 2015r. W. C. i P. C. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013r. odmawiające uchylenia w trybie art. 151 § 1 pkt 1 kpa postanowienia Wojewody P. z dnia [...] maja 1995r., znak: [...]. Postanowieniem tym Wojewoda P. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 1995r. w przedmiocie wykonania zastępczego obowiązku rozbiórki części budynku zlokalizowanego w P. przy ul. [...] do wysokości dwóch kondygnacji nadziemnych. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazali, że przedwczesne wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę, zwłaszcza wobec nie rozstrzygniętych dotąd innych postępowań, od których rozstrzygnięcia może zależeć utrata mocy prawnej tej decyzji naraża właścicieli nieruchomości, będącej przedmiotem sprawy na znaczne szkody i może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazali, że kondygnację posadowionego do niej budynku, podlegającą nakazowi rozbiórki zajmują od wielu lat gabinety lekarskie. Skarżący podkreślili, że gabinety te przyczyniają się do ratowania życia i zdrowia wielu ludzi. Zdaniem skarżących przedwczesne wykonanie zaskarżonego postanowienia pociągnęłoby trudne do odwrócenia negatywne skutki dla stanu zdrowia lokalnej społeczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl zaś art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji/ postanowienia, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie wskazane powyżej przesłanki nie zachodzą, a to z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014r., sygn. akt II OSK 3139/13, LEX nr 1420326). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Co do zasady cechy wykonalności nie mają wszelkie akty administracyjne odmowne (vide: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 361; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 759/13, LEX nr 1432683). W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie odmawiające uchylenia – w trybie wznowienia postępowania – dotychczasowego postanowienia tj. Wojewody [...] z dnia [...] maja 1995 ., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 1995r. o zastosowaniu wykonania zastępczego (środka egzekucyjnego) na koszt zobowiązanych –W. C. i M. C.. Postanowienia te nie nakładają na skarżących żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny czy też przymusowy. Nie mają one zatem charakteru aktu wymagającego wykonania i nie powodują bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania wnioskowanej przez skarżących instytucji ochrony tymczasowej. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.