VII SA/Wa 1361/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. na podstawie art. 152, w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z poźn. zm.) po rozpoznaniu wniosku D. S. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2009r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...].01.2009 r. Nr [...], nakazującą D. S. całkowitą rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego będącego w trakcie budowy, zlokalizowanego na działce przy ul. S. [...] w miejscowości C. gm. K. - odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].02.2009r. Nr [...] nakazującą rozbiórkę, D. S. domagała się jej wstrzymania, a także wstrzymania wykonania poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie organu wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. powinno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych. Jednocześnie jeżeli organ stwierdzi, że istnieje okoliczność wskazująca na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a nie ma przeszkód do wstrzymania wykonania decyzji (art. 146 KPA), to ma obowiązek takiego wstrzymania. Podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o tym, że nastąpi uchylenie decyzji. Określenie "prawdopodobieństwa" powinno polegać na zbadaniu przesłanki wznowieniowej, która ma być zastosowana z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Zaistnienie przesłanki "prawdopodobieństwo" (uchylenia decyzji dotychczasowej) nie wymaga udowodnienia, że decyzja dotychczasowa zostanie uchylona. Konieczne jest powzięcie przez organ orzekający przekonania, że dojdzie do wydania decyzji uchylającej decyzję dotychczasową, które nie musi się opierać na materiale dowodowym zgromadzonym z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Biorąc pod uwagę tę argumentację, w kontekście okoliczności sprawy, organ nie znalazł uzasadnienia dla wstrzymania wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2009r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...].01.2009 r. Nr [...] - nakazującej D. S. całkowitą rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Stwierdził bowiem znikome prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. D. S. złożyła zażalenie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji rozbiórkowej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie art. 152 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że wstrzymanie wykonania decyzji jest uzależnione od stopnia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, oraz poprzez błędne uznanie, że jest to środek ostateczny, 2. naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w sposób dokładny i wnikliwy, 3. naruszenie przepisów art. 11 oraz 124 § 2 w związku z art. 126 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przekonującego i dokładnego uzasadnienia wydanego postanowienia, 4. naruszenie przepisów postępowania poprzez nie rozstrzygnięcie o całości wniosku skarżącej, bowiem wnosiła o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie nakazania jej rozbiórki budynku, a zatem decyzji organów obu instancji. Domagała się wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009r. nr [...], ewentualnie, uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniosła, że organ dokonał błędnej wykładni art. 152 § 1 k.p.a. wskutek uznania, że wstrzymanie wykonania decyzji jest uzależnione od stopnia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Organ ocenił, że w niniejszej sprawie prawdopodobieństwo uchylenia jest znikome i wobec takiej oceny orzekł o oddaleniu wniosku. Zdaniem skarżącej taka interpretacja ww. przepisu pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem sądów administracyjnych. Do zastosowania art. 152 § 1 wystarcza wykazanie prawdopodobieństwa (bez względu na jego stopień, a zatem bez względu na to czy jest ono wysokie czy też znikome), że w wyniku wznowienia postępowania zostanie uchylona decyzja co do której został złożony wniosek o wznowienie postępowania. Skoro organ uznał, że w niniejszej sprawie istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji (co wynika z uzasadnienia postanowienia) to winien wstrzymać wykonanie decyzji zgodnie z wnioskiem. Na poparcie powyższego skarżąca przytoczyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt: III SA/Łd 89/09, w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że "wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej uzależnione jest od wskazania na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Samo udowodnienie istnienia podstaw do takiego uchylenia decyzji ostatecznej następuje już w samym postępowaniu wznowieniowym i nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania aktu." Organ nie miał obowiązku badania stopnia prawdopodobieństwa, jak również na tym etapie postępowania nie musiał opierać się na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji wystarczy, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wadliwy jest pogląd, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy. Celem tego orzeczenia jest zatamowanie możliwości powstania negatywnych skutków wykonania decyzji, co do której istnieje przesłanka wznowienia postępowania. Organ nie dokonał pełnej oceny zebranego materiału dowodowego i wszystkich okoliczności faktycznych. W swoich rozważaniach jedynie lakonicznie stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie przy jednoczesnym zaniechaniu wyczerpującego ustosunkowania się do argumentów strony uzasadniających istnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W szczególności nie uwzględnił, że samowola budowlana jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co jest nową okolicznością, która wyszła na jaw już po wydaniu ostatecznej decyzji, a która istniała w dniu wydawania decyzji przez organ pierwszej i drugiej instancji. Organ zaniechał przekonującego i dokładnego uzasadnienia wydanego postanowienia, ograniczył się wyłącznie do wskazania, że znikome jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Nie wskazał z jakich przyczyn prawdopodobieństwo jest znikome. Poza tym nie orzekł o całości wniosku. Wnioskodawczyni domagała się uchylenia decyzji ostatecznej wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 roku numer [...] oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 roku numer [...]. Organ odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., numer [...], nie odniósł się do zaś decyzji z dnia [...] stycznia 2009r., numer [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].03.2010r., odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2009 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zabezpieczający charakter przepisu art. 152 § 1 k.p.a. i użyte określenie "okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo" nie daje – zdaniem organu żadnych podstaw do przesądzenia, iż rzeczywiście decyzja (...) zostanie uchylona w wyniku wznowienia postępowania. O tym zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania nadzwyczajnego wznowieniowego. Do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. wystarczy wskazanie tylko prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12.05.2006r., sygn. akt VII SA/Wa 377/05). Przywołując wyrok NSA z dnia 2.09.1998r., sygn. akt IV SA 2311/96, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. W tym kontekście uznał, iż nie zachodzi sytuacja wskazująca na prawdopodobieństwo istnienia przyczyny w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a., tj. uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej WINB w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Skarżąca złożyła bowiem wniosek o wznowienie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując jako nowy dowód zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy K. z dnia [...].04.2009r. W wyniku tego wniosku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowienia z dnia [...].03.2010r. orzekł o wznowieniu przedmiotowego postępowania. Wprawdzie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie znane organowi wydającemu decyzję, a istotne dla sprawy i istniejące w dniu wydania decyzji, ale przedmiotowe zaświadczenie nie istniało w rozumieniu tego przepisu w dniu wydania ostatecznej decyzji WINB w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. o rozbiórce. Zostało ono wydane w okresie późniejszym, tj. w dniu [...].04.2009r. Nadto nakaz rozbiórki wynikał z faktu nieprzedłożenia szeregu dokumentów, zaś omawiane zaświadczenie było tylko jednym z nich. W tych okolicznościach brak jest podstaw do stwierdzenia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym. Zarzuty zażalenia nie mogły w ocenie organu odwoławczego być skuteczne, zwłaszcza, że znaczna ich część wykraczała poza przedmiot zaskarżenia i odnosiła się już do konieczności uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. D. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 roku, utrzymujące w mocy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2010 r., odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lutego 2009 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisu art. 152 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż nie zachodzi sytuacja wskazująca na prawdopodobieństwo uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej WINB w [...] z dnia [...] lutego 2009 r.; 2) naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w sposób dokładny i wnikliwy; 3) naruszenie przepisów postępowania - art. 11 oraz 124 § 2 w związku z art. 126 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przekonującego i dokładnego uzasadnienia postanowienia. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu skargi podniosła, że fakt przedłożenia przez nią zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. i jego treść, jest nową okolicznością faktyczną, nie znaną organowi mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej nakazem rozbiórki. Zaświadczenie wydane zostało już po dacie wydania decyzji ostatecznej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2009 r., jest jednak nową okolicznością, która przedstawia określony stan faktyczny i prawny istniejący w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej. Stwierdzony zaświadczeniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. stan istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej i niewątpliwie miał wpływ na stan prawny. Zaświadczenie wskazywało na zgodność rozbudowy budynku z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i było koniecznym elementem dającym podstawy do legalizacji samowoli budowlanej. Wbrew stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie zachodziła sytuacja wskazująca na prawdopodobieństwo istnienia przyczyny w rozumieniu art. 152 § 1 kpa., tj. uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej WINB z dnia [...] lutego 2009 r. Do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. wystarczy tylko wskazanie na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Organ nie bada bowiem stopnia prawdopodobieństwa, jak również nie musi opierać się na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji wystarczy, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Dostarczone przez skarżącą zaświadczenie o zgodności rozbudowy budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] sierpnia 2005 roku, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2005 roku, poz. [...], stanowi nową istotną okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zatem zostało uprawdopodobnione - i to w stopniu znacznym - istnienie przyczyny (w rozumieniu art. 152 § 1 kpa) uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej WINB. Wobec faktu istnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (z uwagi na zgodność rozbudowy budynku skarżącej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), organ winien wstrzymać wykonalność zaskarżonej decyzji. Ma to uchronić stronę przed ewentualnymi szkodami, jakie może ona ponieść w związku z dalszym wykonywaniem tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Dopuszczalność wstrzymania wykonania decyzji przez organ administracji uregulowana jest w art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Jak wynika z powołanego przepisu, wykonanie decyzji nie zostaje wstrzymane z mocy prawa, lecz na organ został nałożony obowiązek rozważenia (z urzędu lub na wniosek strony) wstrzymania jej wykonania, jeżeli wykonanie decyzji może prowadzić do stanu prawnego lub faktycznego, który jest nieodwracalny. Podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. Jednak, co słusznie podkreślił organ powołując stosowne orzecznictwo (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 1998 r. sygn. akt IV SA 2311/96), wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. powinno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zgodnie z zasadą ogólną trwałości decyzji ostatecznych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję, co może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. Są to sytuacje nadzwyczajne enumeratywnie wymienione w przepisach prawnych. Zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych jest jedną z fundamentalnych zasad całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego, zapewniającą pewność i stabilność obrotu prawnego. Dlatego korzystanie z prawem przewidzianych możliwości wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych, powinno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie przesłanka wznowieniowa przytoczona przez skarżącą, to jest zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. i jego treść, słusznie została zakwestionowana jako nowa okoliczność faktyczna, nie znana organowi, mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej nakazem rozbiórki. Należy również wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. II SA/Kr 961/08 - LEX nr 558446, podkreślił , że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. powinna mieć charakter ścieśniający. "Kluczowe znaczenie przy tej interpretacji i przy ocenie zgodności z prawem postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w przypadku wznowienia postępowania administracyjnego, ma użyte przez ustawodawcę w art. 152 § 1 k.p.a. słowo: "prawdopodobieństwo" połączone w tym przepisie ze słowami: "okoliczności sprawy". Wykładnia tych określeń powinna brać pod uwagę fakt, że ustawodawca administracyjnoprawny, wydający regulacje bezwzględnie obowiązujące (ius cogens) bardzo rzadko odwołuje się do prawdopodobieństwa i bardzo rzadko nakazuje organom administracji publicznej przewidywanie jakichś potencjalnych skutków ich działań. Organy mają działać "tu i teraz", a nie powinny opierać się o hipotezy. Dlatego też zdaniem Sądu słowo: "prawdopodobieństwo" użyte w cyt. przepisie powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy." W przedmiotowej sprawie okoliczności wznowienia nie były trudne do wstępnej oceny. Łatwo jest bowiem ustalić czy zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2009 r., jest nową okolicznością faktyczną, nie znaną organowi, mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej nakazem rozbiórki. Tym samym, czy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, w sytuacji gdy zapadła ona wobec braku przedstawienia żądanych ówcześnie przez organ dokumentów. Organ administracji publicznej, który wznowił postępowanie musi już na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, dokonać oceny możliwości uchylenia decyzji ostatecznej - mimo, że nie prowadzi w tym zakresie pełnego postępowania dowodowego. Oczywiście rezultat tej oceny może być różny, ale nie przesądza on o ostatecznych losach wznowionego postępowania. Tym samym chybiony okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 152 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, iż nie zachodzi sytuacja wskazująca na prawdopodobieństwo uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...]. Nie miało również miejsca naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ dokonał bowiem oceny możliwości uchylenia decyzji ostatecznej, a jednocześnie nie był zobowiązany do prowadzenia w tym zakresie pełnego postępowania dowodowego. Także zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 11 oraz 124 § 2 w związku z art. 126 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego przez zaniechanie przekonującego i dokładnego uzasadnienia postanowienia, okazał się chybiony. Jednocześnie podkreślić trzeba, że organ wznowił postępowanie w stosunku do decyzji mającej przymiot ostateczności, stąd redakcja postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania jest całkowicie prawidłowa i odnosi się do całości żądania wnioskodawczyni. Dla wydania postanowienia, wstrzymującego w trybie art. 152 § 1 k.p.a. wykonanie decyzji ostatecznej nie wystarczyło powołanie się na jakiekolwiek fakty, w tym wypadku będące w przekonaniu wnioskodawcy skuteczną przesłanką wznowieniową. Wstrzymanie wykonania decyzji na tej tylko podstawie naruszałoby ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.