VII SA/Wa 1362/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J P na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty uchyla zaskarżoną uchwałę I. W dniu [...] listopada 2017 r. do Krajowej Izby Fizjoterapeutów wpłynął wniosek J P (dalej również jako Skarżąca) o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Do wniosku, poza wymaganymi oświadczeniami, załączono również odpis dyplomu nr [...] z dnia [...] maja 1979 r., potwierdzającego ukończenie studiów magisterskich w zakresie wychowania fizycznego w Akademii Wychowania Fizycznego w [...], a także odpis świadectwa nr [...] z dnia [...] lutego 1991 r., wydanego przez Akademię Wychowania Fizycznego w [...] potwierdzającego ukończenie studium podyplomowego w zakresie "korekty wad postawy", a także szereg dyplomów, certyfikatów i zaświadczeń potwierdzających udział w konferencjach i kursach. Organ, uznając że żaden z dokumentów załączonych do wniosku nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015r. o zawodzie fizjoterapeuty (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 505 - dalej jako ustawa), wezwał Skarżącą do przedstawienia suplementu lub siatki godzin do dyplomu ukończenia studiów. Strona nadesłała szczegółowy plan studiów. II. Krajowa Rada Fizjoterapeutów (dalej jako organ) uchwałą z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy, odmówiła Skarżącej stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W uzasadnieniu przywołała treść przepisów regulujących prawo wykonywania zawodu fizjoterapeutów w Polsce. Szczególną uwagę zwróciła przy tym na konieczność przedstawienia dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego kwalifikacje określone w art. 13 ust. 3 ustawy. Jednym z takich dokumentów jest dyplom potwierdzający, że osoba starająca się o nadanie jej uprawnień fizjoterapeuty rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy). W ocenie organu przedłożony dyplom ukończenia studiów wraz z ich planem nie spełnia wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Podstawy do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie może też stanowić świadectwo wydane w dniu [...] lutego 1991 r. przez Akademię Wychowania Fizycznego w [...] , potwierdzające ukończenie studium podyplomowego w zakresie "korekty wad postawy". Wymienione dokumenty nie są dyplomami nadającymi tytuł zawodowy określony w art. 13 ustawy. Również inne dokumenty przesłane przez Skarżącą nie mogą stanowić podstawy do uznania, że spełnia ona warunki do uzyskania prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W związku z tym Wnioskująca nie spełnia wymogów określonych w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty dla stwierdzenia prawa wykonywania zawodu. W końcowej części wskazano, iż w głosowaniu w sprawie przyjęcia uchwały wzięło udział 50 członków Krajowej Rady Fizjoterapeutów na ogólną liczbę 65, przy czy, za uchwałą głosowało 49 członków, zaś 1 się wstrzymał. III. Skarżąca wniosła skargę na powyższą uchwałę kwestionując ją - jak wynika z przytoczonych twierdzeń - w całości. Wskazała, że nie uznano jej uprawnień z art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy, które spełnia. Jak wskazała, rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne AWF w [...] i uzyskała tam tytuł magistra. Jak wskazała, nie ukończyła 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu. Organ odmówił zatem prawa wykonywania zawodu, jednak nie podając jakichkolwiek informacji na temat kursu, na którego brak się powołuje. Nie można zdobyć żadnych informacji, jaka była tematyka kursu, jakie były przedmioty, w jakim wymiarze godzin, kto i gdzie prowadził zajęcia. Prośby Skarżącej o wyjaśnienie tych wątpliwości, kierowane m.in. do Krajowej Izby Fizjoterapeutów, Ministerstwa Sportu i Turystyki, Ministerstwa Zdrowia, nie przyniosły jakichkolwiek konstruktywnych odpowiedzi. Wskazała, że uczestniczyłam w wielu kursach, szkoleniach i konferencjach z zakresu rehabilitacji, edukacji zdrowotnej oraz fizjoterapii, których sumaryczna liczba godzin przekracza znacząco trzymiesięczny kurs specjalizacyjny do którego odnosi się organ. Skarżąca zwróciła także uwagę na swoje doświadczenie w dziedzinie edukacji. Skarżąca zwróciła także uwagę, że od 1992 roku jest członkiem zwyczajnym Polskiego Towarzystwa Rehabilitacyjnego oraz rozwija metodę Hoppe SOS 3D, która jest refundowana przez Narodowy Fundusz Zdrowia. IV. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał wcześniejsze stanowisko, jednakże znacznie rozwinął uzasadnienie odmowy przyznania uprawnień fizjoterapeuty. Przywołując treść obowiązujących regulacji prawnych organ zauważył, iż w przypadku Skarżącej, kluczowe jest ustalenie, czy ukończyła ona 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, ewentualnie, czy ukończenie innych kursów można uznać za równoważne. Skarżąca potwierdza przy tym, że nie posiada dokumentu, o którym mowa w art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy, który wskazywałby na ukończenie tego kursu. Zdaniem KRF ustawa o zawodzie fizjoterapeuty nie zawiera podstawy prawnej do uznawania przez ten organ innych dokumentów niż wymienione w art. 13 ust. 3 jako potwierdzających wymagane kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Organ, stosownie do art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej jako k.p.a.) działa na podstawie przepisów prawa. Brak jest zatem podstaw do uznawania innych dokumentów niż wymienione w ustawie. Skoro istnieje samorząd zawodowy fizjoterapeutów, reprezentujący osoby wykonujące ten zawód zaufania publicznego, to określanie kryteriów dostępu do niego, a w szczególności precyzowanie wymaganego poziomu wiedzy i umiejętności zawodowych oraz sposobu ich weryfikacji, leży w zakresie wyłącznej kompetencji ustawodawcy. Dany samorząd zawodowy nie posiada więc uprawnień w zakresie określania kryteriów dostępu do niego, a w szczególności określania wymaganego poziomu wiedzy i umiejętności. W kontekście zarzutów skargi organ wskazał, że nie mógł uznać dokumentów przedstawionych przez stronę, jako odpowiadających dyplomowi, o którym mowa w art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy. Wyjaśniając kwestię uprawnień do występowania w imieniu Krajowej Rady Fizjoterapeutów wskazano, że reprezentuje ją jej Prezes którym obecnie jest M K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Skarga jest uzasadniona. Na wstępie Sąd zwraca uwagę, iż w ocenianej sprawie organ rozstrzygał w przedmiocie wniosku Skarżącej o przyznanie jej prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Należy w związku z tym wyjaśnić, iż zawód ten jest stosunkowo niedawno utworzonym zawodem z rodziny zwodów medycznych (stosowna ustawa weszła w życie dnia 31 maja 2016 roku), posiadającym własny samorząd i ukształtowane przez ustawodawcę zasady dostępu do niego. W ocenie organu, Skarżąca nie spełnia jednak wymagań postawionych przez ustawodawcę, za czym ma przekonywać uzasadnienie uchwały oraz odpowiedź na skargę, szeroko akcentująca brak możliwości oceny i interpretowania przepisów prawa ustanawiających wspomniane zasady dostępu do tego zawodu. Niezależnie jednak od merytorycznych zagadnień występujących w niniejszej sprawie, o których w dalszej części uzasadnienia, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na formalną sferę rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 3 ustawy, prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty stwierdza, na wniosek osoby zainteresowanej, Krajowa Rada Fizjoterapeutów w drodze uchwały, która przyznaje prawo wykonywania zawodu albo odmawia stwierdzenia tego prawa. Co istotne, ustawodawca w art. 25 ust. 1 ustawy wskazał, iż do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu uchwała o przyznaniu jak i o odmowie stwierdzenia tego prawa musi zatem spełniać takie same wymogi jakie przewidziane zostały dla decyzji administracyjnej, chociaż nie ma wątpliwości, iż z woli ustawodawcy aktem takim nie jest. Omawiana uchwała jest bowiem aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia wynikającego z przepisów prawa - art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). Spełnia kryteria przewidziane dla tego rodzaju aktywności organów gdyż nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem, ma charakter zewnętrzny i indywidualny, a nadto pochodzi od uprawnionego organu administracji publicznej, czerpiącego swoje umocowanie z przepisów prawa i nie ma charakteru cywilnoprawnego oraz dotyczy sfery uprawnień konkretnego podmiotu, które także wynikają z przepisów prawa. Wskazana uchwała rozstrzyga władczo o prawach Skarżącej, a jednocześnie na mocy przepisu szczególnego stosuje się do niej jedynie te przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które odnoszą się do decyzji administracyjnych (samo postępowanie nie toczy się w ramach procedury określonej w k.p.a.). Brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż jest to decyzja administracyjna. W związku z powyższym, skoro - jak wskazano - do uchwał o odmowie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a., jednakże tylko w zakresie dotyczącym decyzji administracyjnych, to pełne zastosowanie znajduje treść art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., określające wymogi stawiane przez prawo dla decyzji. Tak jak każda decyzja administracyjna, tak i kontrolowana uchwała powinna zawierać zatem uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno przy tym wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z kolei uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać zastosowaną podstawę prawną, z przytoczeniem i szczegółowym omówieniem przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie. Kontrolowana uchwała w ocenie Sądu nie spełnia żadnego z tych wymogów, zaś naruszenie w tym zakresie jest istotne i stanowi wystarczającą podstawę do jej wyeliminowania z obrotu. Jedynie porządkowo należy zwrócić uwagę organu na bardzo bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące wymogów decyzji określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Należy mieć więc na względzie zwłaszcza to, że uzasadnienie decyzji (w tym przypadku uchwały) jest jej niezwykle istotnym składnikiem, którego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Każda bowiem strona ma prawo poznać argumenty i przesłanki podejmowania decyzji w jej sprawie, co ma służyć możliwości obrony jej interesów. Uzasadnienie faktyczne musi zatem wyjaśniać okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania uchwały określonej treści, uwzględniając bezwzględnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, opisanie i przedstawienie "toku myślowego", który doprowadził organ do podjęcia rozstrzygnięcia. Jasne i pełne przedstawienie procesu podejmowania decyzji stanowi oczywistą gwarancję poznania przez zainteresowanego powodów działania organu. Motywy uchwały podjętej w niniejszej sprawie muszą być zatem tak ujęte, aby jej adresatka mogła poznać i ewentualnie zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy wydaniu negatywnego dla niej rozstrzygnięcia. Zgodne ze wskazanymi przepisami uzasadnienie uchwały daje również rękojmię tego, że organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, tym bardziej, że w niniejszej sprawie - jak wskazano na wstępie - decyduje o zawodowym losie Skarżącej, odmawiając jej uczestnictwa w nowoutworzonym zawodzie. Mówiąc kolokwialnie decyduje o jej "być albo nie być", ma zatem szczególny obowiązek precyzyjnego wyjaśnienia powodów swojej decyzji. Reasumując ten wątek rozważań, obowiązek zawarcia w akcie administracyjnym uzasadnienia faktycznego i prawnego wynika nie tylko z art. 107 § 3 k.p.a. ale również z art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób strona mogła podjąć próbę zaakceptowania wydanego w jej sprawie, nawet negatywnego, rozstrzygnięcia. Konsekwencją tej zasady jest więc ciążący na organie obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu do całości zebranego materiału dowodowego i precyzyjnego wyjaśnienia sposobu rozumienia przepisów prawa. Jak wskazano, organ w tej sprawie obowiązkowi temu nie podołał. Przede wszystkim Sąd podkreśla zdawkowość tak podstawy prawnej (powołano jedynie ogólny przepis kompetencyjny - art. 21 ust. 3 ustawy), jak i uzasadnienia faktycznego. W tym ostatnim brak jest stanowiska co do istotnych okoliczności sprawy, w szczególności organ nie wyjaśnił w kontekście jakiego przepisu prawa (który punkt art. 13 ust. 3 ustawy) prowadził rozważania co do posiadanych przez Skarżącą uprawnień. O tym, iż chodzi o art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy należy się bowiem domyślać z całokształtu okoliczności sprawy, podczas gdy to organ zobowiązany był szczegółowo tę kwestię omówić i wyjaśnić, nie pozostawiając miejsca na jakiekolwiek wątpliwości. Tymczasem uzasadnieniem odmowy są w zasadzie twierdzenia znajdujące się na stronie trzeciej uchwały. Wynika z nich jednak tylko to, że zdaniem organu ani dyplom AWF wraz z planem studiów ani też świadectwo studium podyplomowego z dnia [...] lutego 1991 r. nie spełniają wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Dokumenty te nie są zdaniem KRF dyplomami nadającymi wymagany tytuł zawodowy. Stopień ogólnikowości rozważań organu w tym względzie w pełni uzasadnia przekonanie Sądu, iż organ w zasadzie w ogóle nie rozpoznał istoty sprawy. W żadnym miejscu uchwały nie podjęto wystarczającej i przekonującej próby wyłożenia przesłanek określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy. Organ nie podejmuje się wyjaśnienia jak rozumie przesłanki określone w przywołanym przepisie, zwłaszcza zaś jak widzi problematykę wymaganego przez prawo ukończenia 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu. W uzasadnieniu brak jest szczegółowych rozważań w tym względzie co powoduje, iż uchwała nie poddaje się pełnej merytorycznej weryfikacji. Organ w ogóle nie precyzuje o jaki kurs chodzi, wedle jakich przepisów należy go oceniać. Częściowe rozbudowanie powodów odmowy następuje dopiero na etapie odpowiedzi na skargę, jednakże po pierwsze uwagi w tym zakresie nie są trafne (o czym niżej), po drugie w sposób oczywisty spóźnione (winny się znaleźć w uzasadnieniu uchwały). W tej sytuacji w ocenie Sądu organ w istotny sposób uchybił treści art. 107 § 3 k.p.a., co samo w sobie stanowi wystarczającą podstawę uchylenia zaskarżonej uchwały, o czym orzeczono na mocy art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W sprawie, poza wskazanymi uchybieniami, zabrakło także wyjaśnienia dlaczego dokumenty złożone przez stronę nie są wystarczające do uznania ich za odpowiadające 3-miesięcznemu kursowi z rehabilitacji. Organ zapomina, iż decyduje o zawodowym losie konkretnej osoby i w związku z tym jest nie tylko uprawniony ale przede wszystkim zobowiązany wyjaśnić klarownie i bez jakichkolwiek wątpliwości, dlaczego dokumenty przedłożone przez Skarżącą nie mogą zostać uznane za wystarczające. VI. Przechodząc dalej zauważyć trzeba, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie z uwagi na jej przedmiot, nie znajduje jednakże zastosowania. Jako, że zakres kontroli sądowej obejmuje całokształt sprawy administracyjnej poddanej ocenie Sądu, stwierdzone wcześniej uchybienia procesowe organu uzasadniające uchylenie zaskarżonej uchwały, nie wyłączają konieczności kontroli sprawy również pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Chodzi bowiem o kompleksową ocenę sprawy administracyjnej, tak aby zakończyć ją na jak najwcześniejszym etapie bez konieczności inicjowania kolejnych postępowań. Należy wskazać, iż z okoliczności sprawy, niekwestionowanych ostatecznie przez Skarżącą (vide protokół rozprawy) wynika, iż ubiega się ona o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (dalej jako GKKFiS). Nie ma wątpliwości, iż Skarżąca spełnia pierwszą z przesłanek, tj. rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tymże kierunku. Strona ukończyła bowiem studia na AWF w [...] i uzyskała w dniu [...] maja 1979 r. dyplom magistra. Problematyczna jest natomiast druga z przesłanek, tj. ukończenie 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami GKKFiS. W odpowiedzi na skargę organ przedstawia stanowisko, iż Skarżąca sama przyznaje, że nie ukończyła takiego kursu. Nie przytacza jednak jej dalszej wypowiedzi, w której zwraca ona uwagę, iż w toku postępowania domagała się wyjaśnienia przez organ (oraz inne podmioty) jak należy rozumieć ów 3-miesięczny kurs zgodny z przepisami GKKFiS. W toku sprawy, a także w samej uchwale - jak wskazano - brak jest dostatecznego wyjaśnienia tej kwestii. Zdaniem Sądu całościowa i celowościowa wykładnia wskazanego przepisu (art. 13 ust. 3 ustawy) wskazuje, iż wolą ustawodawcy było zapewnienie możliwości dostępu do zawodu fizjoterapeuty szerokiej grupie osób, które na przestrzeni minionych kilkudziesięciu lat zdobywały różnego rodzaju wykształcenie i doświadczenie kierunkowe, które w chwili obecnej może zostać uznane za wystarczająco potwierdzające ich umiejętności a w z związku z tym przydatne w zawodzie. Rację ma organ wskazując w odpowiedzi na skargę, iż nie można przepisów ustawowych i woli ustawodawcy interpretować w sposób zbyt szeroki, dopuszczając do w istocie tworzenia przesłanek dostępu do zawodu. Nie można jednak nie zauważyć, iż organ jest zobowiązany do interpretacji zapisów ustawowych i ich oceny w każdej konkretnej sprawie. O ile bowiem przesłanek i wymogów dostępu do samorządnego zawodu nie można interpretować "prawotwórczo" o tyle nie można ich widzieć wyłącznie formalistycznie jako wymogów zamykających drogę do zawodu. Po to ustawodawca określa przesłanki dostępu do zawodu, ustalając przepisy odnoszące się do osób już funkcjonujących "na rynku" tego rodzaju usług (które obecnie stają się w pewnym sensie reglamentowane), aby przy spełnieniu wymaganych i uznanych za relewantne standardów umożliwić im udział w tworzonym samorządzie zawodowym. Przesłanki te, zwłaszcza odnoszące się do tzw. kwestii międzyczasowych, należy więc wykładać przy uwzględnieniu celu, jaki przyświecał ustawodawcy, ale również realnych możliwości zdobycia w latach poprzednich odpowiedniego i uznanego przez prawodawcę za wystarczające, poziomu wykształcenia lub wyszkolenia. Jak wskazano, ustawodawca jako jedną z przesłanek dostępu do zawodu przewidział potrzebę ukończenia 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami GKKiFS. Należy zatem zauważyć, iż wskazany organ został utworzony ustawą z dnia 26 maja 1978 r. o utworzeniu Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (Dz. U. z 1978 r., nr 14, poz. 59 ze zm.) i istniał od dnia 6 czerwca 1978 r. do dnia 12 listopada 1985 r. w którym to dniu weszła w życie ustawa z dnia 12 listopada 1985 r. o zmianach w organizacji oraz zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej (Dz. U. z 1985 r., nr 50 poz. 262) znosząca GKKiFS. Jego uprawnienia przejął wówczas Główny Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki. Zwrócić także trzeba uwagę na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1978 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (Dz. U. z 1978 r., nr 18, poz. 82), określające formalną sferę działalności tego podmiotu. Powyższe akty prawne, określające pozycję ustrojową GKKiFS, przywołane zostały z uwagi na konieczność zinterpretowania wskazanej przesłanki, w szczególności pojęcia kursu specjalizacyjnego. Na ich tle nie budzi wątpliwości Sądu, iż z uwagi właśnie na wspomnianą pozycję ustrojową GKKiFS, organ ten jako taki - co do zasady - sam nie prowadził żadnych kursów specjalizacyjnych z rehabilitacji. Był to bowiem organ centralny, wyznaczający w tamtym czasie kierunek rozwoju sfery kultury fizycznej i sportu. Należy zatem przyjąć, iż wskazany organ wyznaczał zasady takiego kursu (np. liczbę godzin zajęć teoretycznych i praktycznych, ich tematykę, konieczne "zaliczenia" czy też pozostałe wymagania formalne), zaś realizacją kursu zajmowały się inne podmioty np. uczelnie, jednostki lecznicze, itp. Z uwagi jednak na stosunkowo krótki okres trwania takiego kursu specjalizacyjnego (3-miesiące), a także znaczący rozwój w ostatnich latach kilkunastu latach samej dziedziny medycznej jaką jest rehabilitacja (w szczególności jej zaawansowane wyspecjalizowanie), dopuszczalne i uzasadnione jest takie rozumienie tego przepisu, które nakazuje jako kurs traktować wszystkie te "szkolenia", które spełniają kryteria zakreślone przez GKKiFS. Rolą organu w ponownym postępowaniu będzie zatem ustalenie jakie były przepisy GKKiFS, o których mówi ustawodawca w art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy, wskazując na konieczność legitymowania się odbytym 3-miesięcznym kursem z rehabilitacji. Następnie organ dokona zestawienia tych wymogów z dokumentami przedłożonymi przez Skarżącą, obrazującymi odbyte przez nią szkolenia z dziedziny rehabilitacji. Sąd nie przesądza końcowego wyniku sprawy, niemniej jednak podkreśla konieczność dokładnego odniesienia się do dokumentów przedłożonych przez Stronę i kierowania się celem ustawy a nie jej literalnym brzmieniem. Za niewystarczające uznać należy takie podejście organu, który dopuszcza jedynie dokumenty, które posiadają adnotację o zgodności odbytego kursu z przepisami GKKFiS. VII. Końcowo Sąd zwraca uwagę na uchybienie art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja powinna zwierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny. Z uwagi na odesłanie z art. 25 ust. 1 ustawy przepis ten ma zastosowanie do uchwał organu jakim jest KRF. Mając jego treść na względzie Sąd zwraca po pierwsze uwagę, iż uchwała, skoro stosuje się do niej określone w k.p.a. wymagania przewidziane dla decyzji administracyjnych, powinna zawierać rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie. Kontrolowana uchwała takie elementy wprawdzie zawiera, jednakże podpisana została jedynie sama sentencja. Pod uzasadnieniem brak jest natomiast jakiegokolwiek podpisu. Po drugie należy zwrócić uwagę na wątpliwości w kwestii prawidłowego podpisywania uchwał wyłącznie przez Prezesa Krajowej Rady Fizjoterapeutów, nie zaś przez wszystkich członków tego organu, biorących udział w jej podejmowaniu. Nie może budzić wątpliwości to, że Krajowa Rada Fizjoterapeutów jest organem kolegialnym, który jest wyłącznie uprawniony do podejmowania uchwał, o których mowa w art. 21 ust. 3 ustawy. Skoro tak, pod uchwałą (rozumianą jako jej rozstrzygnięcie i uzasadnienie) powinny się znaleźć podpisy wszystkich osób biorących udział w jej podjęciu. Z art. 70 ust. 1 ustawy wynika, że organy kolegialne Krajowej Izby Fizjoterapeutów (a zatem KRF) podejmują uchwały, a po ich podjęciu są obowiązane do niezwłocznego sporządzenia ich tekstu na piśmie. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, iż wszędzie tam, gdzie ustawodawca w odniesieniu do organów kolegialnych widzi potrzebę innej ich reprezentacji, czyni wyraźne zastrzeżenia ustawowe upoważniające konkretne podmioty do działania w imieniu tych organów kolegialnych por. art. 38 ust. 2a czy art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 995 ze zm.) jak również art. 46 ust. 2a i art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 913 ze zm.) bądź upoważnia te podmioty do określenia własnych regulacji w tym względzie - art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.). Z uwag na to, iż w aktach sprawy nie ma jakiegokolwiek dokumentu, który mógłby wskazywać, że treść uchwały została podjęta i podpisana przez wszystkich członków biorących udział w posiedzeniu KRF, w brzmieniu jaki posiada jej dokument znajdujący się w aktach Sąd przyjął, iż także z tej przyczyny należało sporną uchwałę uchylić. W powyższej sytuacji orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.