VII SA/Wa 1377/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania Z. P., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r, nr [...] w przedmiocie wymierzenia Z. P. kary pieniężnej w kwocie 191.160 zł za wybudowanie bez zezwolenia zarządcy drogi zjazdu publicznego o powierzchni 27 m z drogi gminnej - ul. [...] do nieruchomości strony - działki nr ew. [...] z obrębu L. oraz eksploatowanie zjazdu przez okres 354 dni. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Z. P. jest jedynym właścicielem działki nr. ew. [...] z obrębu [...] – L., co potwierdza wypis z rejestru gruntów, jak też wypis z księgi wieczystej nr [...]. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzanych w terenie w dniu [...] września 2014 r pracownicy Urzędu Gminy w [...] stwierdzili, że z drogi gminnej ulicy [...] w L. (stanowiącej działki nr ew. [...] i [...]) został wybudowany zjazd do działki nr ew. [...]. Pismem z dnia [...] września 2014 r organ wezwał Z. P. do złożenia wyjaśnień w sprawie wykonania przedmiotowego zjazdu oraz przedłożenia dokumentów zezwalających na wybudowanie zjazdu, informując o treści art. 29 ust. 1 i 29a ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Kolejne kontrole przeprowadzone przez pracowników Urzędu Gminy w dniach [...] listopada 2014 r oraz [...] września 2015 r potwierdziły dalsze istnienie oraz funkcjonowanie przedmiotowego zjazdu. W dniu [...] listopada 2014 r. Z. P. złożyła pisemne wyjaśnienia w sprawie w których wskazała , że nie wybudowała nowego zjazdu na działkę lecz jedynie przeprowadziła jednodniowy remont istniejącego zjazdu. W wyniku tego remontu wykonanego na podstawie zgłoszenia z dnia [...] lipca 2014r do Starosty [...] powstał zjazd z kostki betonowej. Do pisma załączyła m.in. fakturę VAT z dnia [...] sierpnia 2014 r. wystawioną przez firmę M. P. za wykonanie remontu przedmiotowego wjazdu w dniu [...] lipca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na wniosek Wójta Gminy [...] wszczął postępowanie w sprawie budowy przedmiotowego zjazdu bez zezwolenia na budowę i decyzją z dnia [...] października 2015r nakazał rozbiórkę zjazdu. Wójt Gminy [...] zlecił uprawnionemu geodecie wykonanie ekspertyzy geodezyjnej. Z ekspertyzy wykonanej w dniu [...] grudnia 2014 r. przez uprawnionego geodetę J. P. wynika, że: uprzednio (pomiar z [...] listopada 2000 r.) istniał zjazd na działkę nr [...] o powierzchni 18 m2, pokryty nawierzchnią asfaltową, natomiast obecnie zjazd na przedmiotową działkę ma powierzchnię 27 m2 i został wykonany z kostki prefabrykowanej. Ponadto uprzednio istniejący zjazd w części o powierzchni 10 m2 pokrywał się z aktualnie wykonanym zjazdem, zaś w pozostałej części (8 m2) był usytuowany na północ od aktualnie istniejącego zjazdu Natomiast aktualnie istniejący zjazd w części pokrywa się ze zjazdem poprzednim (na powierzchni 10 m2), zaś w pozostałych 17 m2 wykracza poza zjazd poprzedni, na południe. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz załączoną do akt dokumentację fotograficzną Wójt Gminy [...] stwierdził, że przedmiotowy zjazd o powierzchni 27m2, która została zmierzona przez uprawnionego geodetę wybudowano na polecenie Z. P. bez uzyskania zgody zarządcy drogi, w tym przypadku Wójta Gminy [...]. Aktualny zjazd jest wykonany w nawierzchni innej niż poprzednio (kostka betonowa, poprzednio asfalt), ponadto w części pokrywa się on ze zjazdem poprzednim, a w części wykracza poza niego w kierunku południowym. Pomimo, iż strona złożyła do akt sprawy fakturę wskazującą na realizację zjazdu w dniu [...] lipca 2013 r, to organ stwierdził i udokumentował eksploatowanie zjazdu w okresie od [...] września 2014 r do [...] września 2015 r czyli przez okres 354 dni. Organ pierwszej instancji przywołał treść art. 29a ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz 460 ze zm. – dalej: "u.d.p.") zgodnie z którym za wybudowanie lub przebudowę zjazdu: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) o powierzchni większej niż określona w zatwierdzonym projekcie budowlanym zjazdu — zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4. 2. karę, o której mowa w ust. 1, zarządca drogi wymierza również za użytkowanie zjazdu po terminie określonym w zezwoleniu zarządcy drogi. Z kolei art. 40 ust. 4 ustawy stanowi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Zdaniem organu pierwszej instancji w świetle przywołanych regulacji prawnych uzasadnione jest nałożenie na inwestora Z. P. kary pieniężnej w wysokości 191.160 zł obliczonej stosownie do dyspozycji art. 40 ust 4 ustawy o drogach publicznych ( 27m2 x 2zł x354 dni x10 ). Rozpatrując odwołanie Z.P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyjaśniło, że ustalenia dokonane w sprawie obligowały organ do nałożenia kary za wybudowanie zjazdu z drogi publicznej bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ odwoławczy zarzuty odwołania uznał za niezasadne podnosząc, że fakt istnienia zjazdu na działkę skarżącej w żadnym razie nie zwalniał jej z obowiązku uzyskania zezwolenia na przebudowę zjazdu, a następnie na zajęcie pasa drogowego pod zjazd. Przywołany przez skarżącą przepis art. 29 ust 2 udp obliguje zarządcę drogi do budowy lub przebudowy zjazdów dotychczas istniejących jedynie w przypadku, gdy buduje lub przebudowuje drogę; zatem przepis ten nie nakazuje przebudowy zjazdu, gdy uległ zniszczeniu wskutek eksploatacji lub budowy sieci kanalizacyjnej czy wodociągowej. Organ odwoławczy uznał, iż wobec faktu, że skarżąca nie kwestionuje tego, że to na jej zlecenie wykonano przebudowę zjazdu, legitymowana biernie w sprawie kary za przebudowę zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi jest jedynie Z.P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podkreśliło, że nawet posiadanie zezwolenia na budowę ( przebudowę ) zjazdu, nie zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi, którego skarżąca nie uzyskała. Organ odwoławczy wskazał, że ekspertyza geodezyjna została wykonana na podstawie aktualnych i archiwalnych opracowań mapowych z ewidencji gruntów. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest na tyle kompletny, że pozwala na ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności i nie wymaga uzupełnienia poprzez przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącą. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie orzecznictwo dotyczące nakładania kar za zajęcie pasa drogowego, wskazujące, że zarządca drogi nie ma żadnego luzu decyzyjnego w zakresie nałożenia lub nienałożenia kary za bezprawne (bez zezwolenia lub po jego wygaśnięciu) zajmowanie pasa drogowego (świadczy o tym zwrot "zarządca drogi wymierza"). Ustawodawca nie przewidział również możliwości uwzględnienia w decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego ważnych względów społecznych, oraz możliwości miarkowania (zmniejszenia) wysokości należnej kary. Zdaniem organu odwoławczego fakt istnienia zjazdu na działkę skarżącej w żadnym razie nie zwalniał jej z obowiązku uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na przebudowę zjazdu. Ponadto skarżąca była informowana pismami z dnia [...] września 2014r i [...] października 2014r o konsekwencjach wykonywania i użytkowania zjazdu bez zgody zarządcy drogi, co oznacza, że mogła złożyć wniosek o zezwolenie na dalsze zajmowanie pasa drogowego w obszarze zjazdu, albo przywrócić pas drogowy do stanu poprzedniego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Z. P., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i 78 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez Wójta kluczowych wniosków o dopuszczenie dowodów, a tym samym niedopuszczenie wnioskowanych dowodów; - art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art.76 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przez organy I i II instancji jako dowód w sprawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r, Nr [...] i decyzji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] znak: [...], w sytuacji gdzie decyzje te są kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy ponieważ potwierdzają i sankcjonują istnienie spornego zjazdu w miejscu, w którym jest do dziś, a tym samym w sposób kategoryczny dyskwalifikują podstawę wymierzenia kary; - art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie uzupełnienie przez organ odwoławczy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w postępowaniu przed II instancją, a w praktyce nie zebranie żadnego dowodu służącego wyjaśnieniu sprawy i oparciu się na niepełnym i fragmentarycznym materiale dowodowym zebranym w postępowaniu w I instancji, - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania i wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej uprzednio prawomocną decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2012r, Nr [...]. pomimo, iż decyzja ta w pełni potwierdza i sankcjonuje po raz kolejny istnienie spornego zjazdu; - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania w sprawie rozstrzygniętej uprzednio prawomocną decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r, Nr [...] pomimo otrzymania przez organ I instancji postanowienia Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r, nr [...] odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Organ I instancji wnioskował pismem z dnia [...] marca 2013r. o wznowienie postępowania w zakresie tej części projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego, która odnosi się do zjazdu z drogi publicznej; - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania w sprawie rozstrzygniętej uprzednio prawomocną decyzją Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] na podstawie dokonanej kontroli i sporządzonego protokołu kontroli obowiązkowej oraz dostarczonych dokumentów w tym inwentaryzacji spornego zjazdu, a tym samym zatwierdzenia zjazdu; - art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez wszczęcie zaskarżanego postępowania pomimo uczestnictwa w postępowaniu wszczętym przez Starostę [...] między innymi w zakresie tej części projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego, która odnosi się do zjazdu z drogi publicznej przy wydawaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r bez uwag do spornego zjazdu; - art. 79 k.p.a. poprzez niezawiadomienie o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin mające miejsce chociażby przy wykonywaniu pomiarów przez geodetę, które to pomiary były, jak wynika z obu skarżonych decyzji podstawą do naliczenia kary. O fakcie tym strona dowiedziała się po raz pierwszy z uzasadnienia decyzji organu I instancji, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie obu ww. decyzji, w szczególności brak wskazania przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności dowodom, które przedstawiane były przez skarżących w toku postępowania, co może świadczyć również o braku przeprowadzenia pełnego i obiektywnego postępowania dowodowego; - art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez brak przesłania całości akt sprawy przez organ I instancji do organu II instancji, w tym podstawowych dokumentów, to jest pełnomocnictw pełnomocników oraz innych kluczowych dokumentów (pełnomocnictwo J.G.). W związku z brakiem pełnomocnictw w aktach sprawy organ II instancji uniemożliwił pełnomocnikom zapoznanie się z aktami sprawy uzasadniając swoją decyzję brakiem pełnomocnictw w aktach sprawy. Telefoniczne wyjaśnienie zaistniałej sytuacji pełnomocnika J. G. skutkowało obietnicą urzędnika Gminy [...] przesłania brakujących pełnomocnictw do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., a urzędnika Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. obietnicą poinformowania odpowiednich osób o zaistniałej sytuacji. Skarżąca miała prawo oczekiwać na uzupełnienie akt o pełnomocnictwa swoich pełnomocników i tym samym umożliwienie przeglądania akt przez swoich pełnomocników. Skarżąca jest emerytką, osobą chorą, o ograniczonych możliwościach poruszania się i może działać tylko przez swoich pełnomocników. Uniemożliwienie przeglądania akt w czasie trwania postępowania przed II instancją było rażącym naruszeniem art.73 k.p.a., - art. 10 § 1 k.p.a. przez organ II instancji poprzez niepowiadomienie o zakończeniu postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej przed wydaniem skarżonej decyzji; - art. 61 § 4 k.p.a. przez organ I instancji poprzez brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania, a tym samym uniemożliwienie jej czynnego udziału w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W dniu [...] września 2016 r skarżąca złożyła do akt pismo procesowe do którego załączyła Opinię geodezyjną z dnia [...] września 2016 r sporządzoną przez "[...]" L. N. Usługi Geodezyjno-Kartograficzne. Przedmiotem tego opracowania była ocena możliwości porównania powierzchni i kształtu zjazdu z działki [...] na ulicę [...] wykonanego z kostki brukowej z jego wcześniejszym kształtem. Sporządzający opinię we wnioskach końcowych wskazał, że bardzo trudno i wiele zależy od osoby dokonującej takiego pomiaru jest określić kształt i powierzchnię zjazdu ziemnego, żwirowego, z kruszywa czy innego materiału sypkiego. Uwidaczniane na mapie zasadniczej krawędzie zjazdów ziemnych itp. traktować należy symbolicznie, a ich istnienie bądź nie na mapie zasadniczej nie może być wyznacznikiem istnienia zjazdu na drogę publiczną. L.N. wskazał, że podejmując próbę porównania kształtu i powierzchni zjazdu z działki nr [...] na ul. [...] przed i po dokonanym remoncie, należałoby porównać jego kształt bezpośrednio przed dokonanym w 2014 r remontem. Nie jest to jednak możliwe z uwagi, że brak uwidocznienia tego zjazdu na kopiach mapy zasadniczej w latach 2010-2014. Porównując kształt zjazdu obecnego z tym uwidocznionym na mapie w 2000 r pomija się fakt, że przez 14 lat użytkowania takiego zjazdu mógł on całkowicie zmienić swój kształt, a inwestor dokonując jego remontu w 2014 r opierał się na jego kształcie zastanym tuż przed remontem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm..; dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r, nr [...] w przedmiocie wymierzenia Z. P., na podstawie art. 20 pkt 8, art. 29 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 4 i 12 pkt 1, art. 40d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze. zm.) kary pieniężnej w kwocie 191.160 zł za wybudowanie bez zezwolenia zarządcy drogi zjazdu publicznego o powierzchni 27 m z drogi gminnej - ul. [...] do nieruchomości strony - działki nr ew. [...] z obrębu L. oraz eksploatowanie zjazdu przez okres 354 dni. Zdaniem Sądu trafnie organ administracji zakwalifikował wykonane przez skarżącą roboty budowlane jako budowę zjazdu publicznego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wykonanej dokumentacji fotograficznej oraz przedstawionej ekspertyzy geodezyjnej wykonanej w dniu [...] grudnia 2014 r. przez uprawnionego geodetę J. P., a także przeprowadzonych oględzin wyraźnie wskazuje, że skarżąca dokonała budowy zjazdu publicznego z drogi gminnej – ul. [...] do nieruchomości strony – działki nr ew. [...] z obrębu L.. Budowa ta polegała na tym, że w miejscu istniejącego zjazdu o powierzchni 10m2, pokrytego asfaltem, wykonano roboty budowalne polegające na położeniu kostki prefabrykowanej na powierzchni 27 m2, przy czym aktualny zjazd w części pokrywa się ze zjazdem poprzednim (10m2), a w części (17m2) wykracza poza niego w kierunku południowym. Powyższa okoliczność wynika m.in. z dokumentacji fotograficznej przedłożonej przez Zarządcę drogi – Gminę [...] wskazującej, że przed przeprowadzonymi przez inwestorkę pracami budowlanymi teren utwardzony posesji zakończony był obrzeżem z krawężnika, a w pasie drogi nie znajdowało się utwardzenie zjazdu (zdjęcie z objazdu dróg w dniu [...] października 2012 r., [...] listopada 2013 r., [...] kwietnia 2013 r.). Zakres prowadzonych prac uwidoczniony został na zdjęciach z dnia [...] sierpnia 2014 r. Natomiast ze zdjęć sporządzonych w dniu [...] września 2014 r. wynika zakres prac dokonanych. Okoliczność dotyczącą zakresu przeprowadzonych prac potwierdza również ekspertyza geodezyjna wydana w dniu [...] grudnia 2014 r. przez geodetę uprawnionego J. P.. Skarżąca stoi na stanowisku, że dokonała jedynie remontu istniejącego już zjazdu, a remont został wykonany zgodnie z uzyskanymi decyzjami administracyjnymi o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o zezwoleniu na użytkowanie obiektu oraz pozwolenia na budowę. Z akt sprawy istotnie wynika, że skarżąca w dniu [...] lipca 2013 r. złożyła do Starosty [...] zgłoszenie dotyczące remontu wjazdu z ul. [...] na działkę na ew. [...]. Jednakże organ, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...], złożył sprzeciw od tego zgłoszenia. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy nawet posiadanie zezwolenia na budowę ( przebudowę ) zjazdu, nie zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi, którego skarżąca nie uzyskała. Wbrew zarzutom skarżącej poszerzenie powierzchni zjazdu, jego przesunięcie oraz zmianę nawierzchni zjazdu należy zaliczyć do robót budowlanych polegających na budowie nowego zjazdu. Skoro skarżąca nie uzyskała zezwolenia zarządcy drogi na wybudowanie spornego zjazdu, w sprawie znajdzie zastosowanie art. 29 ust. 1 u.d.p. w myśl którego za wybudowanie lub przebudowę zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 4 u.d.p. Treść przepisu art. 29a ust. 1 u.d.p. jest kategoryczna, tzn. nie zależy od uznania organu, jeżeli ustalono, że doszło do wybudowania lub przebudowania zjazdu. W takim przypadku organ jest zobligowany do nałożenia na stronę kary pieniężnej stosownie do art. 40 ust. 4 u.d.p. i odpowiedniego przepisu prawa miejscowego. W przypadku stwierdzenia takiej sytuacji organ nie może nawet badać przyczyn wybudowania lub przebudowy zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi, oceniać stopnia winy strony czy też miarkować wysokości wymierzanej kary. Organ może jedynie, po stwierdzeniu faktu wybudowania lub przebudowy zjazdu bez zezwolenia, wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej wysokości. Na organie orzekającym spoczywa obowiązek ustalenia stanu faktycznego, którego następstwem jest wydanie decyzji nakładającej karę. W takim postępowaniu wystarczy jedynie ustalić, że nastąpiło bezprawne tzn. bez wymaganej zgody zarządcy drogi wybudowanie lub przebudowa zjazdu. Jak ustalono powyżej, takie postępowanie organ przeprowadził w niniejszej sprawie. Prawidłowo też organ przyjął za datę początkową okresu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, termin ujawnienia nielegalnego zjazdu. Należy wskazać, że w wyroku z dnia 17 lutego 2010r., w sprawie o sygn. akt II GSK 364/09, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że nie akt "zajęcia", lecz czas "zajmowania" pasa drogowego (liczba dni) jest elementem obliczania opłaty za zajęcie pasa drogowego, która to opłata z kolei jest podstawą obliczania wysokości kary wymierzanej za zajęcie pasa drogowego dokonanego bez zezwolenia zarządcy drogi (art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.). Ustawodawca dla potrzeb ustalenia należnej opłaty jak i wymierzenia kary utożsamia zatem "zajęcie" pasa drogowego z jego "zajmowaniem". Sankcjonowane, w oparciu o przepis art. 40 ust. 12 u.d.p., jest zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi – jako pewien utrzymujący się stan rzeczy. Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem norm proceduralnych wynikających z k.p.a. Organ administracyjny zgromadził i poddał należytej ocenie materiał dowodowy mający znaczenie w sprawie. W dalszej kolejności odzwierciedlił swój tok rozumowania w uzasadnieniu obydwu wydanych w kontrolowanym postępowaniu decyzji. Umożliwiło to poddanie kontroli sądowoadministracyjnej zasadności zarzutów podniesionych w skardze odnoszących się do subsumcji prawa materialnego. Wyczerpująco zbadano wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalono stan faktyczny zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 oraz 77 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy został przez organ rozpatrzony właściwie. Ponadto zapewniono skarżącym możliwość zapoznania się i wypowiedzenia przed wydaniem decyzji co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż nie podzielił zarzutów w niej podniesionych uznając je za chybione. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, a jednocześnie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016r, poz. 718 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.