VII SA/Wa 1382/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...], reprezentowanego przez radcę prawnego [...]od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., znak [...], odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], utrzymującej w mocy decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia (likwidacji) wykuszu, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku [...], wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] lutego 2013 r., którą nałożono na [...]obowiązek usunięcia (likwidacji) wykuszu zlokalizowanego w północnej połaci dachowej w odległości około 40 cm od granicy z działką sąsiednią nr [...]w budynku usytuowanym na terenie działki [...]położonej przy ul. [...], gm. [...] w terminie do dnia 31 maja 2013 r., w części dotyczącej nałożonego obowiązku oraz uchylającą decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku do dnia 30 lipca 2013 r. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2015 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia [...] maja 2013r. Od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. [...]reprezentowany przez radcę prawnego [...]wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę przedstawił istotę postępowania wznowieniowego, podkreślając, że jest to postępowanie nadzwyczajne umożliwiające wzruszenie decyzji ostatecznej. Wskazał, że wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego [...] objął decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maj 2013 r. Jako przesłankę wznowieniową wskazano wystąpienie nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi wydającemu decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Taką nową okolicznością, zdaniem wnioskodawcy jest wadliwe położenie granicy działki mające wpływ na wydanie ostatecznej decyzji w sprawie. Przedmiotem niezgodności jest powierzchnia działek nr [...], która ma wpływ na nieprawidłowe umiejscowienie granic obu nieruchomości gruntowych. Wnioskodawca podał, że przed Sądem Rejonowym w [...] toczy się sprawa o ustalenie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, której rozstrzygnięcie ma istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie w przedmiocie likwidacji wykuszu u połaci dachowej w budynku usytuowanym na działce nr [...] w [...]. Ponownie rozpoznając sprawę we wznowionym postępowaniu organy obu instancji ustaliły, że nie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Organ wyjaśnił, że przez nową okoliczność lub nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność lub dowód, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, jeżeli istniały w dniu decyzji i są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania. W ocenie organu fakt prowadzenia przez Sąd Rejonowy w [...] postępowania dotyczącego uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, nie stanowi przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ w/w postępowanie nadal nie zostało zakończone. Wskazał jednocześnie, że wniosek skarżącego dotyczący zawieszenia wznowionego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa został załatwiony postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., którym odmówiono zawieszenia postępowania. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., odmówiono także wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] maja 2013 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł [...]. Decyzji zarzucił: – naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez błędne uznanie, iż w sprawie nie wystąpiła wskazana przesłanka wznowienia, – naruszenie art. 152 § 1 kpa poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki określone w przepisie, a nadto naruszenie art. 7, 77 i 80 kpa. Uzasadniając podniesione zarzuty wskazano, iż podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma toczące się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowanie o ustalenie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, dotyczącym nieruchomości objętych zakończonym już postępowaniem administracyjnym. Przedmiotem niezgodności jest powierzchnia obu działek, która ma wpływ na nieprawidłowy przebieg granic między nimi. W chwili obecnej sprawa znajduje się na etapie sporządzenia przez biegłego geodetę "aktualnych granic obu działek". W ocenie skarżącego powyższy fakt, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, stanowi nową okoliczność dla sprawy, która niewątpliwie może mieć istotny wpływ na jej wynik. Istotność tej okoliczności polega na tym, iż w przypadku uznania roszczenia przed sądem cywilnym dojdzie do modyfikacji granic działki, a w efekcie obowiązek likwidacji wykuszu, znajdującego się w odległości około 40 m od granicy działki sąsiedniej nie będzie konieczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., którą organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] lutego 2013 r., w przedmiocie nałożenia obowiązku likwidacji wykuszu okiennego. Na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została wydana było dotknięte kwalifikowanymi wadami, wymienionym w art. 145 § 1 kpa. Zadaniem organu administracyjnego w postępowaniu wznowieniowym jest ustalenie, czy postępowanie zakończone decyzją ostateczną było dotknięte jedną z wad procesowych wymienionych w art. 145 § 1 kpa. Stwierdzenie istnienia takiej wady obliguje organ do uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Jeżeli natomiast organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji odmawia jej uchylenia, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Dodać przy tym trzeba, że organ związany jest podstawami wznowienia wskazanymi we wniosku o wznowienie. W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się uchylenia opisanej wyżej decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2013 r., wskazując jako podstawę wznowienia nowe istotne okoliczności faktyczne i nowe dowody, tj. przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jako nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody skarżący wskazał toczące się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowanie o ustalenie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, co w jego ocenie doprowadzi do zmiany przebiegu granicy między jego działką nr [...]w [...], a działką sąsiednią. W myśl art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który je wydał. Przywołany przepis wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej oraz nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w omawianym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 768/11, LEX nr 1252179). O istotności nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej. W konsekwencji przedstawionych rozważań stwierdzić należy, że organ nie miał podstaw do przyjęcia, że wskazane we wniosku okoliczności stanowiły przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Toczące się nadal przed sądem powszechnym postępowanie o ustalenie treści księgi wieczystej nie stanowi żadnej nowej okoliczności lub dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznej, istotnego dla rozstrzygnięcia dotyczącego likwidacji wykuszu z uwagi na jego zbliżenie do granicy działki sąsiedniej. Z powyższych przyczyn Sąd, jako chybione ocenił zarzuty podniesione w skardze i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.