VII SA/Wa 1382/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Sędziowie: sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2024 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 marca 2023 r. nr 482/23 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "Wojewódzki Inspektor" lub "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia 29 marca 2023 r., nr 482/23, działając na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021r., poz. 2351 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku R.Z. (dalej: "skarżący") z dnia 13 marca 2023 r., uzupełnionego pismem z dnia 18 marca 2023 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dalej: "Powiatowy Inspektor" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] listopada 2022 r., Nr [...], nakazującej skarżącemu rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości S.P.gm. L. Organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor decyzją z dnia [...] listopada 2022 r., Nr [...], nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku rekreacji indywidulnej, zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości S.P. gm. L.. Skarżący, nie zgadzając się z tą decyzją, w dniu 6 grudnia 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej) wniósł odwołanie. Mazowiecki Inspektor postanowieniem z dnia 22 grudnia 2022 r., Nr [...], stwierdził, że odwołanie od w/w rozstrzygnięcia zostało wniesione przez skarżącego z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 stycznia 2023 r. Następnie w dniu 17 marca 2023 r. do organu odwoławczego wpłynął wniosek skarżącego, uzupełniony pismem z dnia 18 marca 2023 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 58 k.p.a. stwierdził, że organ administracji publicznej przywraca termin do dokonania określonej czynności procesowej, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym wypadku wniesienie odwołania), strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wniosek z dnia 13 marca 2023 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora, został wniesiony po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Skarżący odebrał postanowienie Mazowieckiego Inspektora Nr [...] w dniu 9 stycznia 2023 r. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Nr [...] upłynął więc w dniu 16 stycznia 2023 r., tj. 7 dni od otrzymania postanowienia MWINB Nr [...] W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia 13 marca 2023 r., uzupełniony pismem z dnia 18 marca 2023 r., nie może zostać rozpatrzony zgodnie z żądaniem strony, z uwagi na złożenie go po upływie terminu przewidzianego w art. 58 § 2 k.p.a. Mazowiecki Inspektor wskazał, że odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zamyka możliwość merytorycznego skontrolowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Skarżący pismem z dnia 12 maja 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie z dnia 29 marca 2023 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora z dnia [...] listopada 2022 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. w zw. art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto ww. decyzji zarzucił naruszenie: - art. 6 k.p.a., poprzez działanie nieoparte w przepisach prawa; - art. 7 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, - art. 7a k.p.a., poprzez nieuwzględnienie powstałych wątpliwości w sprawie na korzyść obywatela, - art. 8 § 2 k.p.a. - art. 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stronie zasadności wydanej przez organ decyzji. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Skarżący przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie uczynił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora z dnia 29 marca 2023 r., nr 482/23, wydane na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 k.p.a., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora z dnia [...] listopada 2022 r., Nr [...], nakazującej skarżącemu rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości S. gm. L. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w zależności od rodzaju czynności, której terminowi uchybiono, różna jest właściwość organów, którą reguluje art. 59 k.p.a. Ponieważ skarżącego wniosek dotyczył przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a., właściwym do jego rozpoznania był organ odwoławczy, którego postanowienie w tym zakresie jest ostateczne. Należy wyjaśnić, że ostateczność postanowienia polega na tym, że nie przysługuje od niego zwykły, instancyjny, środek odwoławczy. Postanowienie takie podlega natomiast zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o czym skarżącego pouczono i z czego skorzystał. Przesłanki przywrócenia terminu określa przepis art. 58 § 1 i 2 k.p.a., należą do nich: wniosek zainteresowanego, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, wniesienie wniosku w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia oraz jednoczesne dopełnienie czynności, dla której termin był określony. Odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącego, organ odwoławczy powołał się na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowiska organu odwoławczego dotyczącego interpretacji art. 58 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei, w myśl art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Stosownie zaś do przepisu art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. Ponieważ w zaskarżonym postanowieniu organ stwierdził, że przyczyną odmowy przywrócenia terminu było nieterminowe złożenie przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 § 2 k.p.a.), należy kolejności odnieść się do wymogu z art. 58 § 2 k.p.a. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa, datą, od której należy liczyć siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, jest data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Jeśli zatem strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od uzyskania przez nią wiadomości o tym, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 334/13; z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1992/15. Przyjmując powyższe, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, prawidłowo organ uznał, że termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg najpóźniej w dniu następnym po dniu doręczenia skarżącemu postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co nastąpiło 9 stycznia 2023 r. W konsekwencji omawiany termin rozpoczął biegł od dnia 10 stycznia 2023 r. i upłynął z dniem 17 stycznia 2023 r. Skarżący natomiast złożył wniosek o przywrócenie terminu dopiero w dniu 13 marca 2023 r., co sprawia, że nie dochował wymogu z art. 58 § 2 k.p.a. Już tylko z tej przyczyny uprawnione było negatywne załatwienie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu, które kończyło sprawę w sposób formalny bez konieczności merytorycznej oceny tego wniosku. Ponieważ jednocześnie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości odrzucenia wniosku spóźnionego, w doktrynie dopuszcza się orzeczenie o odmowie przywrócenia terminu również w sytuacji, gdy wniosek został złożony po terminie określonym w art. 58 § 2 k.p.a. (vide: Kodeks postępowania administracyjnego; Komentarz; A. Wróbel, M. Jaśkowska; 6. Wydanie; Wolters Kluwer; Warszawa 2016; s. 379). Odnosząc się zaś do zarzutów skargi wskazać należy, że w świetle przedstawionej argumentacji Sądu, nie zasługują one na uwzględnienie. Ponadto część podnoszonych zarzutów skierowana została pod adresem decyzji Powiatowego Inspektora nakazującej skarżącemu rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości S.P. gm. L., która to decyzja nie jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Konkludując stwierdzić należy, że Mazowiecki Inspektor szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, a dokonana przez niego ocena jest prawidłowa. Sąd nie dostrzegł w zaskarżonym rozstrzygnięciu takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uwzględnienia skargi z urzędu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a.