VII SA/Wa 1386/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi U. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.W. (dalej PINB dla m.W.) postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 3 i art. 49 ust. 2 zgodnie z art. 59f ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) ustalił inwestorowi U. P. opłatę legalizacyjną w kwocie 25.000 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych), tytułem samowolnie wybudowanego budynku garażowego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W. Z akt administracyjnych wynika, że w przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej [...] WINB) decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], wydaną w związku z odwołaniem złożonym przez U. P. od decyzji PINB dla m. W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku garażowego, uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie PINB dla m. W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i znaczne rozbieżności w oświadczeniach stron. W wyniku ponownych czynności kontrolnych dokonanych przez przedstawicieli PINB dla m. W. oraz analizy dokumentów ustalono, że na terenie posesji przy ul. [...] znajduje się budynek garażowy usytuowany w narożniku południowo-wschodnim działki, ze stroną wschodnią przylegającą do parterowego budynku na działce nr ew. [...] z obr. [...]. Jest to budynek murowany, z więźbą dachową drewnianą pokryty blachą trapezową, o wymiarach 7,36 x 4,60 m. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego na podstawie zebranych dowodów i złożonych oświadczeń podczas rozprawy administracyjnej w dniu 17 stycznia 2007 r. ustalono, że budynek ten istnieje od lat 70-tych poprzedniego wieku. Pierwotnie była to wiata, która została obmurowana, a następnie remontowana. Budowa budynku garażowego została zakończona w 2002 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] PINB dla m. W. wstrzymał roboty budowlane przy budynku garażowym, prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr ew. [...]z obr. [...] i nakazał wykonanie niezbędnych zabezpieczeń poprzez wygrodzenie terenu budowy przed dostępem osób trzecich. Ponadto nałożył na U. P. obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] nałożył na U. P. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonych dokumentach. Inwestor przedłożył projekt budowlany powykonawczy budynku garażowego na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. wraz z inwentaryzacją geodezyjną i zaświadczeniem Prezydenta m. W. z dnia [...] września 2007 r. o ustaleniach miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta W., obowiązującego w okresie wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie. PINB dla m.W. podał, że z ww. projektu budowlanego sporządzonego przez mgr inż. A. S. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...], wpisanego na listę [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] wynika, iż budynek jest w dobrym stanie technicznym i roboty zostały wykonane zgodnie z przepisami techniczno- budowlanymi, a lokalizacja budynku nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadnia ustalenie opłaty legalizacyjnej. Organ wskazał, iż opłata legalizacyjna stanowi iloczyn poszczególnych składników określonych dla tej kategorii obiektu budowlanego. Stawka "s" określona w art. 59f ust. 2 podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu, zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Suma stanowi iloczyn stawki "s" (pięćdziesięciokrotnie podwyższony) przez współczynnik kategorii obiektu (k) i przez współczynnik wielkości obiektu (w). Opłata legalizacyjna dla budynku garażowego wynosi ( 500 x 50) x 1 x 1 = 25.000 zł, przy uwzględnieniu: stawki podstawowej "s" wysokość - 500 zł, współczynnika kategorii obiektu III "k" - 1 oraz współczynnika wielkości obiektu "w" -1. Na powyższe postanowienie U. P. złożyła zażalenie, zarzucając: - naruszenie art. 48 ust. 1 i 5 oraz art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w sprawie zachodzi przypadek wybudowania obiektu garażowego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz ustalenie opłaty legalizacyjnej, - naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez pominięcie zgłoszonych przez stronę dowodów dotyczących podatku od nieruchomości za obiekt garażowy, map oraz nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków R. C. i G. J., przedstawionych na okoliczność, że obiekt garażowy był w 2002 r. jedynie remontowany, - naruszenie art. 124 § 1 i 3 k.p.a. przez brak własnoręcznego podpisu zawierającego imię i nazwisko osoby wydającej postanowienie, niewskazanie w uzasadnieniu dowodów, na podstawie których organ I instancji uznał, że obiekt garażowy został wybudowany bez wymaganego zezwolenia, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia w zakresie zastosowanych przepisów Prawa budowlanego, dotyczących legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. [...] WINB postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] uchylił ww. postanowienie organu I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 507/09 uchylił postanowienie organu odwoławczego. [...] WINB postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po ponownym rozpatrzeniu zażalenia U. P. na postanowienie PINB dla m. W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 507/09 wskazał, iż roboty budowlane obejmujące wykonanie budynku garażowego na przedmiotowej nieruchomości zrealizowano mimo braku pozwolenia na budowę. Termin realizacji tych robót (2002 r.) nie pozostawia też żadnych wątpliwości co do faktu, że do dnia 10 lipca 2003 r. nie upłynął okres pięcioletni od daty zakończenia budowy. Tym samym nie zaistniała sytuacja, o jakiej mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. Twierdzenie organu odwoławczego, iż obowiązek pobierania opłat od osób, które dopuściły się samowoli budowlanej dotyczy legalizacji obiektów budowlanych wybudowanych po dniu 11 lipca 2003 r. nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa. Warunkiem sine qua non zastosowania art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. jest upływ minimum 5 lat od daty zakończenia budowy do dnia 10 lipca 2003 r. Organ podał, że Sąd w powyższym wyroku przesądził o tym, iż inwestor w niniejszej sprawie realizując budynek garażowy dopuścił się samowoli budowlanej podlegającej regulacji art. 48 i następne Prawa budowlanego, a w szczególności wskazał na konieczność nałożenia na inwestora opłaty legalizacyjnej. W ocenie organu II instancji, PINB dla m. W. w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Organ I instancji ustalił, że roboty budowlane przy budowie budynku garażowego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W. wykonane zostały samowolnie bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ustalono również, że występują przesłanki do zalegalizowania przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu, zasadne jest zatem ustalenie opłaty legalizacyjnej, zgodnie z art. 49 ust. 1 i ust 2 ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła U. P., zarzucając: - naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez pominięcie zgłoszonych przez skarżącą dowodów dotyczących podatku od nieruchomości za obiekt garażowy, map oraz nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków R. C. i G. J., przedstawionych na okoliczność, że obiekt garażowy w 2002 r. był jedynie remontowany bez konieczności uzyskiwania pozwolenia na budowę, - naruszenie art. 124 § 1 i 2 k.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia dowodów, na podstawie których organ II instancji uznał, że obiekt garażowy został wybudowany bez wymaganego zezwolenia. Ponadto, przy piśmie z dnia 3 listopada 2011 r. (vide k. 25 akt sądowych) skarżąca przedstawiła dokumentację - kserokopię planu sytuacyjnego wskazującą, iż przedmiotowy budynek garażowy pochodzi z okresu przedwojennego. W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował postanowienie [...] WINB z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie PINB dla m.W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], ustalające inwestorowi U. P. opłatę legalizacyjną w kwocie 25.000 zł, tytułem samowolnie wybudowanego budynku garażowego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W. Materialnoprawną podstawę kwestionowanego postanowienia w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej stanowi art. 49 ust. 1 oraz art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którymi właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 507/09 uchylający postanowienie [...] WINB z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Podkreślić należy, że w powyższym wyroku Sąd wskazał, iż istotnym w sprawie jest to, że roboty budowlane obejmujące wykonanie budynku garażowego na przedmiotowej nieruchomości zrealizowano mimo braku pozwolenia na budowę. Termin realizacji tych robót (2002 r.) nie pozostawia też żadnych wątpliwości co do faktu, iż do dnia 10 lipca 2003 r. nie upłynął okres pięcioletni od daty zakończenia budowy. Tym samym nie zaistniała sytuacja, o jakiej mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. Sąd zauważył, że twierdzenie organu odwoławczego, zgodnie z którym obowiązek pobierania opłat od osób, które dopuściły się samowoli budowlanej dotyczy legalizacji obiektów budowlanych wybudowanych po 11 lipca 2003 r., nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa. Wyjaśnił, iż warunkiem sine qua non zastosowania art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., jest upływ minimum 5 lat od daty zakończenia budowy do dnia 10 lipca 2003 r. [...] WINB przy ponownym rozpatrzeniu sprawy był związany w zakresie trybu postępowania ww. wyrokiem Sądu. Prawidłowo zatem organ uznał, iż inwestor realizując przedmiotowy budynek garażowy dopuścił się samowoli budowlanej, podlegającej regulacji art. 48 i następne Prawa budowlanego. Z uwagi na wystąpienie przesłanek umożliwiających legalizację obiektu (budynek jest w dobrym stanie technicznym, roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z przepisami techniczno- budowlanymi, a lokalizacja budynku nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) organ zasadnie ustalił dla inwestora opłatę legalizacyjną, zgodnie z art. 49 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. Ustalenie opłaty legalizacyjnej jest bowiem obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowoli budowlanej. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zaskarżone rozstrzygnięcie [...] WINB zostało wydane zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 507/09. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.