VII SA/Wa 1389/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi W P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r.. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania W P od decyzji nr [...] Prezydenta m[...] z dnia [...] marca 2015 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A, B,C - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał na stan faktyczny i prawny sprawy. I tak, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Prezydent [...] orzekł o cofnięciu W P uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A, B. C z powodu utraty przez kierowcę kwalifikacji, co stwierdzono na podstawie wyniku egzaminu państwowego. W złożonym w dniu 30 marca 2015 r. odwołaniu od tej decyzji, W P wskazał na swój staż jako kierowcy (38 lat) i dotychczasową bezwypadkową jazdę, na wątpliwości dotyczące prawidłowości naliczenia 10 punktów karnych za ostatnio dokonane wykroczenie drogowe oraz zgłosił zarzuty dotyczące nieprawidłowości przy przeprowadzaniu egzaminu praktycznego. Kolegium wskazało, że rozpoznając odwołanie miało na uwadze przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155), które określają przesłanki cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodnie z przepisem art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c tej ustawy decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami wydaje starosta w przypadku stwierdzenia utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy. Przepis ten stanowi zaś - sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji. W sprawie niniejszej Prezydent [...] , decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., wydaną na podstawie art. 114 ust 1 pkt I lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, po uwzględnieniu wniosku Komendanta Stołecznego Policji, skierował W P na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Kolegium stwierdziło - wniosek Komendanta Stołecznego Policji jest oczywistym dowodem na wskazane w nim okoliczności, stwarza po stronie organu obowiązek skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W dniu 26 lutego 2015 r. W P przystąpił do egzaminu w ww. zakresie; wynik praktycznego był negatywny (Kolegium użyło w uzasadnieniu decyzji błędnie określenia "egzamin teoretyczny"). Tym samym zaistniała przesłanka określona w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami: utrata przez kierowcę kwalifikacji. Stwierdzenie, na podstawie wyniku egzaminu państwowego, utraty przez kierowcę kwalifikacji musiało spowodować zaś konsekwencje przewidziane w ww. przepisie - cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Nie jest to decyzja uznaniowa lecz związana, o czym świadczy użycie w powołanym przepisie wyrazu "wydaje" (nie zaś np. "może wydać"). Kolegium stwierdziło, że formułowane przez skarżącego zarzuty dotyczące sposobu naliczenia punktów karnych, jak i sposobu przeprowadzenia egzaminu, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy - zgłaszaniu takich zarzutów służą odrębne, niezależne od niniejszego postępowania tryby administracyjne, zaś Prezydent [...] oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie posiadają kompetencji do ich rozpatrywania. Dodatkowo Kolegium wskazało - prowadzenie pojazdu mimo cofnięcia uprawnienia do jego kierowania wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł W P. Podniósł, że jest kierowcą od 38 lat. Przejeżdża co rocznie od 50 000 do 80 000 km. Nigdy nie spowodował najmniejszej kolizji ani wypadku. Ostatnie wykroczenie, które mu zarzucono polegało na przekroczeniu prędkości w terenie zabudowanym. Pomiar radaru rażąco zawyżył prędkość z jaką faktycznie poruszał się jego pojazd. Nie przyjął mandatu, sprawa została skierowana do sądu. Rozprawa odbyła się zaocznie bez jego udziału. Ponieważ został skierowany na ponowny egzamin, przystąpił do niego. Część teoretyczną egzaminu zdał, kolegium błędnie stwierdziło, że jego wynik był negatywny. Na egzaminie praktycznym popełnił błąd - najechał na linię w trakcie jazdy do tyłu po łuku na placu manewrowym pojazdem kategorii B. Egzaminator przerwał egzamin. Skarżący stwierdził cyt. "Czy taki błąd może jednak zdyskwalifikować jego umiejętności prowadzenia pojazdów w zakresie kategorii A, B i C". W piśmie z dnia 22 sierpnia 2016r., pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu, uzupełnił skargę. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. , poprzez zaniechanie sprawdzenia okoliczności, które stały się podstawą cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami tj. czy zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 103 ust 1 c ustawy o kierujących pojazdami, w szczególności brak analizy dowodów dokumentujących przebieg egzaminu, któremu poddany został skarżący, naruszenia art. 103 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że jednokrotne uzyskanie negatywnego wyniku egzaminu stanowi wystarczającą podstawę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania wszystkimi pojazdami silnikowymi mimo, że uzyskany przez skarżącego wynik negatywny dotyczył egzaminu na prawo jazdy jedynie cyt. " kat. A". Na podstawie tak przedstawionych zarzutów pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w całości i cyt. "ewentualne przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania .Pełnomocnik dochodził także zwrotu na jego rzecz kosztów nieopłaconej ani w całości ani w części pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Kolegium podkreśliło, że błąd, na który zwraca uwagę skarżący (wspomniano o egzaminie teoretycznym, nie zaś właściwie o egzaminie praktycznym) jest oczywistą omyłką pisarską cyt. "wynikającą z pracy z komputerem". Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja zaskarżona oraz decyzja poprzedzająca ją odpowiadają prawu. Przedmiotem sądowej kontroli była decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A,B,C. Jak prawidłowo wskazały organy obu instancji, podstawę materialnoprawną orzeczeń stanowi przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy. Ten ostatni przepis stanowi - sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji. Słusznie wskazał organ - decyzje wydawane w powyższym trybie stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ, w przypadku zaistniałych ww. ustawowych przesłanek, ma bowiem nie tylko prawo lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści. Sąd w pełni podziela stanowisko organów orzekających w sprawie - wobec niekwestionowanej okoliczności braku uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu, na który skarżący został skierowany - zachodzi przesłanka cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami określonych kategorii. Wynik egzaminu oraz brzmienie ww. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, stanowiły dla Starosty obowiązek wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych przez niego kategorii. Podkreślić należy - żaden z organów rozpoznających sprawę w przedmiocie cofnięcia ww. uprawnień nie miał podstaw prawnych do czynienia własnych ustaleń i ocen co do przebiegu egzaminu czy też faktycznych kwalifikacji skarżącego jako wieloletniego kierowcy. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie są badane i weryfikowane przesłanki wcześniej ustalone we właściwym postępowaniu, dotyczące naruszenia przepisów ruchu drogowego przez kierującego oraz liczby przypisanych za te naruszenia punktów. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie żaden z zarzutów skargi, a także żaden z tych, które zostały sformułowane w piśmie pełnomocnika reprezentującego skarżącego z urzędu. Zgodnie z art. 104 wyżej wymienionej ustawy skarżący może uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami po ponownym spełnieniu wszystkich wymagań stawianych osobie po raz pierwszy ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdami. Będzie mógł zatem w przypadku niepowodzenia na egzaminie przystępować do niego po raz kolejny. Należy zauważyć, że ani w toku postępowania administracyjnego ani nawet w toku postępowania przed tutejszym Sądem skarżący nie powołał się na pozytywny wynik egzaminów, do których przystąpienia został zobowiązany. Sąd stwierdza, że wbrew podnoszonym zarzutom nie doszło w toku niniejszego postępowania administracyjnego do naruszenia zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, 77 § 1 k.p.a. okoliczności sprawy zostały ustalone w sposób wyczerpujący a brak przedłożenia pozytywnego wyniku egzaminu w zakresie kat. B w pełni uzasadniał podjęte rozstrzygnięcie. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)