VII SA/Wa 1394/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi D. P. i H. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania rozbiórki budynku rekreacyjnego oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. nr 38 poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 i art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej k.p.a.), nakazał H. i D. P. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku rekreacyjnego o wymiarach około 6, 70 x 7, 00 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach około 6, 70 x 2, 50 m, na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] gm. [...] oraz uporządkowanie terenu po wykonanej rozbiórce. Odwołanie od powyższej decyzji złożył H. P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., po rozpatrzeniu odwołania H. P., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że czynności kontrolne przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu 25 listopada 2014 r. pozwoliły ustalić, że na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...] znajduje się budynek rekreacyjny o wymiarach ok. 6,70 m x 7,00 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach ok. 6,70 m x 2,50 m. Jest to budynek konstrukcji drewnianej typu "[...]" z poddaszem użytkowym. Dach budynku dwuspadowy pokryty blachą aluminiową. Stan techniczny budynku oceniono jako dobry. Budynek wyposażony jest w instalację elektryczną wodociągową i kanalizacyjną. Jak ustalił ponadto organ I instancji ww. obiekt powstał samowolnie w latach 80-tych XX wieku. Dalej, organ podkreślił, że nie budzi wątpliwości konieczność zastosowania w niniejszej sprawie wobec przedmiotowego budynku rekreacyjnego przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Jak wynika bowiem z treści art. 103 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, z którego wynika, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe prowadzić musi do wniosku, iż w przypadku przedmiotowej samowoli budowlanej popełnionej jak bezsprzecznie ustalono przed 1994 r. zastosowanie winien mieć przepis art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub, 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Podkreślił, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1521/08, celem przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest eliminowanie samowoli budowlanej pozostającej w kolizji z przepisami o planowaniu przestrzennym. Zwrot "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę" sformułowany został w czasie teraźniejszym. Wykładnia językowa omawianego przepisu wskazuje zatem jednoznacznie, że do oceny stanu faktycznego co do przeznaczenia gruntu stosować należy stan prawny z daty orzekania o skutkach samowoli budowlanej, a nie z daty jej realizacji. Zatem zasadne jest dokonanie analizy obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, z której wynika, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W niniejszej sprawie jak ustalił organ I instancji na podstawie pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], dla terenu, na którym znajduje się sporny obiekt brak jest aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz założeń do tego planu. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka nr [...] jest działką leśną. Z kolei jak wynika z informacji udzielonej organowi powiatowemu przez Wójta Gminy [...] przy piśmie z dnia 3 lipca 2015 r. ww. działka w dacie budowy spornego budynku stanowiła także grunt leśny. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku odrębnego postępowania prowadzonego pod znakiem sprawy [...], przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe zmierzające przede wszystkim do ustalenia przeznaczenia terenu na którym powstał ww. budynek. W toku tego postępowania przy piśmie Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], przesłano kopię uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] wraz z załącznikami graficznymi dotyczącymi działki nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. W treści ww. pisma wskazano ponadto, że w dniu [...] marca 2015 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego m.in. ww. nieruchomość. Analiza treści przekazanego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego ww. uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] listopada 1994 r. pozwoliła ustalić, iż działka na której znajduje się sporny budynek położona była na terenach leśnych z zabudową letniskową. Z części opisowej ww. planu wynikało, iż był to teren bez możliwości dalszej zabudowy z zakazem przeprowadzania remontów utrwalających istniejącą zabudowę w celu stopniowego przywrócenia terenom funkcji leśnej. Z powyższego w ocenie organu należało wywieść, iż ww. plan miejscowy nie dopuszczał do budowy w sposób legalny nowych obiektów o charakterze odpowiadającym przedmiotowemu budynkowi, ponadto nie dopuszczał aby obiekty wykonywane legalnie poddawane były jakimkolwiek remontom czy rewitalizacji. Tym bardziej zatem w świetle powołanych zapisów brak było możliwości sanowania budowy obiektów powstałych na ww. terenie w sposób samowolny. Organ podniósł, iż z informacji udzielonej przez Wójta Gminy [...], w innych postępowaniach dotyczących tego terenu, wynika, że Gmina [...] nie posiada planów miejscowych, które obowiązywałyby dla ww. terenu w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, a zatem w dacie budowy przedmiotowego obiektu. Z pism Gminy wynika również, że tereny te stanowiły obszary leśne i stanowią do chwili obecnej. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w świetle powyższego zaszła okoliczność o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przesądzająca o braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji budynku rekreacyjnego w związku z przeznaczeniem terenu, na którym został on zrealizowany wykluczającym jego zabudowę. Powyższa niezgodność stanowi samoistną przesłankę wskazującą na konieczność nakazania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej. Ustosunkowując się do wywodów i zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że uchwała dotycząca przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje bez wpływu na ocenę możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Taką możliwość bowiem daje jedynie opracowany, uchwalony i obowiązujący w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego plan miejscowy, nie zaś plany bądź założenia, jego uchwalenia, które nie stanowią prawa miejscowego. Jest to bowiem zdarzenie przyszłe i niepewne, które nie stanowi podstawy do legalizacji przedmiotowego obiektu. Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli H. P. i D. P., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również o zawieszenie postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zrzucili naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., które obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że decyzja organu powiatowego, mimo iż wydana została w styczniu 2016 r. opiera się na ustaleniach organu nadzoru w zakresie planu zagospodarowania z grudnia 2014 r., podczas gdy obecnie w gminie [...] obowiązuje uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru geodezyjnego [...] gm. [...]. Tym samym orzeczenie kończące postępowanie w sprawie zapadło bez wyczerpania zgłoszonych w terminie środków dowodowych w postaci dopuszczenia dowodu z dokumentów, a oparte zostało w głównej mierze jedynie na przeprowadzonych oględzinach w dniu 25 listopada 2014 r. Zarzucili także niezastosowanie w przedmiotowym postępowaniu art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Skarżący podkreślili, że zgodnie z orzeczeniem WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 71/13, decyzja o przymusowej rozbiórce wydana z mocy art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy jest taka absolutna konieczność. Należy wówczas stosować przepisy aktualne, a aktualnie Gmina [...] przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jego opracowanie jest już w końcowej fazie), który to zupełnie zmieni obecną sytuację skarżących, a czego organ nadzoru zupełnie nie uwzględnił w swojej decyzji. Zgodnie z projektem przywołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka o nr ewid. [...] przeznaczona jest pod budownictwo jednorodzinne ze wskazaniem na zabudowę letniskową. H. P. i D. P. wskazali również na pogląd prezentowany w wyroku NSA z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1454/06, zgodnie z którym, stosując art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego powinien ustalić przeznaczenie terenu, na którym położony jest obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania - według przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy przez ten organ. W ocenie skarżących, mając na uwadze, iż budynek został zbudowany w latach 80-tych XX wieku, niezgodne z zasadami współżycia społecznego jest nakazanie po 30 latach jego rozbiórki. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., nakazująca H. i D. P. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku rekreacyjnego, o wymiarach 6,70 x 7,00 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach 6,70 x 2,50 m, na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] gm. [...] oraz uporządkowanie terenu po wykonanej rozbiórce. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt zrealizowania ww. obiektu w warunkach samowoli budowlanej jak również data jego posadowienia (połowa lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku). Konsekwencje wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę reguluje obecnie art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., jednakże przepisu tego nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.). Skoro w niniejszej sprawie sporny obiekt został zrealizowany w połowie lat osiemdziesiątych XX wieku, tj. pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, to zasadnie organy przyjęły, że zastosowanie znajdują przepisy tej ustawy. Zasadą wynikającą z tych przepisów jest legalizacja samowoli budowlanej, a przymusowej rozbiórce określonej w art. 37 ust. 1 podlegają jedynie te obiekty budowlane lub ich części, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie ich budowy, które: 1) znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub, 2) powodują bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Jak wynika z treści ww. przepisu jedną z przesłanek umożliwiających legalizację samowoli budowlanej jest zgodność jej lokalizacji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, rozstrzygnął problem niejednolitej w orzecznictwie, wykładni analizowanego przepisu, stwierdzając, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Motywując swoje stanowisko Sąd miał na względzie, że nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi, zwłaszcza z wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z obowiązującymi w dacie orzekania przez organy z przepisami o planowaniu przestrzennym z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. O ile bowiem samo zjawisko samowoli budowlanej należy uznać za wysoce naganne, to jednak w przypadku bierności organów administracji, które nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji tej samowoli podczas, gdy stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym był przez szereg lat bardziej korzystny dla inwestora, interes prawny takiego inwestora zasługuje na konstytucyjną ochronę. Organ nadzoru budowlanego, mając na uwadze pogląd prezentowany w ww. uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, przeanalizował, czy sporny obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę, mając na uwadze obecny okres jak również uwzględnił przeznaczenie terenu od daty jego budowy. Wskazał mianowicie, że z pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], wynikało, że dla terenu, na którym znajduje się sporny obiekt brak jest aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz założeń do tego planu. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia [...] listopada 2014 r działka nr [...] jest działką leśną. Z kolei jak wynikało z informacji udzielonej organowi powiatowemu przez Wójta Gminy [...] przy piśmie z dnia 3 lipca 2015 r., ww. działka w dacie budowy spornego budynku stanowiła także grunt leśny. Organ odwoławczy przeprowadził również uzupełniające postępowanie dowodowe, w którego toku pozyskał przy piśmie Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], kopię uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] wraz z załącznikami graficznymi dotyczącymi działki nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Analiza treści przekazanego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego ww. uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] listopada 1994 r. pozwoliła ustalić, iż działka na której znajduje się sporny budynek położona była na terenach leśnych z zabudową letniskową. Z części opisowej ww. planu wynikało, iż był to teren bez możliwości dalszej zabudowy z zakazem przeprowadzania remontów utrwalających istniejącą zabudowę w celu stopniowego przywrócenia terenom funkcji leśnej. Z informacji udzielonej przy piśmie Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], wynikało, że Gmina ta nie posiada planów miejscowych, które obowiązywałyby dla ww. terenu w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, a zatem w dacie budowy przedmiotowego obiektu. Mając na uwadze ww. ustalenia, jako prawidłową należy uznać konstatację organu sprowadzającą się do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zaszła okoliczność, o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przesądzająca o braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji budynku rekreacyjnego w związku z przeznaczeniem terenu, na którym został on zrealizowany, wykluczającym jego zabudowę. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie w postępowaniu przepisu art. 40 prawa budowlanego z 1974r. Przepis ten wyraźnie wskazuje na możliwość legalizacji samowoli budowlanej w wypadku gdy nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 prawa budowlanego. Stan prawny działki strony skarżącej przedstawia się w ten sposób, że w ewidencji gruntów działka oznaczona jest jako lasy, oznaczone symbolem LsV, co stanowi zresztą kontynuację jej poprzedniego sposobu przeznaczenia. Działki leśne co do zasady nie podlegają zabudowie. Możliwość zmiany ich przeznaczenia na cele nieleśne uzależnione jest od wcześniejszej zmiany ich przeznaczenia, która zgodnie z obecnie obowiązującą ustawą dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych dokonywana jest w planie miejscowym, podobną regulację zawierała poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organy nadzoru budowlanego należycie ustaliły stan faktyczny, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane przepisami prawa dlatego wbrew zarzutom skargo sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7, 77 ,80, i art.107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do stanowiska skarżących, którzy powołują się w skardze na naruszenie zasad współżycia społecznego, należy wskazać, że postępowanie administracyjne toczy się na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym brak jest odpowiednika art. 5 kodeksu cywilnego, co oznacza, że w postępowaniu administracyjny, które reguluje stosunki administracyjnoprawne (a z takimi mamy do czynienia w niniejszej sprawie) nie istnieje możliwość powołania się na te zasady. Skarżący winni mieć na względzie, że działanie organów administracji publicznej nie może być oceniane przez pryzmat ujętych w art. 5 k.c. klauzul generalnych z tego powodu, że przepis ten, jako zawarty w kodeksie cywilnym odnosi się do stosunków cywilnoprawnych między osobami fizycznymi i osobami prawnymi, co wynika wprost z art. 1 k.c., a nie stosunków administracyjnoprawnych między tymi osobami, a organami administracji publicznej. Ponadto nie można na zasadach współżycia społecznego opierać wykładni przepisów prawa publicznego – prawa administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2008 r., sygn. Akt II OSK 113/07, z dnia 18 maja 2011 r., sygn.. akt I OSK 124/11). Sąd nie przychylił się także do wniosku skarżących o zawieszenie postępowania sądowego do czasu "zajścia przesłanek umożliwiających zalegalizowanie przedmiotowej zabudowy, t.j. uchwalenia i zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Sąd miał przy tym na uwadze, że rozpoczęta procedura mająca doprowadzić do uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy [...], nie stanowi "zagadnienia wstępnego" dla oceny stwierdzenia zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia (art. 125. § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.