VII SA/Wa 1397/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M.N., E.J., T.Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego skargę oddala Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej "kpa"/ po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej wykonanych robót polegających na dociepleniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. A. w W. - umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu podał, iż w wyniku czynności kontrolnych dokonanych w dniu 27 października 2006 r. ustalono, że na nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, jednorodzinny, parterowy, częściowo podpiwniczony. Stwierdzono wykonanie ocieplenia budynku ze styropianu grubości 8 cm, bez ściany szczytowej północnej. W dniu kontroli roboty nie były zakończone. Inwestor przedstawił potwierdzenie zgłoszenia przystąpienia do realizacji robót budowlanych związanych z ociepleniem ścian budynku przy ul. A. z dnia 4 października 2006 r. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania E.J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że roboty budowlane polegające na dociepleniu budynku wykonane zostały po uprzednim zgłoszeniu zamiaru ich wykonania we właściwym organie administracji architektoniczno – budowlanej /zgłoszenie z dnia 4 października 2006 r./, a zatem inwestor nie działał w warunkach samowoli budowlanej, nie dokonał też odstępstw od zakresu robót objętych zgłoszeniem. Oznacza to, w niniejszej sprawie, brak podstaw do podjęcia działań przez organy nadzoru budowlanego, gdyż brak jest przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość to brak przedmiotu postępowania. Jednocześnie wyjaśnił, że sprawy dotyczące naruszenia granic między nieruchomościami, jak i roszczenia dotyczące naprawienia szkód powstałych podczas procesu budowlanego mogą być dochodzone wyłącznie w trybie postępowania cywilnego przed sądami powszechnymi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyły M.N., E.J. i T.Z. wnosząc o jej uchylenie. Skarżące podniosły, że dom inwestorki wybudowany został w granicy jedynej drogi prowadzącej do ich posesji przy ul. C., a ocieplenie budynku spowodowało dalsze zwężenie i tak wąskiego wjazdu, którego szerokość wynosiła przed ociepleniem 270 cm, obecnie wynosi 250 cm. W ten sposób dojazd do posesji skarżących został znacznie utrudniony. Wskazały, iż naruszono przepis art. 47 Prawa budowlanego, dotyczący konieczności uzyskania zgody właściciela nieruchomości na wejście na jego teren, bowiem nie udzieliły zgody inwestorce na wejście na ich działkę stanowiącą drogę dojazdową w celu wykonania docieplenia. Ocieplenie budynku wykonano samowolnie i bez ich zgody. Sam budynek wybudowano kilkanaście lat wcześniej w granicy drogi, również bez ich zgody. Skarżące twierdzą też, iż dysponują prawem do działki nr [...] z obrębu [...] i drogi dojazdowej do swojej posesji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej "ppsa"/ sprawowana jest w oparciu o kryteria zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 ppsa/. Art. 105 § 1 kpa stanowiący podstawę prawną wydania kontrolowanej przez Sąd decyzji przewiduje tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego. Ma ona zastosowanie w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania /por. wyrok SN z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95 OSNAPiUS 1996, Nr 11, poz. 150/. Przepis art. 105 § 1 kpa odnosi się bowiem do sytuacji, gdy nastąpiła bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego wskazanego przez stronę jako dysponenta określonego postępowania i skutkuje umorzeniem tegoż postępowania przez organ. Z akt postępowania w niniejszej sprawie wynika, iż inwestor H.B. dokonała w dniu 26 września 2006 r. zgłoszenia zamiaru przystąpienia do realizacji robót budowlanych związanych z ociepleniem budynku na posesji przy ul. A. stanowiącej działkę nr ew. [...] z obrębu [...] w dzielnicy R. miasta W. W aktach znajduje się też: - potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia przez wymieniony urząd z dnia 4 października 2006 r., w którym wskazano warunki prowadzenia robót oraz - protokół oględzin robót budowlanych z dnia 27 października 2006 r., z którego wynika, że roboty były prowadzone zgodnie z wyznaczonymi warunkami, a także, informacja inwestora H.B., iż przed A. – H.B., na wykonanie tych robót od strony jej posesji. Wobec powyższych ustaleń organ prawidłowo uznał, iż brak jest podstaw do podejmowania działań w ramach nadzoru budowlanego z uwagi na brak przedmiotu postępowania, co pociąga za sobą brak podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 47 § 1 Prawa budowlanego stwierdzić należy, iż jest on bezzasadny. Zgodnie z tym przepisem "jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu". Przepis ten dotyczy zatem sytuacji, gdy do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych niezbędne jest wejście do sąsiedniego budynku lub na teren sąsiedniej nieruchomości. Prace te lub roboty inwestor może rozpocząć dopiero po uzyskaniu stosownej zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości /budynku, lokalu/, która wyrażona jest w trybie cywilnoprawnym, zobowiązując inwestora, a nie organ orzekający w sprawie do prowadzenia negocjacji z właścicielem sąsiedniej nieruchomości. /zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2003 r., II SA/Ka 2713/01, niepubl./. Podkreślić dodatkowo należy, że zgoda jest skuteczna wówczas, gdy pochodzi od osoby uprawnionej, a taką jest m.in. właściciel. Bezskuteczność starań o zgodę właściciela nieruchomości na wejście na jego grunt umożliwia uruchomienie adminsitracyjnoprawnego trybu rozstrzygnięcia konfliktu inwestorów. Skarżące nie mogą zatem w niniejszej sprawie skutecznie podnosić zarzutu braku ich zgody na wejście na ich działkę w celu wykonania ocieplenia budynku, gdyż ta okoliczność w ogóle nie podlegała ocenie organów nadzoru budowlanego. Dodatkowo podkreślić należy, iż z materiałów zgromadzonych w sprawie, oraz z oświadczenia skarżących zawartego w skardze wynika, że sprawa gruntu, na którym ustanowiona jest droga, ma nieuregulowany stan prawny, a postępowanie w tej sprawie trwa od 1987 r. Na marginesie wskazać należy, iż sprawy dotyczące naruszenia własności gruntu nie są badane w postępowaniu przed organami administracyjnymi. Organy nadzoru budowlanego badają jedynie czy roboty budowlane prowadzone są zgodnie z obowiązującymi przepisami, natomiast sprawy dotyczące naruszenia własności gruntu mogą być rozstrzygane wyłącznie przed sądami powszechnymi. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę jako bezzasadną oddalił.