VII SA/Wa 14/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Montowski Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Wojewoda [...], działając jako organ nadzoru, o którym mowa w art. 93 ust. 1 ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w P. (dalej "Plan"). Skarżący zarzucił naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "upzp") oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "rozporządzenie"). Wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 3U i 4U, w zakresie lokalizacji budynków wolnostojących; 2. stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej w odniesieniu do § 16 ust. 3 pkt 1 lit. e tiret 2 i § 17 ust. 4 pkt 1 lit. d tiret 2; 3. zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. We wstępnej części uzasadnienia skargi Wojewoda [...] przedstawił ogólne spostrzeżenia dotyczące kształtowania i prowadzania polityki przestrzennej w gminie, charakteru prawnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, trybu jego uchwalania i przesłanek nieważności, a także obowiązków organu nadzoru w przypadku stwierdzenia, że takie przesłanki zachodzą. Następnie organ nadzoru wywiódł, na czym polega związanie organów gminy sporządzających miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego ustaleniami studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dochodząc do konkluzji, że ustalenia Planu odnoszące się do terenów oznaczonych symbolami: 1. 3U i 4U pozostają w sprzeczności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., przyjętego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] (dalej "Studium") w zakresie określonego w nim wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej; 2. 2U/UC, 3U/UC, 4U/UC, 2U/P i 3U/P pozostają w sprzeczności z ustaleniami Studium w zakresie określonej w nim maksymalnej wysokości zabudowy. Skarżący zauważył, że zgodnie z ustaleniami Studium zawartymi w Części B pn. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego", stanowiącej załącznik nr 2 do uchwały nr [...], Dział III. pn. "Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów w tym tereny wyłączone spod zabudowy", Rozdział 2. pn. "Strefa [...]", Podrozdział 3.2. pn. "Parametry i wskaźniki zabudowy", tereny oznaczone w planie miejscowym symbolami: 1. 3U i 4U w Studium znajdują się w Strefie B - w obszarze zabudowy o dominującej funkcji mieszkaniowej, oznaczonej symbolem MW, dla których określono "Minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenów lokalizacji budynków wolnostojących - 35%", podczas gdy z ustaleń Planu, zawartych w § 15 ust. 3 pkt 2 uchwały wynika, że "Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1U, 2U, 3U, 4U, 5U, 6U, 7U, 8U ustala się: 1. przeznaczenie: tereny zabudowy usługowej; (...) 3. parametry i wskaźniki kształtujące zabudowę i zagospodarowanie terenu: (...) "2) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej: 20%"; 2. 2U/UC, 3U/UC i 4U/UC w Studium znajdują się w Strefie B - w obszarze zabudowy o dominującej funkcji mieszkaniowej, oznaczonej symbolem U/UC (Sąd przyjął, że chodzi o funkcję usługową z możliwością rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, gdyż taką przypisano symbolowi U/UC i na takim obszarze znajdują się tereny 2U/UC, 3U/UC i 4U/UC wyodrębnione w Planie), dla których określono wysokość zabudowy do 25 m, podczas gdy z ustaleń Planu, zawartych w § 16 ust. 3 pkt 1 lit. e tiret 2 uchwały wynika, że: "3. parametry i wskaźniki kształtujące zabudowę i zagospodarowanie terenu: 1) maksymalna wysokość zabudowy: (...) e) dla pozostałych obiektów budowlanych: (...) - na terenach 2U/UC, 3U/UC, 4U/UC: 35 m"; 3. 2U/P i 3U/P w Studium znajdują się w Strefie B - w obszarze zabudowy o dominującej funkcji mieszkaniowej (patrz. powyżej), oznaczonej symbolem U/UC, dla których określono wysokość zabudowy do 25 m, podczas gdy z ustaleń Planu, zawartych w § 17 ust. 4 pkt 1 lit. d tiret 2 uchwały wynika, że: "4. ustala się parametry i wskaźniki kształtujące zabudowę i zagospodarowanie terenu: 1) maksymalna wysokość zabudowy: (...) d) dla pozostałych obiektów budowlanych: (...) - na terenach 2U/P, 3U/P: 35 m". Wojewoda [...] stwierdził, że pomimo określenia, w części tekstowej Studium w Dziale III., Rozdział 1., str. 13 Studium, ustaleń w brzmieniu: "(...) W ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się w szczególności: – modyfikację (w granicach 20 %) parametrów i wskaźników podanych w Studium, – doprecyzowanie katalogu funkcji możliwych do wprowadzenia na danym terenie, – doprecyzowanie wskaźników intensywności zabudowy dla każdego terenu, – zachowanie parametrów wysokości dla zabudowy istniejącej", Rada Miasta [...] naruszyła ustalenia Studium w odniesieniu do wskazanych powyżej terenów poprzez określenie w Planie: 1. wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej na poziomie niższym niż określony w Studium, 2. wysokości zabudowy na poziomie wyższym niż określony w Studium. Jak dostrzegł, dostrzegł organ nadzoru: 1. zmniejszając określony w Studium minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej o 20 % dla terenów oznaczonych symbolami 3U i 4U, wskaźnik ten powinien wynosić co najmniej 28%, podczas gdy w planie określono go na poziomie 20%; 2. zwiększając wskaźnik maksymalnej wysokości zabudowy o 20 %, wskaźnik ten powinien wynosić maksymalnie 30 m, podczas gdy w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 2U/UC, 3U/UC, 4U/UC, 2U/P i 3U/P określono go na poziomie 35 m. W ocenie skarżącego, pozbawione znaczenia dla zasadności skargi są również ustalenia Studium zawarte na str. 13, w brzmieniu: "Wskaźniki kształtujące zabudowę zostały uśrednione dla poszczególnych obszarów i winny być uszczegółowione na podstawie analiz urbanistycznych wykonywanych dla potrzeb miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem kompozycji przestrzennej", bowiem zapis ten dotyczy wskaźników kształtujących zabudowę, tymczasem minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej jest wskaźnikiem dotyczącym zagospodarowania terenu. Wojewoda [...] podkreślił również, że określone w planie wskaźniki, w tym udział minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, a także maksymalna wysokość zabudowy obowiązują na przyszłość, w przypadku realizacji nowych inwestycji w oparciu o ustalenia takiego planu. Z mocy samej upzp i jej przepisu art. 35 tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Skarżący wskazał również, że analogiczne zarzuty, były już przedmiotem prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z 7 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 740/19 stwierdził nieważność części uchwały Rady Miasta [...] z [...] grudnia 2018 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] w P., z powodu naruszenia ustaleń obowiązującego Studium. Ponadto organ nadzoru wniósł o rozpatrzenie przez Sąd naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 upzp oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważył w tym miejscu, że w obszarze objętym Planem znajduje się 7 istniejących napowietrznych linii elektroenergetycznych 110 kV. Na rysunku Planu wskazane napowietrzne linie elektroenergetyczne 110 kV znajdują się m.in. w granicach terenów oznaczonych symbolami: 1. 1U/P, 2U/P i 3U/P, przeznaczonych pod usługi, produkcie, magazyny i składy; 2. 1U/MN, 3U/MN, 4U/MN i 5U/MN, przeznaczonych pod zabudowę usługową i mieszkaniową; 3. 3U/UC i 4U/UC, przeznaczonych pod zabudowę usługowa i rozmieszczenie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2; 4. 4U, 5U, 6U, 7U i 8U, przeznaczonych pod usługi. Ponadto, w pobliżu jednej z takich linii znajduje się teren oznaczony symbolem 4MW przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności fatyczne, skarżący stwierdził, że Rada Miasta [...], wbrew nakazowi wynikającemu z art. 15 ust. 1 upzp, nie zastosowała się do przepisu odrębnego zawartego w § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym "Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych". W ocenie organu nadzoru, dla zadośćuczynienia temu obowiązkowi nie jest wystarczający przepis § 8 ust. 2 Planu, zgodnie z którym "wzdłuż napowietrznych linii elektroenergetycznych 100kV obowiązują ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu określone w przepisach odrębnych". Ani rysunek Planu, ani jego część tekstowa, nie zawierają żadnych ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenów, przez które przebiegają linie napowietrzne o napięciu 110kV, co oznacza, że dopuszczona została możliwość realizacji budynków przeznaczonych na pobyt ludzi w bezpośrednim sąsiedztwie wskazanych linii, a nawet pod samą linią, w tym także w ramach zabudowy mieszkaniowej. Organ nadzoru podkreślił, że zawarcie w planie miejscowym ustaleń odwołujących się do stosowania i uwzględniania przepisów odrębnych powinno znaleźć odwzorowanie poprzez realizację tych przepisów w ustaleniach planistycznych. Nie może być uznane za spełnienie zastosowania przepisów odrębnych ustanowienie w uchwale jedynie odwołania się do tych przepisów, bez wskazania o jakie przepisy chodzi (z jakiego zakresu), z jednoczesnym sporządzeniem planu z naruszeniem tychże przepisów. Ograniczenia w zagospodarowaniu terenów powinny zostać w sposób jednoznaczny określone w planie miejscowym, poprzez zawarcie stosownych ustaleń, co więcej ustalenia te powinny "konsumować" obowiązujące w tym zakresie przepisy odrębne. Rada Miasta [...] wniosła o oddalenie skargi. We wstępnej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę przedstawiła ogóle spostrzeżenia odnośnie do związania organów gminy sporządzających miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego ustaleniami studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na zarzut wadliwego określenia wskaźnika minimalnego udziału powierzchni czynnej, Rada odwołała się do postanowienia zawartego w Rozdziale 1 Studium pn. "Zasady ogólne", gdzie na str. 13 ustalono, że "Wskaźniki kształtujące zabudowę dla funkcji uzupełniających w danych obszarach należy przyjmować jak dla odpowiadających funkcji dominujących w danej strefie". Przywołany zapis oznacza, że w przypadku wprowadzenia w planie miejscowym terenów o przeznaczeniu zgodnym z funkcjami uzupełniającymi dopuszczonymi w Studium należy stosować dla nich wskaźniki kształtujące zabudowę jak dla obszarów, dla których te funkcje (uzupełniające) są funkcjami dominującymi w danej strefie. Tereny 3U i 4U, zgodnie ze Studium, położone są w obszarze MW o dominującej funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej. Jednocześnie Studium dopuszcza na tym obszarze, w ramach funkcji uzupełniających, funkcje usługowe. Ponadto w przywołanym Podrozdziale 3.2. pn. "Parametry i wskaźniki zabudowy" (str. 17 części tekstowej Studium - załącznik nr 5), dla obszarów o dominującej funkcji usługowej, oznaczonych symbolem U, zlokalizowanych w strefie [...] Studium ustala: "Minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - nie określa się". W związku z tym, jak skonstatowała Rada, ustalony w planie miejscowym wskaźnik minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenów 3U i 4U należy porównywać ze wskaźnikiem ustalonym w Studium dla obszarów o dominującej funkcji usługowej - U w danej strefie (w tym przypadku strefie [...]), a nie jak to uczynił Wojewoda, ze wskaźnikiem ustalonym w Studium dla obszarów o dominującej funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej – MW. Odnosząc się do zarzutów dotyczących ustaleń zawartych w § 16 ust. 3 pkt 1 lit. e tiret 2 oraz w § 17 ust. 4 pkt 1 lit. d tiret 2 Planu w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy dla pozostałych obiektów budowlanych, na terenach oznaczonych symbolami: 2U/UC, 3U/UC i 4U/UC oraz 2U/P i 3U/P, Rada wyjaśniła, że w Dziale III części tekstowej Studium pn. "Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowana oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy", Rozdziale 1 pn. "Zasady ogólne", na str. 13 Studium ustala: "W ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się w szczególności (...) zachowanie parametrów wysokości dla zabudowy istniejącej (tiret 4)". Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w P. dla terenów oznaczonych symbolami: 2U/UC, 3U/UC i 4U/UC oraz 2U/P i 3U/P ustala maksymalną wysokość zabudowy, dla pozostałych obiektów budowlanych, w wysokości 35 m. Przyjęte w planie ustalenia wynikają z konieczności uwzględnienia istniejącego sposobu zagospodarowania, w tym lokalizacji słupów napowietrznych linii elektroenergetycznych 110 kV. Zacytowane wyżej ustalenia Studium, dopuszczające w ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zachowanie parametrów wysokości dla zabudowy istniejącej uprawniało Radę Miasta [...] do ustalenia parametru maksymalnej wysokości zabudowy dla części obiektów budowlanych w tej wysokości. Odnosząc się do ostatniej z kwestii podniesionych w skardze Wojewody [...], Rada stwierdziła, że w przepisach powszechnie obowiązującego prawa nie ma podstawy do wyznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stref ochronnych dla napowietrznych linii elektroenergetycznych 110 kV. Za nieuprawniony Rada uznała także zarzut wskazujący na to, że Planie została dopuszczona możliwość realizacji budynków przeznaczonych na pobyt ludzi w bezpośrednim sąsiedztwie wskazanych linii, a nawet pod samą linią, w tym także w ramach zabudowy mieszkaniowej, gdyż – jak zauważyła - zgodnie z dyspozycją zawartą w § 8 ust. 2 Planu, w przypadku zamiaru lokalizacji zabudowy zastosowanie będą miały przepisy odrębne, w tym przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu, z uwagi na dynamiczny wzrost zakażeń wirusem SARS-CoV-2 oraz wprowadzenie na terenie [...] tzw. czerwonej strefy, a co za tym idzie, dodatkowych ograniczeń w związku ze stanem epidemii, Przewodniczący Wydziału VII, który jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy, skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Istota skargi Wojewody [...] sprowadza się do twierdzenia, że Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w P. przyjęty uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. [...] (dalej powoływany jako "Plan") narusza ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. przyjętego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] (dalej powoływane jako "Studium". 1. Organ nadzoru zarzuca naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm. - stan prawny na dzień uchwalenia Planu; dalej powoływana jako "upzp") oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 z zm. – stan prawny na dzień uchwalenia Planu; dalej powoływane jako "rozporządzenie"), z uwagi na to, że: a) ustalenia Planu odnoszące się do terenów oznaczonych na rysunku Planu jako 3U i 4U są sprzeczne z ustaleniami Studium w zakresie, w jakim określają wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej; b) ustalenia Planu odnoszące się do terenów oznaczonych na rysunku Plany jako 2U/UC, 3U/UC, 4U/UC, 2U/P i 3U/P są sprzeczne z ustaleniami Studium w zakresie, w jakim określają maksymalną wysokości zabudowy dla "innych obiektów budowlanych". Należy w tym miejscu przypomnieć, że w kwestii wskazanej w pkt 1 lit. a) Wojewoda odwołuje się do wydanego w podobnej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 740/19. 2. Ponadto, Wojewoda [...] wywodzi naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i pkt 9 upzp oraz § 2 pkt 6 i § 4 pkt 7 rozporządzenia w zw. § 314 w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm. – stan prawny na dzień uchwalenia Planu; dalej powoływane jako "rwt") z uwagi na to, że rysunek Planu nie zawiera żadnych ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenów, przez które przebiegają linie elektroenergetyczne 110 kV. Organ nadzoru twierdzi, że wymienione naruszenia to istotne naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem powinny one skutkować stwierdzeniem nieważności Planu w zaskarżonej części. Zgodnie z art. 9 ust. 4 upzp, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Stosownie z kolei do treści art. 15 ust. 1 zd. 1 upzp, wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Przepis art. 20 ust. 1 upzp stanowi natomiast, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Wynikający w powołanych przepisów wymóg nienaruszania przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego tworzy zasadę sporządzania planu miejscowego, której istotne naruszenie, stosownie do art. 28 ust. 1 upzp, wywołuje skutek w postaci nieważności planu miejscowego w całości lub w części. Stopień związania studium każdorazowo podlega ocenie w zależności od tego, jaka norma planistyczna jest kwestionowana w skardze do sądu administracyjnego. Ów stopień w dużym stopniu zależy od brzmienia ustaleń studium. Może być on, w zależności od szczegółowości studium, silniejszy lub słabszy. Należy przy tym podkreślić, że ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do norm miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunkiem jest tylko to, by normy planistyczne nie pozostawały w sprzeczności z ustaleniami studium (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 2109/19 powołane w nim orzeczenia tego Sądu). Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wyrysu ze Studium, tereny oznaczone w Planie jako 3U i 4U zlokalizowane są według Studium w strefie funkcjonalnej oznaczonej literą B, a w tej strefie – na obszarze oznaczonym jako MW. Wedle pkt I.1 części B Studium (Kierunki zagospodarowania przestrzennego), "[...], w celu zidentyfikowania kierunków rozwoju dla poszczególnych obszarów, miasto podzielono na strefy funkcjonalne. Podział na strefy został wprowadzony ze względu na konieczność zróżnicowania parametrów i wskaźników zabudowy [...]". Z pkt I.2 wynika natomiast, że "[...], strefy funkcjonalne są to obszary o zbliżonych bądź powiązanych kierunkach rozwoju, docelowo wyznaczające główne struktury funkcjonalno-przestrzenne. Dla poszczególnych stref funkcjonalnych określono kierunki rozwoju. W ramach stref funkcjonalnych wydzielono obszary szczegółowo ilustrujące kierunki rozwoju poszczególnych terenów, oznaczone na rysunku kolorami oraz umownymi symbolami określającymi funkcję (np. MN, PU) [...]". Strefa B obejmuje obszar: [...] – strefa zabudowy mieszkaniowej zlokalizowana pomiędzy centrum miasta a węzłem usługowym [...]. W pkt III części B Studium określono "Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów w tym tereny wyłączone spod zabudowy". Jak wskazano w pkt III.1, "[...] wyróżnienie podstawowych elementów kształtujących strukturę przestrzenną i krajobraz miasta oraz podział miasta na strefy funkcjonalne stanowi ramy dla określania zasad zagospodarowania oraz sposobów realizacji polityki przestrzennej, a także rozwoju przestrzennego miasta P.. Uzupełnieniem struktur przestrzennych jest określenie funkcji terenów w poszczególnych obszarach i standardów ich zagospodarowania. [...] W Studium ustalono wskaźniki i parametry związane z kierunkami zagospodarowania poszczególnych stref i obszarów [...]". Dalej zaś stwierdzono, że "[...] określone funkcje poszczególnych obszarów wskazują dominujący sposób zagospodarowania terenów oraz możliwość wprowadzania funkcji uzupełniających. Wskaźniki kształtujące zabudowę zostały uśrednione dla poszczególnych obszarów i winny być uszczegółowione na podstawie analiz urbanistycznych wykonywanych dla potrzeb miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem spójności kompozycji przestrzennej. Wskaźniki kształtujące zabudowę dla funkcji uzupełniających w danych obszarach należy przyjmować jak dla odpowiadających funkcji dominujących w danej strefie [...]" (podkr. Sądu). Przewidziano też, że "[...] w ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się w szczególności: – modyfikację (w granicach 20%) parametrów i wskaźników podanych w Studium, – doprecyzowanie katalogu funkcji możliwych do wprowadzenia na danym terenie, – doprecyzowanie wskaźników intensywności zabudowy dla każdego terenu. – zachowanie parametrów wysokości dla zabudowy istniejącej [...]" (pokr. Sądu). Jak wynika z pkt III.3.1 części B Studium, "[...] strefa funkcjonalna B to obszar zabudowy o dominującej funkcji mieszkaniowej, zlokalizowany pomiędzy strefą A, a strefą C, rzeką [...] i ulicą [...] [...]. Strefa ta obejmuje tereny zabudowy jednorodzinnej, wielorodzinnej, oraz usługowej, a także obszary niezagospodarowane, wskazane pod rozwój zabudowy mieszkaniowej [...]". W pkt III.3.2 określono "parametry i wskaźniki zabudowy" w strefie B. Wyodrębniono w niej cztery obszary, w tym obszary MW i obszary U. Obszary MW, to obszary o dominującej funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej. Określono dla nich następujące "zasady kształtowania zabudowy"(podkr. Sądu). "Funkcja: mieszkalna wielorodzinna, uzupełniająco: mieszkalna jednorodzinna, usługowa, przestrzenie publiczne, inne funkcje towarzyszące. Dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Liczba kondygnacji: do 11. W przypadku obszarów nowej zabudowy stanowiącej uzupełnienie istniejących osiedli liczba kondygnacji i wysokość powinny zostać dostosowane do zabudowy sąsiedniej, z tolerancją do +/-2 kondygnacji. Minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenów lokalizacji budynków wolnostojących – 35%" (podkr. Sądu). Obszary U, to obszary o dominującej funkcji usługowej. Określono dla nich następujące zasady kształtowania zabudowy. "Funkcja: usługowa, przestrzenie publiczne, inne funkcje towarzyszące, uzupełniająco: mieszkalna. Dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Wysokość zabudowy: do 15 metrów, w przypadku obiektów o powierzchni zabudowy powyżej 1000 m2 do 12 metrów. Minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej – nie określa się (podkr. Sądu). Maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki – 90%". Odnosząc przywołane zasady kształtowania zabudowy dla terenów MW i U w strefie funkcjonalnej B do postawionej przez Wojewodę [...] tezy o niezgodności z tymi zasadami postanowień Planu odnoszących się do terenów oznaczonych na rysunku Planu jako 3U i 4U, należy powtórzyć przywołane wyżej postanowienie, zawarte w pkt III.1 części B Studium, wedle którego "[...] wskaźniki kształtujące zabudowę dla funkcji uzupełniających w danych obszarach należy przyjmować jak dla odpowiadających funkcji dominujących w danej strefie [...]". Funkcją uzupełniającą na obszarze MW w strefie B, jest m.in. funkcja usługowa. Odpowiadającą tej funkcji funkcją dominującą w danej strefie (strefie B), jest dominująca funkcja usługowa przewidziana na obszarach oznaczonych na rysunku Studium jako U. Dla tej funkcji nie określono minimalnego udział powierzchni biologicznie czynnej. Powyższe oznacza, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dla terenu zabudowy usługowej, znajdującego się na obszarze MW w strefie funkcjonalnej B Studium, Rada Miasta [...] może określić udział procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej poniżej minimum przewidzianego dla obszaru MW. Dlatego określenie tego udziału dla terenów oznaczonych w Planie jajko 3U i 4U na poziomie 20% jest zgodne ze Studium. Przyjęcie odmiennego - przeciwnego - rozumienia zacytowanego postanowienia Studium, które przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 7 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 740/19, a którego nie podziela Sąd w przedmiotowej sprawie, prowadziłoby do tego, że np. dla uzupełniającej funkcji mieszkalnej, dopuszczonej na terenie U w strefie funkcjonalnej B, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego można by dowolnie określić procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, albo że dla uzupełniającej funkcji usługowej, dopuszczonej na terenie MW w strefie funkcjonalnej A, liczbę kondygnacji można by określić do 11, przy jednoczesnym braku ograniczenia wysokości zabudowy, podczas gdy, dla terenów o dominującej funkcji usługowej wysokość tę ograniczono do 15 m, a w przypadku obiektów ponad 1.000 m2 – do 12 m. Rozumienie przywołanego wyżej postanowienia Studium, przyjęte przez Sąd w sprawie IV SA/Wa 740/19 i forsowane przez organ nadzoru, w ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej, po pierwsze nie znajduje uzasadnienia w samej treści tego zapisu ("jak dla odpowiadających funkcji dominujących w danej strefie"), a po drugie pozbawia racjonalności działania organu gminy (miasta) kreującego politykę przestrzenną gminy, którym jest wszakże ten sam organ, który uchwala następnie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Przepis § 15 ust. 3 pkt 2 Planu w zakresie, w jakim dla terenów oznaczonych na rysunku planu jako 3U i 4U określa udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej (20%) nie jest więc niezgodny z art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wyrysu ze Studium, także tereny oznaczone w Planie jako 2U/UC, 3U/UC, 4U/UC, 2U/P i 3U/P zlokalizowane są według Studium w strefie funkcjonalnej oznaczonej literą B. W tej strefie znajdują się natomiast na obszarze oznaczonym jako U/UC. Obszary U/UC to obszary o dominującej funkcji usługowej z możliwością rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Określono dla nich następujące zasady kształtowania zabudowy. "Funkcja: usługowa, przestrzenie publiczne, inne funkcje towarzyszące. Dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Wysokość zabudowy: do 25 metrów – podkr. Sądu. Maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki – 90%". Wojewoda [...] skoncentrował argumentację mającą przemawiać za niezgodnością § 16 ust. 3 pkt 1 lit. e tiret 2 Planu (w odniesieniu do terenów oznaczonych na rysunku planu jako 2U/UC, 3U/UC i 4U/UC) oraz § 17 ust. 4 pkt 1 lit. d tiret 2 Planu (w odniesieniu do terenów oznaczonych na rysunku Planu jako 2U/P i 3U/P) z ustaleniami Studium na wykazaniu, że określona w wymienionych przepisach maksymalna wysokość zabudowy dla "pozostałych obiektów budowlanych", tj. 35 m, jest niezgodna ze Studium, które dla obszarów U/UC w strefie funkcjonalnej B dopuszcza określenie wysokości zabudowy do 25 m. Organ nadzoru odniósł się przy tym do postanowienia zawartego w pkt III.1 części B Studium (tiret 1 powyżej), zgodnie z którym "[...] w ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się (...) modyfikację (w granicach 20 %) parametrów i wskaźników podanych w Studium. Stwierdził, że skorzystanie z tej możliwości pozwoliłoby na określenie wskaźnika maksymalnej wysokości zabudowy do 30 m (25 x 0,2 = 5; 25 + 5 = 30). Określenie tego wskaźnika do 35 m nadal pozostaje więc niezgodne ze Studium. Rada Miasta [...] w odpowiedzi na skargę odwołała się natomiast do innego postanowienia zawartego w pkt III.1 części B Studium (tiret 4 powyżej), zgodnie z którym "[...] w ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się (...) zachowanie parametrów wysokości dla zabudowy istniejącej [...]". Mając powyższe na uwadze, trzeba podkreślić, że przyjmując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, Rada Miasta [...] uchwaliła akt, który będzie obowiązywał na przyszłość. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem normatywnym (aktem prawa miejscowego), określającym m.in. maksymalną wysokość zabudowy na terenach o określonym przeznaczeniu. Określa on wymogi zagospodarowania przestrzennego dla przedsięwzięć, które będą realizowane na terenie, na którym obowiązuje. Określone w nim wskaźniki zabudowy stosuje się więc do inwestycji przyszłych, a nie zrealizowanych, istniejących w dacie jego wejścia w życie. Zacytowane wyżej, zawarte w Studium, sformułowanie nie oznacza zatem, że dopuszcza się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zachowanie/pozostawienie obiektów o wysokości większej niż wskazana w Studium dla określonego obszaru wyodrębnionego w danej strefie funkcjonalnej. Takie jego rozumienie musiałoby bowiem zakładać, że gdyby nie zawarcie w planie przepisu dopuszczającego zachowanie parametrów wysokości zabudowy istniejącej, która jest wyższa niż dopuszczona planem na określonym obszarze, zabudowa taka musiałaby podlegać rozbiórce, a przynajmniej przebudowie. Analizowane postanowienie Studium oznacza natomiast, że jeżeli w określonej strefie funkcjonalnej Studium, na wyodrębnionym w niej obszarze dopuszczono określenie wysokości zabudowy niższej niż zabudowa już istniejąca na tym obszarze, to lokalny prawodawca, uchwalając plan może "odstąpić" od maksimum określonego w Studium i określić dopuszczalną wysokość zabudowy na poziomie tej istniejącej (wyższej) zabudowy. Właśnie do możliwości, jaką daje poddane wyżej analizie ustalenie Studium (a nie do tej, którą wskazał organ nadzoru w skardze), odwołała się Rada Miasta [...] w odpowiedzi na skargę, stwierdzając, że (str. 6), [...] przyjęte w planie ustalenia wynikają z konieczności uwzględnienia istniejącego sposobu zagospodarowania, w tym lokalizacji słupów napowietrznych linii elektroenergetycznych 110 kV [...]". Mając to na uwadze, trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 16 ust. 1 zd. 1 upzp, plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Wykaz znaków kartograficznych dla obiektów stanowiących treść mapy zasadniczej jest określony w rozdziale 4 załącznika nr 7 (Standardy techniczne tworzenia mapy zasadniczej) do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. poz. 2028). Analiza rysunku Planu, dokonana z uwzględnieniem rzeczonego wykazu pozwala stwierdzić, że: 1. na obszarze oznaczonym na rysunku planu jako 2U/UC widoczna jest chłodnia kominowa;. 2. na obszarze oznaczonym na rysunku planu jako 3U/UC widoczna jest podpora linii elektroenergetycznej i słup; 3. na obszarze oznaczonym na rysunku planu jako 4U/UC widoczne są podpory linii elektroenergetycznych i słupy; 4. na obszarze oznaczonym na rysunku planu jako 2U/UP widoczne są słupy; 5. na obszarze oznaczonym na rysunku planu jako 3U/UP widoczne są słupy i podpory zbiorników. Wskazane wyżej dane ewidencyjne znajdują potwierdzenie w udostępnianym przez Głównego Geodetę Kraju serwisie www.geoportal.gov.pl. Wziąwszy powyższe pod uwagę, należało stwierdzić, że Wojewoda Mazowiecki nie zarzucił skutecznie niezgodności Planu ze Studium w zakresie określenia maksymalnej wysokości innych obiektów budowlanych na terenach oznaczonych na rysunku Planu jako 2U/UC, 3U/UC, 4U/UC, 2U/UP i 3U/UP. Sąd uznał natomiast, że Rada Miasta [...] trafnie uargumentowała, dlaczego skorzystała z możliwości, jaką pozostawia jej (zawarte w pkt III.1 części Studium - tiret 4) postanowienie, zgodnie z którym "[...] w ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się (...) zachowanie parametrów wysokości dla zabudowy istniejącej". Dlatego Sąd uznał, że przepisy § 16 ust. 3 pkt 1 lit. e tiret 2 Planu (tereny 2U/UC, 3U/UC, 4U/UC) oraz § 17 ust. 4 pkt 1 lit. d tiret 2 Planu (tereny 2U/P, 3U/P), określające maksymalną wysokość zabudowy dla innych obiektów budowlanych nie są niezgodne z art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia. Odnosząc się do wywodzonej przez Wojewodę [...] niezgodności Planu z § 314 rwt, w zakresie ochrony przed promieniowaniem jonizującym i polami elektromagnetycznymi oraz art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 7 i pkt 9 upzp i § 2 pkt 6 i § 4 pkt 7 rozporządzenia, Sąd stwierdził, co następuje. Zgodnie z § 314 rwt, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Wedle § 4 rwt, pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na: 1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny; 2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Przepisy odrębne, o których mowa w § 314 rwt, to przepisy działu VI (Ochrona przed polami elektromagnetycznymi) tytułu II (Ochrona zasobów środowiska) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm. – stan prawny na dzień uchwalenia Planu; dalej powoływana jako "Poś"). Zgodnie z art. 121 Poś, ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: 1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; 2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Na dzień uchwalenia Planu, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, zróżnicowane dla a) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, b) miejsc dostępnych dla ludności, określało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), w którym zawarto także uregulowania dotyczące metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz metod wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. W myśl art. 122a Poś, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są m.in. napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Jak wreszcie wynika z art. 124 ust. 1 Poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących: 1) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową; 2) miejsc dostępnych dla ludności. Odniesienie przywołanych regulacji Poś i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów pól elektromagnetycznych do powołanego przez organ nadzoru § 314 rwt prowadzi do wniosku, że wskazany przepis nie stanowi podstawy do zawarcia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu zabudowy w sąsiedztwie linii elektroenergetycznej 110 kV. Plan jest bowiem aktem generalnym i abstrakcyjnym, nie można zaś z góry założyć i stwierdzić, że w określonej odległości od linii, a nawet bezpośrednio pod nią, będzie dochodzić w czasie obowiązywania planu do przekroczenia dopuszczalnych poziomów pola elektromagnetycznego. Stwierdzeniu, czy takie przekroczenie ma miejsce służą pomiary prowadzone na podstawie Poś i rozporządzenia z 30 października 2003 r., które należy uwzględnić w procesie inwestycyjnym prowadzonym dla konkretnego zamierzenia budowlanego. Nawet zresztą, jeśli wartości te są przekroczone, to w świetle § 11 ust. 1 rwt, dopuszcza się sytuowanie budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w zasięgu zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych (§ 11 ust. 2 pkt 1 rwt). Przepis § 8 ust. 2 Planu, zgodnie z którym, wzdłuż napowietrznych linii elektroenergetycznych 110kV obowiązują ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu określone w przepisach odrębnych, nie narusza zatem § 314 w zw. z § 4 rwt oraz art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 7 i pkt 9 upzp oraz § 2 pkt 6 i § 4 pkt 7 rozporządzenia. Uzupełniająco, jako przykład przepisu odrębnego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 upzp, skutkującego zakazem przeznaczania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określonych terenów pod zabudowę można wskazać art. 88l ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm.), który stanowił, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych, z wyjątkiem dróg rowerowych. Innym przykładem przepisów odrębnych wywołujących podobny skutek dla możliwości zagospodarowania określonych terenów są przepisy rozdziału 4 (Otoczenie lotniska i lotnicze urządzenia naziemne) działu IV (Lotniska, lądowiska i lotnicze urządzenia naziemne) ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1970 ze zm.) dotyczące powierzchni ograniczających zabudowę. Kolejnym przykładem regulacji zakazującej przeznaczenia określonego terenu pod zabudowę jest § 137 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 ze zm.), w świetle którego (z zastrzeżeniem § 137 ust. 3), wewnątrz strefy bezpieczeństwa dla rurociągu przesyłowego niedopuszczalne jest wznoszenie budowli, urządzanie stałych składów i magazynów oraz zalesianie, z zastrzeżeniem ust. 3. Właśnie taką strefę wyznaczono w zaskarżonym Planie. Kontrola legalności Planu "wywołana" skargą Wojewody [...] objęła także ocenę trybu jego sporządzenia. Analiza przekazanych Sądowi akt planistycznych doprowadziła do wniosku, że organy miasta Płocka uczyniły zadość wymaganiom upzp dotyczącym procedury planistycznej. W aktach znajduje się uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] w P." wraz z wymaganym załącznikiem graficznym (art. 14 ust. 1 i ust. 2 upzp), a także dokumenty potwierdzające podjęcie wymaganych czynności, o których mowa w art. 17 upzp. W aktach znajdują się w szczególności wykaz wniosków do planu wraz z zarządzeniem w przedmiocie ich rozpatrzenia, prognoza oddziaływania na środowisko, prognoza skutków finansowych, uzgodnienia i opinie właściwych organów, protokoły z przeprowadzenia dyskusji publicznej, wykazy uwag wraz z zarządzeniem w przedmiocie ich rozpatrzenia. Rada Miasta [...] uchwaliła Plan, po stwierdzeniu, że nie narusza on postanowień Studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania (art. 20 upzp). Konkludując Sąd stwierdza, że kontrola zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w P., przeprowadzona w granicach sprawy ze skargi organu nadzoru (Wojewody [...]), nie wykazała, że doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego lub naruszenia trybu jego sporządzania. Czynności w postępowaniu planistycznym były podejmowane przez właściwe organy, tj. Prezydenta Miasta [...] i Radę Miasta [...]. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, ani w całości, ani w części. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.