VII SA/Wa 1411/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant St. sekr. sąd. Agnieszka Foks - Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. S. i R. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do odbycia przeszkolenia I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego B. S.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 (trzysta siedem i pięćdziesiąt) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 (pięćdziesiąt siedem i pięćdziesiąt groszy) złotych; III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 (trzysta siedem i pięćdziesiąt) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 (pięćdziesiąt siedem i pięćdziesiąt groszy) złotych. Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], na podstawie art. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857 ze zm.), zobowiązała lekarza dentystę A. S. posiadającą prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty do odbycia uzupełniającego przeszkolenia trwającego przez okres trzech miesięcy. Od ww. uchwały lekarz dentysta A. S. wniosła odwołanie. W odwołaniu wskazała m.in., że na wszystkie zadawane przez komisję pytania odpowiadała w sposób prawidłowy oraz że bez problemów porozumiewa się z pacjentami. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]., na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708), uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., utrzymało w mocy powyższą uchwałę. W uzasadnieniu organ wskazał, że uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Okręgowa Rada Lekarska w [...] powołała komisję do wydania opinii o przygotowaniu zawodowym lekarza dentysty A. S. W uzasadnieniu uchwały wskazano na istnienie uzasadnionego podejrzenia niedostatecznego przygotowania zawodowego w związku z wiarygodnymi doniesieniami o nieznajomości przez lekarza dentystę A. S. języka polskiego niezbędnego do wykonywania zawodu lekarza na terenie Polski. Od powyższej. uchwały lekarz A. S. wniosła odwołanie. W odwołaniu wskazała, że zaskarżona uchwała w sprawie powołania komisji do wydania opinii o przygotowaniu zawodowym została podjęta na podstawie złośliwych i nieprawdziwych doniesień dr A. K. - kierownika NZOZ Przychodni Stomatologicznej, w której odbywała staż. Po rozpatrzeniu odwołania Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą nr [...]. podjętą na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżona uchwałę. Powołana komisja na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2010 r. przeprowadziła rozmowę z lekarzem dentystą A. S. na tematy ogólne oraz dotyczące fachowych procedur dentystycznych. Komisja stwierdziła trudności w porozumiewaniu się w języku polskim z potencjalnym pacjentem oraz stwierdzono problemy z nazewnictwem niektórych procedur stomatologicznych. Wobec tego komisja zaproponowała 3-miesięczne doszkolenie i po jego odbyciu ponowną rozmowę. Z tych względów Okręgowa Rada Lekarska w [...] podjęła na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2010 r. uchwałę nr [...] w sprawie zobowiązania lekarza dentysty A. S. do odbycia przeszkolenia w związku ze stwierdzeniem niedostatecznego przygotowania zawodowego. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej uchwały, Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej nie znalazło podstaw do jej uchylenia. Organ podał, iż w świetle art. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857 z późn. zm.), jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza. Okręgowa Rada Lekarska na podstawie opinii komisji może zobowiązać lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, a w razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa się lekarza przed komisją lub uchylania się od uczestnictwa w uzupełniającym przeszkoleniu okręgowa rada Lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu lekarza w prawie wykonywania zawodu lub o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności medycznych do czasu zakończenia przeszkolenia. W sprawozdaniu z rozmowy przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2010 r. przez powołaną Komisję do wydania opinii o przygotowaniu zawodowym lekarza dentysty A. S. jednoznacznie stwierdzono trudności w porozumiewaniu się przez lekarza w języku polskim oraz problemy z nazewnictwem niektórych procedur stomatologicznych i z tych względów zaproponowano 3 - miesięczne doszkolenie. Organ wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy pisma koordynatora stażu lekarza dentysty A. K. z dnia 1 października 2009 r. skierowanego do Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] wynika, iż lekarz dentysta A. S. ukończyła studia w języku angielskim. W okresie stażu opanowała w stopniu podstawowym wymagane umiejętności lekarza stażysty, a ponadto ma duże trudności w porozumiewaniu się w języku polskim, jak również w polskim nazewnictwie. Zdaniem koordynatora stażu, nie spełnia norm dotyczących porozumiewania się w relacji lekarz-pacjent. Podobne stanowisko dotyczące lekarza dentysty A. S. koordynator stażu zaprezentowała w opinii zawodowej zawartej w karcie stażu podyplomowego. Zdaniem organu II instancji, powyższe okoliczności uzasadniają konieczność zobowiązania lekarza A. S. do odbycia przeszkolenia w związku ze stwierdzeniem niedostatecznego przygotowania zawodowego, co uzasadnia utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. S. oraz R. S. Skarżące stwierdziły, iż nie mają problemu ze znajomością języka polskiego, niezbędnego do wykonywania zawodu. Zarzuciły, że przeszkolenie, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857 ze zm.), nie uzupełni ich znajomości języka polskiego. Skarżące wyjaśniły ponadto, iż nie zdążyły zapoznać się z aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 ppsa). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Na wstępie należy podnieść, iż skarżąca R. S. nie wykazała żadnego interesu prawnego w skarżeniu uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]., w rozumieniu art. 50 § 1 ppsa, bowiem dotyczy ona wyłącznie A. S. O interesie prawnym w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa bowiem istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Przy czym może to być norma należąca do każdej dziedziny prawa (nie tylko prawa administracyjnego), na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków bądź "żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków". W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Brak interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja skargowa, skutkuje oddaleniem skargi R. S. wprost. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały na skutek skargi A. S., Sąd stwierdza, iż nie narusza ona prawa co czyni skargę nieuzasadnioną. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza i zawodzie dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857 z późn. zm.), jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym lekarza. Po otrzymaniu wiarygodnego doniesienia o nieznajomości w stopniu wystarczającym języka polskiego przez lekarza A. S. na skutek pisma koordynatora stażu lekarza dentysty A. K. z dnia 1 października 2009 r. skierowanego do Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z którego wynikało, iż lekarz dentysta A. S. ukończyła studia w języku angielskim. W okresie stażu opanowała w stopniu podstawowym wymagane umiejętności lekarza stażysty, a ponadto ma duże trudności w porozumiewaniu się w języku polskim, jak również w polskim nazewnictwie., wszczęto procedurę określoną w art. 11 ustawy o zawodzie lekarza i zawodzie dentysty. Okręgowa Rada Lekarska w [...], była legitymowana do powołania komisji złożonej z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych w celu wyrażenia opinii o przygotowaniu zawodowym lekarza dentysty A. S. co uczyniła uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2009r., a samo powołanie komisji było czynnością poprzedzającą wydanie opinii o przygotowaniu zawodowym lekarza dentysty. Uchwała ta była przedmiotem kontroli instancyjnej, bowiem na skutek odwołania A. S., Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą z dnia [...] grudnia 2009r. utrzymała zaskarżoną uchwałę w mocy. Powyższa uchwała nie była przedmiotem skargi wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Lekarz ten, stosownie do art. 11 ust. 3 ustawy, ma obowiązek stawić się przed komisją powołaną w celu wydania opinii o jego przygotowaniu zawodowym. Art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza nie nakłada na okręgową radę lekarską wymogu konsultacji czy zawiadomienia zainteresowanego lekarza o zamiarze powołania komisji w celu wydania opinii o jego przygotowaniu zawodowym, lecz nakłada na okręgową radę lekarską obowiązek powołania komisji, jeżeli komisja stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza - co w niniejszej sprawie nastąpiło. Ustawa nie precyzuje, z ilu osób ma składać się taka komisja, ani też nie określa organizacji jej pracy. Stwierdzenie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia niedostatecznego przygotowania lekarza do wykonywania zawodu, ustawodawca pozostawił wyłącznie uznaniu okręgowej rady lekarskiej, a wyrazem tego uznania jest właśnie powołanie komisji w celu wydania opinii o przygotowaniu zawodowym lekarza. Ustawa nie precyzuje, na jakiej podstawie komisja ustala, czy stopień przygotowania zawodowego jest dostateczny. Brak jest więc jasności, czy opinia o przygotowaniu zawodowym lekarza ma być wydana na podstawie dokonanej przez komisję obserwacji jego działalności praktycznej, analizy sporządzonej przez niego dokumentacji medycznej, rozmowy fachowej czy też na podstawie przeprowadzonego egzaminu z przedmiotów zawodowych. Podczas prac Komisji przeprowadzono z lekarzem rozmowę w dniu [...] lutego 2010 r. , z której sporzadzono protokół, podpisany przez trzech członków Komisji, w którym jednoznacznie stwierdzono trudności w porozumiewaniu się przez lekarza w języku polskim oraz problemy z nazewnictwem niektórych procedur stomatologicznych i z tych względów zaproponowano 3 - miesięczne doszkolenie, przy czym A. S. propozycje tę przyjęła. W odniesieniu do zarzutu skarżacej, należy podkreslić, iz żadne przepisy szczególne nie reguluja kwesti formalnych dotyczacych zawartości takiego protokołu , jednak zastosowanie do nich ma art. 76 kpa ,w myśl którego, dokument urzędowy stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. Choć nie wyklucza sie możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu, jednak w sprawie niniejszej dowód taki nie został przeprowadzony. Okręgowa rada lekarska może, na postawie opinii komisji, zobowiązać lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Sposób sformułowania tego przepisu sugeruje, że ostateczna decyzja o skierowaniu na przeszkolenie należy do rady. Oznacza to, że nie może ona skierować lekarza na przeszkolenie bez wydania przez komisję opinii stwierdzającej niedostateczne przygotowanie zawodowe. Ustawa upoważnia okręgową radę lekarską do ustalenia trybu, miejsca i programu przeszkolenia. Przeszkolenie jest odbywane na koszt lekarza (ust. 5).Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust 5 cytowanej ustawy A. S. została zobowiązana do odbycia 3-miesięcznego doszkolenia uzupełniającego, po odbyciu którego Komisja wyda opinię o przygotowaniu zawodowym lekarza. Z przepisu art. 4 ustawy wynika po pierwsze obowiązek wykonywania przez lekarza zawodu zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami. Po drugie ustanawia on obowiązek przestrzegania zasad etyki zawodowej. Wydaje się oczywistym, iż realizacja zadania leczenia wynikającego z art. 2 ustawy wymaga oprócz aktualnej wiedzy medycznej, konieczności prawidłowej relacji lekarz-pacjent, co rodzi potrzebę komunikacji języku pacjenta. Stwierdzone przez komisję braki w tym zakresie oraz problemy z nazewnictwem niektórych procedur stomatologicznych, uzasadniają, w ocenie Sądu skierowanie skarżącej do odbycia dodatkowego przeszkolenia. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące złych stosunków interpersonalnych interpersonalnych koordynatora stażu dr A. K., pozostają bez wpływu na prawidłowość podjętej uchwały. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.