VII SA/Wa 1415/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 r. sprawy ze skargi T. G. i Z. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. oddala skargę T. G., IV. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Z. G. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), po zapoznaniu się z odwołaniem Z. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] którą odmówiono wydania nakazu rozbiórki dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. B. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1402/10, uchylającego decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2010r., nr [...] ponownie rozpatrzono sprawę dotyczącą wykonania dwóch budynków gospodarczych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. B. [...] w W. Czynności kontrolne dokonane przez przedstawiciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w dniu 16 lutego 2010r. wykazały, że na nieruchomości przy ul. B. [...] w W. zostały pobudowane dwa budynki gospodarcze o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,0 x 5,0 m i wysokości 4 m w kalenicy. Dach został pokryty papą. Zgodnie z oświadczeniem obiekt został wykonany w końcu października 2009 r. i użytkowany jest jako skład narzędzi rolniczych. W trakcie oględzin przedstawiono dwa zgłoszenia budowy obiektu budowlanego - budynków gospodarczych o wym. 5,0 x 5,0 m i powierzchni zabudowy 25 m2 oraz o konstrukcji drewnianej z dnia 4 września 2009r. W wykonaniu ww. wyroku, Urząd Dzielnicy W. Wydział Architektury i Budownictwa pismem z dnia 9 listopada 2011r. poinformował organ I instancji, że nie zostały wniesione sprzeciwy w formie decyzji administracyjnych na przedmiotowe zgłoszenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmówił wydania nakazu rozbiórki spornych budynków gospodarczych. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Z. G. Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. B. [...] w W., wybudowane zostały między innymi dwa budynki gospodarcze o wymiarach (każdy) 5,0 x 5,0 m. Na wykonanie przedmiotowych budynków gospodarczych inwestor przedstawił zgłoszenie z dnia 4 września 2009 r. do właściwego organu administracji architektoniczno- budowlanej. Przy piśmie z dnia 24 października 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wystąpił do Urzędu [...], Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy W. z prośbą o informację, czy został wniesiony sprzeciw w formie decyzji administracyjnej do ww. zgłoszenia z dnia 4 września 2009 r. W odpowiedzi urząd poinformował, iż sprzeciw taki nie został wniesiony. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m2, wymagane jest natomiast, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1, dokonanie skutecznego zgłoszenia do właściwego organu, którego inwestor skutecznie dokonał. Mając na uwadze powyższe oraz ustalenia protokólarne z wizji przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...], stwierdzić należy, zdaniem organu odwoławczego, że przedmiotowe budynki gospodarcze wybudowane zostały zgodnie z ww. zgłoszeniem. Jednocześnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że budowa przedmiotowych obiektów nie stoi w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. i K., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 r. (tekst jedn.: Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]). Wskazał też, że obowiązkiem organu jest ustalenie treści oraz zakresu wniosku strony, kierowanego do organu administracji, ponieważ treść żądania wyznacza rodzaj sprawy, będącej przedmiotem postępowania. Pismem z dnia 16 listopada 2009 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Z. G. wniósł o nakazanie rozbiórki między innymi drewnianych obiektów (boksów dla koni), znajdujących się na nieruchomości przy ul. B. [...] w W. Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego zasadnym było wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji odmawiającej nakazu rozbiórki dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. B. [...] w W. Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. skargę do skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli T.i Z. G. Wskazali, że sprawa zorganizowanej funkcjonalnie powiązanej inwestycji służącej do hodowli koni, a użytkowanej jako ośrodek sportu i rekreacji (stadnina koni pod nazwą "Stajnia K.") była przedmiotem postępowań w ramach nadzoru budowlanego w związku z nieprawidłowym projektem zagospodarowania działki zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] nr [...]. Na terenie działki właściciel zrealizował nielegalnie szereg obiektów funkcjonalnie powiązanych, niezgodnych z ustaleniami miejscowego planu. Skarżący uważają, iż niezgodnie z prawem, z pomijaniem procedur ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przystąpił do legalizacji tych obiektów, w trybie art. 48 ust 3 Prawa budowlanego, prowadząc odrębne postępowania w odniesieniu do każdego z nich, pomimo, iż obiekty te wchodzą w skład zorganizowanego przedsięwzięcia służącego do hodowli koni, realizowanego wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Z. i K. w Dzielnicy W., niezgodnie z zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] nr [...] projektem zagospodarowania działki. Stwierdzili, że nieprawidłowe decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz nr [...], dotyczące 2 boksów dla koni i poprzedzająca je decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], która nie została doręczona stronom postępowania, wydane zostały z pominięciem procedury nakazanej przepisami Prawo budowlane i przepisów K.p.a. Decyzje nr [...] i nr [...] świadczą o niewykonaniu wyroku Sądu sygn. akt VII SA/Wa 1402/10 zgodnie ze wskazaniami, jakie Sąd zawarł w uzasadnieniu wyroku - nieprzeprowadzenie oceny w zakresie zgodności budowy na działce nr [...] w obrębie [...] w W. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Z. i K. w Dzielnicy W. Wskazali, iż decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] i nr [...]dotyczą rozpatrzenia ich wniosku z dnia 16 października 2009 r., w którym strony wniosły o interwencję nadzoru budowlanego, z uwagi na niezgodność nielegalnej zabudowy w kształcie litery "L" z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skład zabudowy "L" wchodziły dwa boksy dla koni (stajnie) oraz wiata składająca się z szeregu obiektów o różnych wymiarach i wysokości. Obiekty te zostały pobudowane w 2004 r. i 2009 r., wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania uchwalonego w 2002 r. i nie były uwzględnione na projekcie zagospodarowania działki zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] nr [...]. Organ powiatowy wydał odrębne dwie decyzje w odniesieniu do wiaty i w odniesieniu do dwóch boksów dla koni. T. G. i Z. G. stwierdzili ponadto, że posiadają przymiot strony w prowadzonych postępowaniach, skoro inwestycja na nieruchomości nr [...] z obrębu [...], służąca do hodowli koni, pogarsza i utrwala pogorszone warunki życia na sąsiadujących ze stadniną działkach. Nieutwardzone wybiegi dla koni związane z realizowaną inwestycją na działce inwestora, negatywnie oddziałują (z powodu zbyt małej odległości - ok. 10 m) na studnie zlokalizowane na nieruchomościach nr ew. [...] i [...], będących własnością skarżących. Poziom gruntu podniesiony na wybiegach usytuowanych przed zabudową "L" powoduje spływanie wód opadowych wraz z wypłukanymi odchodami końskimi na sąsiednie działki będące własnością Z. G. Wskazali, że z decyzji nr [...] wynika, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m2, wymagane jest natomiast dokonanie skutecznego zgłoszenia do właściwego organu. Urząd [...] poinformował organ I instancji, iż taki sprzeciw nie został wniesiony. Skarżący podnieśli, iż wydaje się, że zgodnie ze złożonym zgłoszeniem budowy budynków gospodarczych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, organ architektoniczno - budowlany prawidłowo nie zgłosił sprzeciwu. Budowa budynków gospodarczych na potrzeby mieszkańców nieruchomości nie stoi w sprzeczności z ustaleniami planu. W sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu jest budowa obiektów służących lub związanych z produkcją rolniczą w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, niezależnie od faktu, czy jest to budynek, wiata czy boksy dla koni i taki stan faktyczny należy do oceny organu nadzoru budowlanego w prowadzonym postępowaniu. Podnieśli, iż niewniesienie sprzeciwu organu architektoniczno - budowlanego do zgłoszenia budowy budynków gospodarczych nie pozbawia organu nadzoru budowlanego możliwości oceny zgodności wzniesionych budowli z Prawem budowlanym. Organ nadzoru winien ustalić, czy przedmiotowe obiekty służą do produkcji rolniczej i czy nie naruszają ustaleń miejscowego planu. Stwierdzili, iż organ powiatowy nie przeprowadził oceny zgodności przedmiotowej zabudowy z planem, chociaż dysponował wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Z. i K. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga Z. G. zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] zostały bowiem wydane z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie. Jednocześnie wskazać trzeba, że w postępowaniu administracyjnym wydanie decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać, stosownie do art. 7 i art. 77 K.p.a., dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Z przepisów tych wynika obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ administracji publicznej. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 K.p.a.. Wydając decyzję organ administracji publicznej zobowiązany jest ponadto, stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a., zawrzeć w niej uzasadnienie faktyczne i prawne. Decyzja winna być należycie uzasadniona z podaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ orzekający się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przy tym, obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 K.p.a. (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 K.p.a. (zasada przekonywania). Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] wydane zostały z naruszeniem powołanych przepisów. Podkreślić należy, iż w sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu toczyło się już postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1402/10, uchylającym decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], którą organ umorzył postępowanie w sprawie legalności budowy dwóch budynków gospodarczych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. B. [...] w W. W wyroku tym Sąd stwierdził, że organy orzekające bezpodstawnie zastosowały art. 105 K.p.a., wniosek skarżącego inicjujący to postępowanie winien zostać załatwiony merytorycznie. Ponadto zauważył, iż organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły postępowania dowodowego celem wyjaśnienia zarzutów i okoliczności podnoszonych przez wnioskodawcę tego postępowania – Z. G., w szczególności nie została w ogóle wyjaśniona kwestia, czy sporne budynki wybudowano zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreślił, iż fakt zrealizowania inwestycji na podstawie zgłoszenia jeszcze nie świadczy o tym, iż nie doszło do naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a brak sprzeciwu nie przesądza jeszcze o zgodności i obiektu z ustaleniami planistycznymi, nie zwalnia tego organu nadzoru budowlanego od kontroli obiektu w tym zakresie. W wyroku tym wskazano, iż budowa obiektu budowlanego wbrew postanowieniom planu miejscowego jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającej na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Sąd formułując zalecenia dla organu ponownie rozpoznającego sprawę wskazał, że wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie zainicjowanej wnioskiem Z. G. z dnia 16 listopada 2009 r. "organ winien poprzedzić uzupełnieniem materiału dowodowego (m.in. celem ustalenia, czy od zgłoszeń dotyczących spornych budynków właściwy organ wniósł sprzeciwy, bo to z akt sprawy w sposób bezsporny nie wynika) i analizą sprawy, w szczególności w kontekście ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego". Ponownie rozpoznając sprawę organ stwierdził, że w wykonaniu ww. wyroku ustalono w oparciu o informacje uzyskane z Urzędu Dzielnicy W. Wydziału Architektury i Budownictwa, że organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu do dwóch zgłoszeń z dnia 4 września 2009r. dotyczących budowy budynków gospodarczych o wym. 5,0 x 5,0 m i powierzchni zabudowy 25m2 oraz o konstrukcji drewnianej. Zauważyć jednak trzeba, że obowiązkiem organu nadzoru budowlanego ponownie rozpoznającego sprawę po ww. wyroku było nie tylko ustalenie, czy zostały wniesione sprzeciwy do zgłoszeń z dnia 4 września 2009r., ale również zbadanie, czy inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. i K., uchwalonego uchwałą Rady Gminy W. – W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]). Kwestia ta mimo wyraźnych zaleceń zawartych w wyroku wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1402/10 nie została nadal wyjaśniona. Nie jest bowiem wystarczające pozbawione jakiejkolwiek analizy stwierdzenie zawarte zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak i w zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2012 r., nr [...], że budowa przedmiotowych obiektów nie stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy winny bowiem szczegółowo odnieść się do poszczególnych ustaleń planu dotyczących obszaru, na którym znajduje się sporna inwestycja, w szczególności w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącego i wyjaśnić, czy charakter inwestycji i jej parametry nie naruszają ustaleń planu. Takich działań w niniejszej sprawie zabrakło, zarówno ze strony organu pierwszej instancji, jak i ze strony organu odwoławczego. Stwierdzić zatem trzeba, że w kontrolowanym postępowaniu, pomimo zaleceń zawartych w wyroku z dnia 10 marca 2011 r. wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1402/10, w dalszym ciągu nie zostało w sposób wyczerpujący i bezsporny ustalone, czy z uwagi na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego realizacja spornej inwestycji na działce nr ew. [...] przy ul. B. [...] w W. w ogóle była możliwa. Z uwagi na niewyjaśnienie tej kwestii przedwczesne było zatem stwierdzenie przez organy nadzoru budowlanego, iż brak jest podstaw do nakładania na inwestora jakichkolwiek obowiązków w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] zostały zatem wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., skarga Z. G. podlega więc uwzględnieniu. Odnosząc się natomiast do skargi T. G., należy zwrócić uwagę na treść art. 50 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny. O uprawnieniu do złożenia skargi przesądza zatem istnienie związku pomiędzy chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem administracyjnym. Interes prawny we wniesieniu skargi ma osoba, która wykaże, że zaskarżony akt rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub że rozstrzygając o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki tej osoby. Jak wynika z akt sprawy sporna inwestycja zrealizowana została na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. B. [...] w W. W toku postępowania organy nadzoru budowlanego ustaliły, że T. G. nie jest właścicielką żadnej nieruchomości, która sąsiadowałaby z nieruchomością objętą inwestycją. Z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego na dzień 6 marca 2012 r. wynika natomiast, że właścicielem działek nr ew. [...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ew. [...] jest Z. G., mąż skarżącej T. G. Zaznaczyć trzeba, że z samego faktu małżeństwa z właścicielem działki sąsiadującej z inwestycją, czy z faktu zamieszkiwania na takiej działce, nie wynika przymiot strony postępowania. Niewątpliwie T. G. może być zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. B.j [...] w W., jednakże samo zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy należy oceniać w kontekście interesu faktycznego. Skoro skarżąca nie jest właścicielką żadnej nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą inwestycją, a jedynie na takiej nieruchomości zamieszkuje, to jej interes w rozstrzygnięciu sprawy nie jest interesem chronionym prawem. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż skarżąca T. G. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2012 r., nr [...]. Mając powyższe na uwadze w odniesieniu do skargi T. G. orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. poprzez jej oddalenie. Ujawnione naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. powodują natomiast uwzględnienie skargi Z. G. i uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].12.2011 r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c p.p.s.a. Na mocy art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.