VII SA/Wa 1427/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] nakazującą spółce [...] Sp. z o.o. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez: dokonanie całkowitego demontażu nośnika reklamowego w postaci wielkoformatowej siatki winylowej wraz z konstrukcją służącą montażowi sitaki i oświetleniem lampami halogenowymi (zlokalizowanymi nad siatką), zamontowanymi na elewacji frontowej budynku [...] przy [...] w [...]. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] stycznia 2015 r. organ powiatowy przeprowadził oględziny nośnika reklamowego zamontowanego na elewacji frontowej budynku usytuowanego przy [...] w [...], w wyniku których stwierdzono, iż na elewacji frontowej ww. budynku zamontowana jest siatka winylowa z nadrukiem reklamowym, przesłaniająca 4 kondygnacje. Ustalono, że montaż wykonano za pomocą ściągów i kotew (17 szt. w części górnej i dolnej, po 5 szt. po bokach siatki oraz po 3 szt. w narożnikach). Ponadto stwierdzono, że bezpośrednio nad siatką zamontowane jest 13 lamp, a pod siatką 6 sztuk lamp. Według oświadczenia G.B. (złożonego do protokołu w trakcie ww. czynności) jedynym inwestorem i właścicielem, urządzenia w postaci siatki, kotew i lam jest właściciel budynku [...] Sp. z o.o. W dniu [...] stycznia 2015 r. organ powiatowy wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej nośnika reklamowego zamontowanego na elewacji frontowej ww. budynku, w postaci wielkoformatowej siatki winylowej wraz z oświetleniem i konstrukcją służącą montażowi siatki. Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nakazał spółce [...] Sp. z o.o. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez: dokonanie całkowitego demontażu nośnika reklamowego w postaci wielkoformatowej siatki winylowej wraz z konstrukcją służącą montażowi siatki i oświetleniem lampami halogenowymi (zlokalizowanymi nad siatką), zamontowanymi na elewacji frontowej budynku [...] przy [...] w [...]. Po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] Sp. z o.o., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy wynika, iż budynek hotelu "[...] " usytuowany na nieruchomości przy [...] w [...] znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu stacji [...], przyjętym Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. Przedmiotowy budynek znajduje się w kwartale VI, oznaczony został symbolem Mz/hl (teren mieszkalnictwa zbiorowego - hotel). Treść § 117 pkt 2 uchwały stanowi m.in. iż plan ustala dla działki Mz/hl (VI) zachowanie elewacji od strony [...] Zachowanie elewacji należy rozumieć zgodnie z § 5 uchwały, jako obowiązek zachowania, odnowienia lub przywrócenia do pierwotnego stanu elewacji budynków o charakterze zabytkowym, wskazanych w planie. Ponadto wskazany budynek ujęty jest w Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta [...], utworzonej na podstawie zarządzenia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., pod numerem identyfikacyjnym [...] i stanowi część Zespołu Budowlanego [...] - [...] z otoczeniem, również ujętego w w/w ewidencji. Organ wyjaśnił, że ujęcie obiektu w gminnej ewidencji zabytków nie jest formą prawnej ochrony zabytku jaką jest wpis do rejestru zabytków. Dla obiektu uwzględnionego w gminnej ewidencji zabytków istnieje obowiązek uzgodnienia przez właściwy organ architektoniczno- budowlany z organem konserwatorskim decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy oraz uzgodnienia pozwolenia na budowę i rozbiórkę (art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego). Niepodleganie obiektu ochronie konserwatorskiej na podstawie wpisu do rejestru zabytków, nie wymaga uzyskania zgody tegoż organu w formie decyzji administracyjnej (art. 36 ust. 1 ustawy Prawo budowlane) na umieszczenie na nim reklam. Jednakże z uwagi na ujęcie obiektu w gminnej ewidencji zabytków upoważnia organ konserwatorski do przedstawienia opinii w sprawie. Organ wskazał na treść pisma [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2013 r. (adresowane do organu powiatowego), z którego wynika, iż umieszczenie wielkoformatowych reklam na przedmiotowym budynku jest działaniem niepożądanym, ponieważ zasłaniają one duże płaszczyzny elewacji, przez co zatraca się czytelność rozwiązań architektonicznych stanowiących o walorach zabytkowych tego obiektu. Stanowisko to zostało potwierdzone przez organ konserwatorski pismem z dnia [...] grudnia 2013r. skierowanym do organu wojewódzkiego. Organ konserwatorski negatywnie zaopiniował zawieszenie wielkoformatowej reklamy na wskazanym obiekcie. Organ ustalił, że inwestor nie dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych tj. montażu w/w urządzenia reklamowego, nie wymagających pozwolenia na budowę, do czego zobowiązany był na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Niedokonanie powyższych czynności stanowi o wykonaniu przedmiotowych robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej. Po tych ustaleniach organ uznał, że wobec braku zgodności samowolnie zamontowanej reklamy winylowej na elewacji budynku przy [...] w [...] z obowiązującym planem miejscowym oraz negatywnego stanowiska Konserwatora Zabytków, co do możliwości dalszego istnienia przedmiotowego nośnika, nie było przesłanek do legalizacji samowoli budowlanej. W ocenie organu w niniejszym przypadku zastosowanie miał przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego właściwy organ, w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że zarówno inwestorem, jak i właścicielem przedmiotowego urządzenia jest spółka [...] Sp. z o.o. Zdaniem organu zasadnym było nakazanie demontażu zarówno siatki jak i konstrukcji wsporczej waz z oświetleniem, ponieważ są one nieodłącznie związane z siatką reklamową, pełnią funkcję podtrzymującą i doświetlającą zamontowaną płachtę reklamową. Siatka reklamowa wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem tworzą jedną funkcjonalną całość, jedno urządzenie. Ponadto ustosunkowując się do argumentacji spółki, organ zauważył, że nieodpowiedni stan techniczny elewacji budynku nie usprawiedliwia dokonywania inwestycji naruszającej inne przepisy prawa budowlanego. Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem skarżącej co do zgodności przedmiotowej siatki reklamowej z przepisami planistycznymi, jako działalności z zakresu handlu - sprzedaży miejsca w celu promocji produktów i usług. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt. 2) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy dokonując prawidłowej analizy sprawy i prawidłowo stosując lub interpretując przepisy prawa, przy zachowaniu zasady praworządności powinien był uchylić zaskarżoną decyzję w całości; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na to, że organ odwoławczy nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego zobowiązany był na podstawie art. 77 § 1 k.p.a., przez co nie wykazał należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a., co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie, iż: a. zamontowana na elewacji siatka winylowa nie stanowi siatki zabezpieczającej; b. zamontowana na elewacji siatka winylowa jest nośnikiem reklamowym oraz że skarżąca prowadzi działalność reklamową; c. siatka winylowa wraz oświetleniem stanowi konstrukcję służącą montażowi siatki; d. obiekt budowlany jest wpisany tylko do Gminnej Ewidencji Zabytków [...]; e. skarżąca dopuściła się samowoli budowlanej; f. skarżąca nie złożyła zgłoszenia zamiaru montażu wielkoformatowej siatki winylowej; g. oświetlenie jest elementem konstrukcyjnymi zamontowanej siatki zabezpieczającej. jak również, z uwagi na powyższe błędne ustalenia, niezawarcie w skarżonej decyzji uzasadnienia odpowiadającego art. 107 § 3 k.p.a.; 3) art. 136 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego pomimo istnienia ustawowych przesłanek; 4) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zrealizowanie w uzasadnieniu wydanej decyzji zasady przekonywania strony co do słuszności wydanej decyzji z uwagi na nieodniesienie się przez organ do twierdzeń strony i nie ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]; 5) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie rzeczywistej woli strony i udzielenie nienależytych informacji faktycznych i prawnych mających wpływ na prawa i obowiązki strony będące przedmiotem postępowania; 6) art. 136 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego pomimo istnienia ustawowych przesłanek; 7) art. 29 ust 2 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że siatka winylowa jest nośnikiem reklamowym; 8) art. 28 w zw. z art. 29 ust 2 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż (ze względu na błędne przyjęcie przez organ, że siatka winylowa jest nośnikiem reklamowym), rozpoczęcie robót budowlanych polegających na montażu siatki zabezpieczającej, nie wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę; 9) art. 30 ust 1 pkt. 2 w zw. z art. 29 ust 2 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż (ze względu na błędne przyjęcie przez organ, że siatka winylowa jest nośnikiem reklamowym), rozpoczęcie robót budowlanych polegających na montażu siatki zabezpieczającej, wymaga dokonania zgłoszenia; 10) art. 50 w zw. z art. 51 prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowane w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki uzasadniające ich stosowanie. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów ekspertyzy technicznej i aneksu do ekspertyzy technicznej na okoliczność charakterystyki siatki na elewacji budynku hotelu [...], celowości montażu siatki na elewacji budynku hotelu [...] oraz zapewnienia ochrony życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia na skutek realizacji postulowanych w treści dokumentów zabezpieczeń. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga nie jest zasadna. Nie było w sprawie kwestionowane, że budynek hotelu "[...] " znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu stacji [...], przyjętym Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2000r. nr [...], poz. [...]). Przedmiotowy budynek zlokalizowany jest w kwartale VI, oznaczony został symbolem Mz/hl (teren mieszkalnictwa zbiorowego - hotel). Zgodnie z § 117 pkt 2 plan ustala dla działki Mz/hl(VI) zachowanie elewacji od strony [...]. Zachowanie elewacji należy rozumieć zgodnie z § 5 pkt 16 ww. uchwały, jako obowiązek zachowania, odnowienia lub przywrócenia do pierwotnego stanu elewacji budynków o charakterze zabytkowym, wskazanych w planie. Z takiego zapisu planu wynikają daleko idące konsekwencje. Plan wskazuje bowiem na zabytkowy charakter budynku i potrzebę ochrony elewacji frontowej przedmiotowego budynku. Uchwalając plan miejscowy, w odniesieniu do budynku Hotelu [...], Rada Gminy [...], chciała chronić elewację jako wartość wpływającą na kształtowanie przestrzeni miejskiej w tym obszarze. Odmienne rozumienie tego zapisu pozbawione byłoby sensu, skoro ustalenia planu odnoszą się do konkretnej elewacji w konkretnym budynku. W § 14 ww. uchwały z dnia [...] sierpnia 2000 r. ujęte zostały zapisy dotyczące zasad rozmieszczania reklam i znaków informacyjno-planistycznych. W pkt 4 § 14 wskazane zostało, że reklamy i znaki informacyjno-planistyczne umieszczane na budynkach winny być lokalizowane przede wszystkim na ich części cokołowej lub dachowej. Tymczasowe ogrodzenia placów budowy mogą być wykorzystywane do celów reklamowych bez ograniczeń, na czas nie dłuższy niż czas trwania budowy (pkt 8). Na dachu budynku plan dopuszcza umieszczanie reklam i znaków informacyjno-plastycznych o wysokości i formie zharmonizowanej z architekturą budynku, maksymalna wysokość szyldu nie może przekraczać 1/8 wysokości budynku liczonej od poziomu chodnika do gzymsu, przy wysokości budynku mniejszej niż 15m, a 1/10 przy wysokości budynku większej niż 15 m. Tym samym postanowienia planu jednoznacznie zakazują umieszczania reklam na siatce zabezpieczającej, a zatem przedmiotowa reklama jest niezgoda z ustaleniami miejscowego planu. Słusznie organ nadzoru budowlanego wskazał, że ujęcie obiektu w gminnej ewidencji zabytków nie jest formą prawnej ochrony zabytku jaką jest wpis do rejestru zabytków. Przepis art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) stanowi, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków (a nie do gminnej ewidencji zabytków jak jest w tym przypadku) lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Wprawdzie w myśl art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, jednak dotyczy to tylko robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia budowlanego. Wymogu uzyskania pozwolenia na budowę inwestor nie miał, gdyż w niniejszym przypadku zobowiązany był jedynie dokonać zgłoszenia montażu urządzenia reklamowego. Zatem w przypadku obiektów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków uzgodnienie z konserwatorem zabytków jest konieczne w odniesieniu do prac wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił w oparciu o informacje uzyskane od organu konserwatorskiego, że budynek Hotelu [...] ujęty jest w Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta [...]. W konsekwencji procedura legalizacyjna w przypadku robót wykonanych bez zgłoszenia, a dotyczących obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków, nie wymagała uzgodnienia konserwatorskiego. Tym samym zaskarżona decyzja nie naruszała art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art 106 § k.p.a. (gdyż nie miał on w sprawie zastosowania). W ocenie Sądu brak zgody właściwego organu ochrony zabytków na zalegalizowanie inwestycji nie mógł mieć bezpośredniego znaczenia prawnego w niniejszej sprawie. Jednak pomimo wadliwego - w tym zakresie stanowiska organu nadzoru budowalnego, nie miało ono decydującego znaczenia, skoro prawidłowo organ wykazał, iż ustalenia planu sprzeciwiły się możliwości legalizacji urządzenia reklamowego. Niedopuszczalne było bowiem zasłonięcie elewacji budynku hotelu "[...] " przy [...] w [...], któremu plan miejscowy nadaje znaczenie zabytkowe, posiadającego elewację o walorach które powinny być wyeksponowane, jako cenny element budynku. Niewątpliwym było, że inwestor nie dokonał zgłoszenia zamiaru montażu ww. urządzenia reklamowego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budową nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13. Roboty budowlane wykonane w przedmiotowej sprawie, a polegające na montażu reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi na elewacji budynku hotelu [...] przy [...] w [...] zakwalifikować należało jako roboty określone w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Skoro inwestor wykonał montaż urządzenia reklamowego bez zgłoszenia, to przy takiej samowoli budowlanej organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Przepisy te mają bowiem zastosowanie do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b tejże ustawy. Niezgodność inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiała jednak jej legalizację. Wobec niemożliwości zalegalizowania przedmiotowego urządzenia reklamowego, organy nadzoru budowlanego miały obowiązek wydania decyzji nakazującej rozbiórkę - demontaż nośnika reklamowego wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem. Obowiązek ten nałożono na inwestora samowolnie wykonanych robót budowlanych, skarżącą Sp. z o.o. – [...]. Podmiot będący inwestorem został ustalony między innymi na podstawie oświadczenia pełnomocnika skarżącej – G. B., który w dniu [...] stycznia 2015 r. w trakcie trwania oględzin prowadzonych przez organ powiatowy stwierdził, że jedynym inwestorem i właścicielem urządzenia w postaci siatki, kotew i lamp jest właściciel budynku [...] Sp. z o.o. Powyższa okoliczność nie była kwestionowana w toku postępowania. Odnosząc się do konstrukcji, na której zamontowana została siatka reklamowa to organ nadzoru budowlanego wykazał, że montaż wykonano za pomocą ściągów i kotew (17 szt. w części górnej i dolnej, po 5 szt. po bokach siatki oraz po 3 szt. w narożnikach). Ponadto stwierdzono, że bezpośrednio nad siatką zamontowane jest 13 lamp, a pod siatką 6 sztuk lamp. Zasadnym było zatem nakazanie demontażu zarówno siatki jak i konstrukcji wsporczej waz z oświetleniem, ponieważ są one związane nieodłącznie z siatką reklamową, pełnią funkcję podtrzymującą i doświetlającą zamontowaną płachtę reklamową. Istotą było to, że siatka reklamowa wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem tworzą jedną funkcjonalną całość, jedno urządzenie. Zgodnie z dyspozycją art. 52 ustawy Prawo budowlane podmiotami obowiązanymi na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51ustawy Prawo budowlane są inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Jak się podkreśla w orzecznictwie, kolejność wskazana w tym przepisie nie jest przypadkowa, a decyzje wydawane na podstawie powołanych tam przepisów ustawy Prawo budowlane winny być kierowane w pierwszej kolejności do inwestora (np. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 859/99). Kwestia braku zgody konserwatorskiej w toczącym się postępowaniu zmierzającym do legalizacji urządzenia reklamowego, jak już wyżej wyjaśniono nie miała decydującego znaczenia w sprawie. Nieskuteczne były zatem twierdzenia skargi o braku pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co do zakresu ochrony konserwatorskiej przedmiotowego obiektu. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ma zastosowanie w sytuacji, gdy roboty nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. W takiej sytuacji wydana decyzja kończy postępowanie legalizacyjne w sposób negatywny dla inwestora. Na koniec należy wskazać, że brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z wnioskowanych dokumentów, Sąd oddalił zatem wniosek skarżącej o dopuszczenie dowodu z dokumentów, chociaż nie znalazło to odbicia w protokole z rozprawy. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd uznał, iż uwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę skarżącą nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał pełne podstawy do wydania stosownego orzeczenia zawierającego ocenę legalności spornych decyzji organów obu instancji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.