VII SA/Wa 1428/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi H. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata E. J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 305 (trzysta pięć) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych oraz kwotę 17 zł. (siedemnaście złotych) tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika. H. P. przy piśmie z dnia 19 grudnia 2008 r. zwrócił się do Starosty P. o sfinansowanie kosztów ochrony osobistej i jego gospodarstwa. W uzasadnieniu wskazał, że nie stać go na sfinansowanie kosztów ochrony, a sam nie jest w stanie ochronić swojego majątku. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], Starosta Pruszkowski w odpowiedzi na ww. pismo poinformował H. P., że brak jest podstaw prawnych do pozytywnego rozpatrzenia jego podania. W budżecie powiatu brak jest środków pieniężnych na finansowanie ochrony dla osób fizycznych i ich mienia, nie ma również podstawy prawnej do tworzenia takich środków. Odwołanie od ww. pisma złożył H. P., wskazując, że od Zespołu Ośrodka Wsparcia i Interwencji Kryzysowej nie otrzymał pomocy, a od Starosty otrzymał odmowę. Ponadto wniósł o przyznanie adwokata. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpoznaniu ww. odwołania, orzekło o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że sfinansowanie o jakie wnioskuje H. P., choć celowe, nie jest objęte zakresem pomocy udzielanej w ramach działalności samorządu terytorialnego. W ocenie organu odwoławczego, w tej sytuacji Starosta P. prawidłowo poinformował zainteresowanego o niemożności zaspokojenia jego potrzeb w tym zakresie. Ponadto Kolegium wskazało, że zaskarżona czynność Starosty nie mieści się w kategorii czynności związanych z załatwianiem sprawy administracyjnej, lecz jest jedynie elementem informacji osoby zainteresowanej o istnieniu stanu faktycznego i prawnego. Z tych względów organ administracyjny uznał, że pismo skierowane do niego nie może być uznane jako odwołanie w postępowaniu administracyjnym i nie może wywołać skutku odwoławczego. Odnosząc się do prośby o przyznanie adwokata, Kolegium wskazało, że instytucja przyznania pomocy prawnej nie istnieje w procedurze administracyjnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył H. P., wnosząc o przyznanie mu pomocy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Przepis ten realizuje konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą każda sprawa indywidualna, rozpoznawana i rozstrzygana decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Należy mieć na względzie, że prawo to służy stronie wyłącznie od takich rozstrzygnięć organów administracji, które w sposób władczy, jednostronny i skierowany na zewnątrz rozstrzygają o prawach lub obowiązkach jednostki. Rozstrzygnięcia, od których służy odwołanie, muszą więc spełniać minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego (patrz: art. 107 § 1 i 3 k.p.a.) dla decyzji administracyjnej. W przypadku gdy brak jest tych elementów to zachodzi, tzw. przeszkoda przedmiotowa do rozpoznania odwołania wniesionego od takiego pisma organu. W takiej sytuacji organ odwoławczy winien na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. A zatem odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2001 r. sygn. akt II SA/Wr 1190/99, publ. LexPolonica nr 355113, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 910/07, publ. LEX nr 453423). Za taką czynność materialno-techniczną należy m.in. uznać pismo, które wyłącznie informuje, a nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach danej jednostki. W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka okoliczność. Zaskarżone odwołaniem złożonym przez H. P. pismo Starosty P. z dnia [...] stycznia 2009 r. nie jest decyzją administracyjną, ponieważ nie jest aktem administracyjnych o charakterze władczym (nie zawiera rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach H. P.). Stanowi ono jedynie odpowiedź na pismo skarżącego w przedmiocie sfinansowania kosztów ochrony, w którym organ administracyjny informuje skarżącego o brak możliwości sfinansowania ochrony z uwagi na brak podstawy prawnej do wydania takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc czynność materialno-techniczna, która nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania. Z tego względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w swoim postanowieniu prawidłowo uznało, że zachodzi niedopuszczalność odwołania (art. 134 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 i art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.