VII SA/Wa 1430/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2006 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 1996 roku, Nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił G. i J. J. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki o nr ew. [...] położonej w [...] przy ul. [...] na której inwestorzy planowali zrealizować inwestycję w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Decyzją z dnia [...] stycznia 1997 roku, Nr [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. i J. J. pozwolenia na budowę wolnostojącego domu jednorodzinnego na działce położonej przy [...] w [...]i. Decyzją z dnia [...] września 1999 roku, Nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art.155 kpa zmienił decyzję z dnia [...] stycznia 1997 roku w zakresie załącznika graficznego do tej decyzji dotyczącego garażu. Pismem z dnia 31 lipca 2003 roku Spółka z o.o. [...] wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego wybudowanego na działce o nr ew. [...] przy ulicy [...] w [...]. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka, na której zrealizowana została inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...]. Jest to teren przeznaczony dla przedsięwzięć zintegrowanego budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego lub jednorodzinnego o wysokiej intensywności na działkach o powierzchni od 140 do 300 m2. Nadto z planu tego wynika obowiązek zapewnienia swobodnego przejścia wzdłuż granicy lasu szerokości 10 m zaś odległość zabudowy od linii drzew winna wynosić minimum 15 m. Dom na działce o nr ew. [...] został natomiast zlokalizowany na działce o powierzchni około 1000 m2 oraz w odległości 1 do 2 m od istniejących drzew. Nie zapewniono też swobodnego przejścia wzdłuż granicy lasu. Decyzją z dnia [...] listopada 2003 roku, Nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1997 roku. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że wymóg dotyczący wielkości działek w stosunku do działki o nr ew. [...] nie został spełniony, gdyż posiada ona powierzchnię 1000 m2, jednakże podział terenu został dokonany wcześniej na podstawie decyzji o podziale geodezyjnym. Nadto nie zostało w planie zagospodarowania przestrzennego zdefiniowane pojęcie "przedsięwzięcie zintegrowane". Zdaniem Wojewody mapa ewidencyjna będąca załącznikiem do wniosku z dnia 29 kwietnia 1998 roku o dołączenie sąsiedniej działki o nr ew. [...] do nieruchomości o nr ew. [...] w celu jej powiększenia nie uwidacznia lasu w północnym fragmencie działki o nr ew. [...]. Nie jest więc możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zachowania odległości od lasu. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółka z o.o. [...] podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Nadto podniosła zarzut, iż z dokumentów dostarczonych przez inwestorów być może wynika zachowanie odległości wzdłuż granicy lasu oraz odległości od linii drzew, ale w rzeczywistości przy realizacji zabudowy zostały one w sposób istotny naruszone co wynika z dokumentacji fotograficznej. Linia drzew przebiega w odległości 2 m od ściany budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...]. Zdaniem Spółki również decyzja o podziale nieruchomości musi być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wadliwość tej decyzji nie może być usprawiedliwieniem dla wydania kolejnej wadliwej decyzji administracyjnej. Decyzją z dnia [...] lutego 2004 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 roku i umorzył postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż Spółka z o.o. [...] nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym nie może być uznana za stronę postępowania. Wszczęcie postępowania nieważnościowego na wniosek Spółki z o.o. [...] było więc niedopuszczalne. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2005 roku, sygn. akt VII SA/Wa 361/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 roku w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 1999 roku zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1997 roku w "zakresie załącznika graficznego w zakresie garażu zgodnie z załączoną dokumentacją" i w tej części stwierdził jej nieważność zaś w pozostałej części decyzję Wojewody [...] utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budynek jednorodzinny dwukondygnacyjny z poddaszem użytkowym. Pozwolenie na budowę dotyczyło domu jednorodzinnego nie podpiwniczonego bez poddasza użytkowego. Tej różnicy nie można jednak uznać za rażące naruszenie prawa. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter planistyczny, określający ramy projektowanej inwestycji. Nie rozstrzyga natomiast w sposób szczegółowy i bezwzględny o konstrukcji projektowanego obiektu. Zatwierdzenie projektu budowlanego o parametrach mniejszych niż te, które zostały wskazane w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do naruszenia praw właścicielskich inwestora poprzez narzucenie mu przez organ administracji w sposób władczy parametrów obiektu budowlanego, który ma być przez niego wzniesiony. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w pkt.2a przytaczała zapis planu miejscowego dotyczący odległości zabudowy od linii drzew na terenie oznaczonym symbolami [...] zaś w uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, iż "wnioskowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania. Zapis zawarty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest nieprecyzyjny, gdyż mówi o odległości zabudowy nie od linii lasu lecz od linii drzew. Pan zagospodarowania nie zawiera oznaczenia linii drzew. W skład terenu objętego zakresem opracowania wchodzi również las. Nie można zadaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uzależniać zabudowy nieruchomości będącej własnością inwestora od określonej odległości od linii drzew znajdującej się na działce na której realizowana jest inwestycja. Zgodnie z treścią art.47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz.415 ze zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Organ ustalający warunki zabudowy uznał, ze inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaś decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w okresie obowiązywania tej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wbrew twierdzeniom Spółki nie zawiera obowiązku sporządzenia inwentaryzacji zieleni na działce o nr ew. [...] przez uzyskaniem pozwolenia na budowę. Nie jest też możliwe stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o zapis planu miejscowego stanowiący o przeznaczeniu terenu projektowanej inwestycji "dla przedsięwzięć zintegrowanych budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego lub jednorodzinnego o wysokiej intensywności na działkach o powierzchni 140 - 300 m2". Określenie "zintegrowane budownictwo jednorodzinne o wysokiej intensywności" ma charakter pojęcia niedookreślonego i jego znaczenie można ustalić jedynie poprzez zastosowanie wykładni. Nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji jeśli przepis w oparciu o który została ona wydana może być rożnie interpretowany. Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1997 roku w zakresie w jakim nie została zmieniona decyzją z dnia [...] września 1999 roku nie jest obarczona żadną z wad wskazanych w art.l56§l kpa. Z kolei decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 1999 roku w zakresie załącznika graficznego dotyczącego garażu zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została z rażącym naruszeniem art.35 ust.1 pkt b ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. u. Nr 89, poz.414 ze ) w związku z art.47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonana tą decyzją zmiana planu zagospodarowania terenu narusza linię zabudowy określoną w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] czerwca 1996 roku wydanej przez Prezydenta Miasta [...]. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dokonuje się oceny zgodności wydanej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Ocena zgodności zrealizowanej inwestycji z decyzją o pozwoleniu na budowę należy natomiast do organów nadzoru budowlanego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółka z o.o. [...] podnosząc zarzut naruszenia art.34 ust.1 i art.35 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz art.2 ust.1, art.16 ust.1 i art.34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto zdaniem skarżącej Spółki naruszone zostały art.l56§1 pkt.2 i art.157 §2 kpa poprzez przyjęcie, że nie stanowi wystarczającej przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu późniejsze stwierdzenie wydania ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem prawa oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca Spółka podniosła, że jej zdaniem G. i J. J. przed udzieleniem pozwolenia na budowę winni być zobowiązani do dokonania podziału działki o nr ew. [...] w sposób zgodny z miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego czyli na działki o powierzchni nie większej niż 300 m2. Nadto zdaniem skarżącej Spółki organ administracji winien z urzędu wszcząć postępowanie w celu wyeliminowania uchybień, do których doszło w toku pierwotnego postępowania administracyjnego. G. i J. J. zdaniem skarżącej Spółki otrzymali decyzję zatwierdzającą projekt budowlany, który w sposób istotny odbiegał o ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozwolono na budowę domu na nienormatywnej działce gruntu oraz w warunkach indywidualnego, a nie zintegrowanego przedsięwzięcia budownictwa mieszkaniowego o bardzo niskiej intensywności zabudowy. Organy administracji nie wykazały żadnego zainteresowania tymi wadami. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem Sądu podzielić należy pogląd organów administracji, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1997 roku o pozwoleniu na budowę wydanej na rzecz G. i J. J.. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych i może nastąpić tyko w wyjątkowych wypadkach, gdy wystąpiły szczególnie poważne naruszenia prawa. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu taka sytuacja nie występuje. Nie mogą być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji zarzuty podniesione przez skarżącą Spółkę. Rzeczywiście z planu zagospodarowania przestrzennego wynikała konieczność dokonania - w celu uzyskania pozwolenia na budowę - podziału działki i wydzielenia działki o powierzchni do 300 m2. Niedokonanie takiego podziału nie może być jednak uznane za rażące naruszenie prawa. Podział prawny działki nie oznacza konieczności fizycznego jej podziału. Nawet gdyby inwestor dokonał prawnego podziału działki, to oznaczałoby to jedynie, iż miałby dwie działki gruntu o różnych powierzchniach, ale pod względem faktycznym te dwie działki stanowiłyby jedną całość. Inwestor mógłby zbudować dom na działce o powierzchni 300 m2, a na pozostałej części nie dokonywać żadnej inwestycji. Niezależnie więc od tego czy inwestor dokonałby podziału działki czy też nie w istocie realizacja inwestycji niczego by nie zmieniła. Inwestor dysponowałby dwoma działkami, które funkcjonalnie traktowane były jako jedna działka. Zarzut, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zawarty został wymóg realizacji inwestycji w ramach "zintegrowanego przedsięwzięcia budownictwa mieszkaniowego" również nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Podzielić należy pogląd organów administracji, iż jest to pojęcie nieostre. Co więcej zdaniem Sądu stwierdzić należy, iż tego typu określenie w akcie prawnym jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uznać należy za niezrozumiałą urzędniczą nowomowę, a wręcz "potworek językowy". "Integracja" oznacza w języku potocznym "połączenie z czymś, z kimś". Zintegrowane budownictwo mieszkaniowe oznaczałoby więc "budownictwo mieszkaniowe połączone". Z czym połączone i na jakich warunkach nie sposób dociec. Jeśli lokalny prawodawca wprowadza tego typu niezrozumiałe sformułowania, to winien co najmniej podać w akcie prawnym jak je należy rozumieć. Nie sposób więc zarzucić organom administracji, że wydając pozwolenie na budowę w sposób rażący naruszyły przepis, którego treści nie da się sensownie zrozumieć. Ze znajdującej się w aktach sprawy mapy wynika, iż w sąsiedztwie inwestycji zrealizowanej przez G. i J. J. znajduje się szereg domów jednorodzinnych. Inwestycja zrealizowana przez G. i J. J. nawiązuje do istniejącej zabudowy. Można by nawet stwierdzić, że integruje się z istniejącą zabudową. Nie można stwierdzić nieważności decyzji z tego powodu, iż jest ona sprzeczna z warunkami, których nie sposób zdefiniować. Nie może też być podstawą stwierdzenie nieważności zarzut (podniesiony przez skarżącą Spółkę tylko w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji), iż decyzja o pozwoleniu na budowę zezwalała na realizację inwestycji nie zapewniającej swobodnego przejścia wzdłuż granicy lasu jak też, że inwestycja znajduje się w niedozwolonej odległości do istniejących drzew. Organy administracji architektoniczno - budowlanej przy wydawaniu pozwolenia na budowę są związane decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta przesądza o zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, iż organy administracji architektoniczno budowlanej w wypadku gdy wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogą dokonać samodzielnej oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W wyroku z dnia 4 stycznia 1999 roku, sygn. akt IV SA 2044/96 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Organ budowlany, w którego ocenie inwestycja pozostaje w kolizji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedłożona przez podmiot wnioskujący o wydanie pozwolenia na budowę jest wadliwa, nie ma prawa we własnym zakresie uchylić się od zastosowania takiej decyzji. Może natomiast zawiadomić organ właściwy do stwierdzenia nieważności tej decyzji o dostrzeżonej wadliwości, zawieszając jednocześnie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast odmowa wydania pozwolenia na budowę z powołaniem się na niezgodność inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego narusza prawo, nie honoruje bowiem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że odległość zabudowy od linii drzew winna wynosić 15 m. Nadto linia zabudowy dla projektowanej inwestycji miała być wyznaczona po inwentaryzacji drzew i z respektowaniem linii określonej w planie miejscowym. Również w tym wypadku nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić co autor decyzji miał na myśli formułując takie warunki. Z przytoczonej przez skarżącą Spółkę treści zagospodarowania przestrzennego wynika, że "i zapewnienia swobodnego przejścia wzdłuż granicy 10 m. Odległość zabudowy od linii drzew - min. 15 m". zdaniem Sądu zapis w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozumieć w ten sposób, że inwestor miał obowiązek tak zaprojektować inwestycję, by budynek był oddalony od linii drzew 15 m, ale drzewa te winny być drzewami rosnącymi na działce o charakterze leśnym. Linia drzew o której mowa w decyzji nie może przekraczać granicy działki leśnej. Odmienna interpretacja prowadziłaby do absurdalnego wniosku, że granice działki leśnej, a tym samym lasu są płynne i zmieniają się samoistnie w wypadku gdy drzewa zaczną wyrastać poza działką oznaczoną na mapie jako działka leśna. Zdaniem Sądu uznać należy, iż drzew rosnących poza granicami działek o charakterze leśnym nie stanowią lasu. Odległości wynikające z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu liczyć więc należy od granicy lasu oznaczonej na mapie, a nie od miejsca, gdzie drzewa te faktycznie rosną. To że drzewa rosną na działce inwestorów nie oznacza więc, że tam przebiega granica lasu oraz, że naruszone zostały wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z nadesłanej na żądanie Sądu przez Urząd Miasta [...] mapki obrazującej położenie działki na której zrealizowana została inwestycja oraz działek sąsiednich wynika, że las znajduje się na działce o nr ew. [...] oraz częściowo na działkach o nr ew. [...] i na działce skarżącej Spółki o nr ew. [...]. Działka o nr ew. [...] nie jest działką leśną. Uwzględniając skalę w jakiej sporządzona został mapka stwierdzić należy, iż odległość 15 m budynku od granicy lasu została nie tylko zachowana, ale i znacznie przekroczona. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawarto warunku, iż inwestycja ma zapewnić swobodne przejście wzdłuż granicy lasu. Wymóg taki wynika z planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro jednak odległość inwestycji od granicy lasu przekracza 15 ma to tym samym zachowany został też wymóg zapewnienia przejścia wzdłuż granicy tego lasu. Godzi się zauważyć, iż jak wynika z mapki nadesłanej przez Urząd Miejski w [...] działka skarżącej Spółki o nr ew. [...] została podzielona na dziesięć dodatkowych działek w związku z planowaną przez skarżącą Spółkę realizacją inwestycji budowlanej. Działki te mają charakter działek budowlanych i znajdują się bliżej granicy lasu aniżeli działka G. i J. J.. Gdyby przyjąć tok rozumowania skarżącej Spółki, to na działkach tych nie można byłoby realizować żadnej inwestycji. Skoro bowiem inwestycja G. i J. J. nie spełniałaby wymogów związanych z odległością od linii drzew, to tym bardziej nie spełniałaby tych wymogów inwestycja planowana przez Spółkę, której działka znajduje się przed działką G. i J. J.. Również w wypadku wymogu zachowania przez inwestycję odległości od linii drzew wobec nieprecyzyjnego sformułowania tego wymogu nie sposób przyjąć, iż organ administracji zatwierdzając projekt budowlany i wydając pozwolenie na budowę naruszył wymogi zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym, że rażąco naruszył art.35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Odnośnie zarzutu skarżącej Spółki, iż organy administracji winny z urzędu wszcząć postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przytoczyć należy stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 1999 roku, sygn. akt IV SA 1925/97 (niepublikowany), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji może być wszczęte z urzędu stosownie do treści art. 157 § 2 kpa. Uprawniony do wszczęcia takiego postępowania organ samodzielnie przesądza, czy na podstawie przedłożonych wniosków przez podmiot, który nie jest stroną, dokona wszczęcia postępowania. Kierowana do organu administracji sygnalizacja o okolicznościach wskazujących na nieważność danego aktu nie jest wiążąca i organ ten nie jest związany przedkładanymi wnioskami. Dokonując kontroli decyzji wydanej na podstawie art. 157 § 3 kpa sąd administracyjny nie może oceniać, czy w danej sprawie organ winien z urzędu wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji; art. 157 § 2 kpa nie nakłada na organ administracji żadnych rygorów przesądzających o obowiązku wszczęcia z urzędu postępowania". Pogląd ten zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy w całości podzielić. Zdaniem Sądu wskazane przez skarżącą Spółkę zaistniałe przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę uchybienie w postaci braku podziału działki na której realizowana jest inwestycja nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa i mogło być korygowane jedynie w postępowaniu zwykłym, a nie nadzwyczajnym. Pozostałe zarzuty związane są z wieloznacznymi i nieprecyzyjnymi zapisami zarówno w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jak i w decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Możliwość różnej interpretacji tych zapisów przez organy administracji również nie może być podstawą eliminacji w trybie postępowania nadzwyczajnego z obiegu prawnego pozwolenia na budowę. Brak jest podstaw, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, a które Sąd musiałby wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.