VII SA/Wa 1437/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] znak: [...] P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB w [...]) z dnia [...] września 2009 r. nr [...] znak: [...] udzielającej [...] pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części budynku dziewiarni o gabarytach części rozbudowanej – powierzchni zabudowy 86,90 m 2, powierzchni użytkowej 75,30m 2, powierzchni całkowitej 86,90 m 2 i kubaturze 356,40 m 3, położonej na działce o nr ew. [...] obręb [...] w miejscowości [...], zrealizowanej w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. wydaną przez Starostę [...] zmienioną decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r., następnie sprostowaną postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. oraz postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. tego samego organu. W skardze wniósł, na podstawie art. 159 § 1 kpa, o wstrzymanie wykonania decyzji PINB w [...] z dnia [...] września 2009 r. Skarżący podniósł, iż wykazał, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana na podstawie fałszywego oświadczenia kierownika budowy oraz inspektorów nadzoru budowlanego dotyczącego zgodności inwestycji z planem zagospodarowania terenu. Wskazał, że zaskarżona decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest jedną z wielu decyzji administracyjnych wydanych z rażącym naruszeniem prawa, które doprowadziły do tego, że w bezpośrednim sąsiedztwie jego posesji powstał zakład przemysłowy, którego powierzchnia zabudowy obecnie przekracza 1800 m 2. Skarżący podniósł, że zakład przemysłowy, którego dotyczy ww. decyzja od kilkunastu lat działa w strefie jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej i nadal codziennie wywiera szkodliwy wpływ na środowisko na terenie posesji skarżącego, a przede wszystkim niekorzystnie wpływa na zdrowi i samopoczucie skarżącego, jego żony oraz dzieci. W ocenie skarżącego, inwestycja powstała w warunkach samowoli budowlanej i doprowadzi do katastrofy budowlanej. W piśmie procesowym z dnia 25 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) uczestnik postępowania S. A. wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej ppsa), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Trzeba wskazać, że wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 ppsa zdanie trzecie). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 ppsa zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 ppsa wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ppsa to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2009 r. Przede wszystkim skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, a mianowicie tego, że wskutek wykonania ww. decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w swojej argumentacji ograniczył się do kwestionowania zasadności decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2009 r. Należało podzielić stanowisko uczestnika postępowania, wyrażone w piśmie procesowym z dnia 25 sierpnia 2014 r., że skarżący poza ogólnymi stwierdzeniami wyrażającymi jego niezadowolenie ze sposobu działania organów, nie wskazał jakie konkretnie okoliczności przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wstępna analiza sprawy nie wskazuje, aby fakt wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zakładu przemysłowego przez uczestnika wpływała negatywnie na możliwość korzystania przez skarżącego z jego nieruchomości, i nie można przy tym pominąć, że zakład ten de facto jest użytkowany już od 2009 r., na co wskazał sam skarżący. Na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do uznania, ażeby przez okres pięciu lat użytkowania i obecnie istniało ryzyko wystąpienia szkody, czy powstania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.