VII SA/Wa 1437/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Szczepan Borowski (spr.), , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2025 r. znak: KOC/3415/Ar/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 15 kwietnia 2025 r., znak: KOC/3415/Ar/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako organ lub SKO w Warszawie) po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2022 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków jednorodzinnych na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...]w Dzielnicy [...] w W. i orzekło o odmowie ustalenia warunków zabudowy z wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako skarżąca lub skarżąca Spółka). Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 3 grudnia 2021 r. [...] Spółka z o.o. złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na terenie działki nr ewidencyjny [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W.. Po przeprowadzeniu postępowania Zarząd Dzielnicy [...] dalej także jako organ pierwszej instancji) decyzją z [...] lipca 2022 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (jeden w granicy działki nr ew. [...] z obrębu [...], na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Od tej decyzji odwołanie wniosła [...] Sp. z o.o. w W.. W odwołaniu wskazała przede wszystkim na to, że teren planowanej inwestycji znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów huty co powoduje, że liczne uciążliwości z tym związane uniemożliwią zabudowę mieszkalną na tym terenie. Zakwestionowała jednocześnie wyznaczony na potrzeby sprawy obszar analizowany. SKO w Warszawie decyzją z 25 lipca 2023 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekło o odmowie ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem skarżącej. Organ uznał, że inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741, dalej jako: u.p.z.p.), tj. nie wykazano, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Organ stwierdził, że jak wynika z akt sprawy we wniosku wskazano, że inwestycja będzie obsługiwana z wodociągu miejskiego oraz miejskiej sieci kanalizacyjnej. Od tej decyzji skarżąca Spółka wniosła skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 grudnia 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję SKO w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 2266/23). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że SKO w Warszawie nie przeprowadziło w sprawie postępowania w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz.U. z 2025, poz. 1691, dalej jako k.p.a.). Nie tylko bowiem w ogóle nie odniosło się do zarzutów odwołania i nie rozpatrzyło sprawy w jej całokształcie, ale też nie wyjaśniło w pełni, czy wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie jest (jak przyjęło) spełniony. Sąd zaznaczył, że postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy wymaga pełnego odniesienia się do przesłanek, których łączne spełnienie jest konieczne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). W tym przypadku SKO w Warszawie ograniczyło się do przytoczenia przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a ocenę przedstawiło wyłącznie odnośnie do przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przyjmując, że nie wykazano, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Pominęło tym samym szereg zarzutów odwołującej się Spółki, w tym powtórzony przez nią na tym etapie wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na zaawansowane prace nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd zwrócił uwagę, że SKO w Warszawie wskazało, iż z dołączonego do wniosku o ustalenie warunków zabudowy pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (dalej: MPWiK) wynika, że w chwili obecnej (dla inwestycji) nie ma możliwości dostaw wody z miejskiej sieci wodociągowej, a także odprowadzania ścieków bytowych do miejskiej sieci kanalizacyjnej; będzie to możliwe dopiero po rozbudowie sieci w planowanej drodze dojazdowej, ale MPWiK nie przewiduje w swoich planach inwestycyjnych na najbliższe lata rozbudowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej we wskazywanym przez inwestora ciągu dojazdowym. Jednocześnie wskazało na brak informacji o ewentualnym porozumieniu pomiędzy inwestorem a MPWiK. Zdaniem Sądu powyższego jednak w żaden sposób w postępowaniu odwoławczym nie zweryfikowano. Sąd wskazał na dokumenty złożone przez inwestora w postępowaniu administracyjnym i dodatkowo w postępowaniu sądowym, które w ocenie skarżącej świadczą, że został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., zaś organ do tych argumentów się nie odniósł. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., jak również art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Nie wyjaśniono bowiem w sposób rzetelny, czy warunek dotyczący uzbrojenia terenu jest spełniony. Poza tym, zdaniem Sądu, naruszenie w sprawie ww. przepisów procesowych (i art. 15 k.p.a.), nastąpiło także z uwagi na brak właściwego postępowania przed wydaniem zaskarżonej decyzji w zakresie wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i zarzutów odwołania, co skutkowało m.in. brakiem odniesienia się SKO do sformułowanego ponownie w sprawie (na tym etapie) wniosku o zawieszenie postępowania. W wytycznych Sąd zobowiązał organ do uwzględnienia zaprezentowanych uwag Sądu i dokonania wszechstronnej analizy (po uzupełnieniu akt z udziałem inwestora co do spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), w tym - w kontekście zarzutów odwołania, z odniesieniem się również do obszaru analizowanego i jego wyznaczenia, dając temu wszystkiemu wyraz w uzasadnieniu, które będzie spełniać wymogi art. 107 § 3 k.p.a. SKO w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zwróciło się do skarżącej o przedłożenie dokumentów potwierdzających, że inwestycja będzie miała możliwość przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej tj. zapewnienia gestorów sieci o możliwości obsługi inwestycji w tym zakresie. Pismem z 20 listopada 2024 r. pełnomocnik skarżącej udzielił informacji, powołując się na pismo MPWiK z 2018 r. Wskazał ponadto, że właściciel sieci wodnokanalizacyjnej w ciągu działki nr ewid. [...] ([...] sp. z o.o.) wyraziła zgodę na rzecz inwestora na podłączenie do tej instalacji. Natomiast w piśmie z 31 stycznia 2025 r. MPWiK w odpowiedzi na pytanie organu wskazało, że na obecną chwilę nie ma technicznej możliwości połączenia jej do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, a ponadto, w ciągu pieszo - jezdnym na działce nr ew. [...] zlokalizowane jest zbiorcze przyłącze wodociągowe i kanalizacyjnej do bloków przy ul. [...] [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Wymienione zbiorcze przyłącze wodociągowe nie jest siecią wodociągową i nie może stanowić źródła zaopatrzenia w wodę projektowanej zabudowy, natomiast zbiorcze przyłącze kanalizacyjne nie jest siecią kanalizacyjną i nie może stanowić odbiornika ścieków dla projektowanej inwestycji. Wobec powyższego SKO w Warszawie zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 14 kwietnia 2025 r. ponownie uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i ponownie odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wcześniej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji SKO w Warszawie powtórzyło swoje stanowisko, że inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. tj. nie wykazano, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 ustawy jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, odnosząc się przy tym wyłącznie do treści pisma MPWiK z 31 stycznia 2025 r. Zdaniem organu inwestor nie wykazał, że planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do sieci kanalizacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 5 ustawy warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. SKO w Warszawie stwierdziło, że ani na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji ani na etapie postępowania odwoławczego inwestor nie przedłożył gwarancji co do zapewnienia dostępu do sieci kanalizacyjnej. Biorąc pod uwagę charakter inwestycji tj. zespół budynków jednorodzinnych oraz fakt oznaczenia we wniosku, iż ścieki będą odprowadzane do sieci miejskiej a MPWIK wskazało, że takiej możliwości nie ma, organ uznał, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. odnośnie kanalizacji nie został spełniony, podobnie jak warunek zapewnienia dostępu do sieci wodociągowej. Zgodnie z tym, że przepis art. 61 u.p.z.p. uzależnia wydanie warunków zabudowy od spełnienia wszystkich określonych ustawą warunków łącznie to brak spełnienia jednego z nich uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej. Mając powyższe na uwadze, z uwagi na brak spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p., zdaniem organu prawidłowa jest jedynie odmowa ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził, że nie było podstaw do analizowania pozostałych kwestii. Od tej decyzji skargę wniosła [...] z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie w całości i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 136 k.p.a. przez brak wyjaśnienia w sposób wszechstronny okoliczności sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego., w tym m.in. poprzez pominięcie okoliczności wynikających z: – informacji technicznej przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej z dnia 29 października 2021 r. Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...]S.A., z której wynika, że dla projektowanej zabudowy źródłem zaopatrzenia w wodę może być istniejący przewód wodociągowy [...] w ul. [...] po rozbudowie sieci wodociągowej w planowanej drodze dojazdowej na terenie przedmiotowej inwestycji oraz odbiornikiem ścieków bytowych z zabudowy może być istniejący kanał ogólnospławny ∅ 0,50 w ul. [...] po zaprojektowaniu, wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji sieci kanalizacyjnej w planowanej drodze dojazdowej na terenie przedmiotowej inwestycji, – informacji technicznej przyłączenia z dnia 27 czerwca 2018 r. Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji na okoliczność: treści pisma oraz realizacji inwestycji polegającej na budowie zabudowy zlokalizowanej przy ul. [...] dz. nr ewid. [...] w oparciu o warunki wskazane w informacji technicznej, – mapy zasadniczej (doprowadzenia mediów do inwestycji przez skarżącą (jako inwestora) do sąsiedniej działki [...] z obrębu [...] w dzielnicy [...] w W., – mapy inwentaryzacji powykonawczej budynków, układu drogowego, wody i kanalizacji dla dz. [...] przy ul. [...], W. (Załącznik 1 do umowy o podłączenie do mediów pomiędzy [...] sp. z o.o. a inwestorem/skarżącą z dnia 10 marca 2021 r., – istnienia służebności na rzecz działki nr [...] (jako nieruchomości władnącej) (dział I KW numer: [...]) polegającej m.in. na prawie przejścia i przejazdu oraz przeprowadzenia mediów na działce ewid. nr [...], – zawarcia pomiędzy [...] sp. z o.o. a skarżącą umowy o podłączenie do mediów z dnia 10 marca 2021 r. zapewniającej możliwość podłączenia instalacji w ciągu pieszo-jezdnym na działce nr [...] przez skarżącą oraz wykonania wszelkich prac na koszt skarżącej w ciągu pieszo-jezdnym na działce nr [...] biegnących w ciągu pieszo jezdnym, – danych wynikających z geoportalu dla działki ewid. nr [...] oraz sąsiedniej działki nr [...] (w zakresie istniejącego uzbrojenia sieci wodno-kanalizacyjnej), – braku zwrócenia się przez SKO w Warszawie do organu pierwszej instancji w zakresie uznania przez organ pierwszej instancji w decyzji z [...] lipca 2022 r. podstaw do przyjęcia spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., braku zwrócenia się przez SKO w Warszawie do MPWiK o informacje techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej dla projektowanego zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych przy ul. [...] na dz. nr ew. [...] wskazującego na możliwość przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej projektowanego zespołu budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy ul. [...] na działce nr [...] oraz możliwość realizowania rozbudowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na koszt skarżącej (jako inwestora); 2. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie przez SKO w Warszawie decyzji organu pierwszej instancji w całości i odmowę ustalenia warunków zabudowy na wniosek skarżącej, w sytuacji gdy skarżąca spełniła wszystkie przesłanki do ustalenia warunków zabudowy zgodnie z art. 61 u.p.z.p. i SKO w Warszawie powinno na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymać w mocy decyzję o ustaleniu warunków zabudowy; 3. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedmiotem oceny jako przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy przez organ jest zapewnienie przez inwestora istniejącego uzbrojenia terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podczas gdy wystarczającą przesłanką wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest aby projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Skarżąca Spółka wniosła ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: informacji technicznej przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej MPWiK z dnia 26 lipca 2024 r. na okoliczność treści pisma, możliwości przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej projektowanego zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych przy ul. [...] na działce nr [...], możliwości realizowania rozbudowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w ciągu pieszo-jezdnym (działka nr ew. [...]) na własny koszt skarżącej, informacji technicznej przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej z dnia 29 października 2021 r., informacji technicznej przyłączenia z dnia 27 czerwca 2018 r. MPWiK, pisma skarżącej z dnia 20 listopada 2024 r., umowy o podłączenie do mediów pomiędzy [...] sp. z o.o. a skarżącą z 10 marca 2021 r., odpisu zwykłego numer KWL: [...], mapy 1-3 stanowiące wydruk z geportalu na okoliczność istniejącego uzbrojenia sieci wodno-kanalizacyjnej wokół inwestycji, mapy inwentaryzacji powykonawczej budynków, układu drogowego, wody i kanalizacji dla działki nr [...] przy ul. [...], decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. o warunkach zabudowy, decyzji z [...] lipca 2018 r. o przeniesieniu decyzji o warunkach zabudowy, decyzji z [...] września 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zaświadczenie wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 marca 2021 r. o przyjęciu inwestycji do użytkowania, i protokołu kontroli i odbioru przyłącza kanalizacyjnego z dnia 30 listopada 2009 r. SKO w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 9 stycznia 2026 r. na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) dopuścił wnioski dowodowe zgłoszone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja SKO w Warszawie uchylająca decyzję o ustaleniu na rzecz skarżącej Spółki warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków jednorodzinnych i odmówiło wydania ustalenia takich warunków, zgodnie z wnioskiem skarżącej. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że kwestia ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu, który wyrokiem z 15 grudnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2266/23, uchylił decyzję SKO w Warszawie z 25 lipca 2023 r. którą organ również odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (jeden w granicy działki nr ew. [...] z obrębu [...], na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Przedmiotem postępowania odwoławczego w obu sprawach tzn. w niniejszej oraz tej zakończonej wspomnianym wyrokiem była decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2022 r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie; musi pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Ustawowo określone związanie zarówno co do oceny prawnej, jak i wskazań określonych co do dalszego postępowania jest wiążące, a zatem powoduje konsekwencje w zakresie zawężenia granic sprawy do tych, w jakich rozpoznawał uprzednio Sąd I instancji (tak w wyroku NSA z dnia 25 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 1524/24). Użyty w powołanym przepisie zwrot "w sprawie" oznacza tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Tym samym prawomocny wyrok wiąże organy na podstawie wymienionego przepisu wówczas, gdy ponownie rozpoznają one tę samą sprawę (wyrok NSA z 4 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 1963/24). Taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie albowiem nie ulega wątpliwości, że organ wydał zaskarżoną decyzję w sprawie uprzednio rozstrzygniętej wyrokiem z 15 grudnia 2023 r., w którym Sąd sformułował jasne wytyczne dla organu. W ocenie Sądu SKO w Warszawie tylko częściowo wykonało zalecenia Sądu, które je bezwzględnie wiązały. Ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych w zapadłym wcześniej wyroku sądu, ponieważ są nimi związane. Natomiast w razie zaskarżenia do sądu decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy, sąd administracyjny kontroluje, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w uprzednim wyroku. Podporządkowanie się wyrażonej przez sąd ocenie prawnej i jego wytycznym co do dalszego postępowania stanowi zatem główne kryterium weryfikacji poprawności nowo wydanych decyzji (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2025 r. sygn. akt I OSK 1701/22). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy zwrócić uwagę, że tutejszy Sąd w wyroku z 15 grudnia 2023 r. wskazał, iż "postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy wymaga pełnego odniesienia się do przesłanek, których łączne spełnienie jest konieczne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). Powyższe wiąże się więc m.in. z obowiązkiem przeprowadzenia analizy funkcji, cech i parametrów zagospodarowania terenu (v. art. 61 ust. 5a u.p.z.p., i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (Dz. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). Przy czym (co do zasady) ustalenie warunków zabudowy musi być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., i nie powinno sprowadzać się jedynie do lakonicznej wypowiedzi (w uzasadnieniu decyzji) odnośnie do jednego z elementów badanych w takim postępowaniu; tym bardziej w sytuacji, gdy pozostałe elementy tego postępowania także są sporne, czy inaczej: również są ważne dla strony/stron tego postępowania". Innymi słowy Sąd zobowiązał organ do wypowiedzenia się odnośnie wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a nie wyłącznie do jednej, w szczególności do kwestii podniesionych w odwołaniu. Tymczasem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dwukrotnie ponownie zaznaczył, że "przepis art. 61 warunkuje wydanie warunków zabudowy jedynie w przypadku spełnienia wszystkich określonych ustawą warunków łącznie a co za tym idzie brak spełnienia jednego z nich uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej. Mając powyższe na uwadze, z uwagi na brak spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy, prawidłowa jest jedynie odmowa ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie było zatem podstaw do analizowania pozostałych kwestii". Organ nie wykonał zatem zobowiązania Sądu, które miało polegać na ocenie wszystkich przesłanek, od których spełnienia przepisy prawa uzależniają wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, jest to tym bardziej istotne, jak wskazał Sąd, "w sytuacji, gdy pozostałe elementy tego postępowania także są sporne, czy inaczej: również są ważne dla strony/stron tego postępowania." Organ rozpoznając niniejszą sprawę ponownie skoncentrował się wyłącznie na przesłance odmowy ustalenia warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., czym w ocenie Sądu naruszył art. 153 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego tutejszy Sąd w wyroku z 15 grudnia 2023 r. zobowiązał organ do ponownej wnikliwej oceny przesłanki, na której SKO w Warszawie oparło odmowę udzielenia warunków zabudowy tj. tego czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 61 ust. 5 u.p.z.p.). Organ, co prawda zgodnie z zaleceniem Sądu zwrócił się do inwestora (skarżącej Spółki) o przedstawienie stosownych dokumentów, jednakże do przesłanych przez stronę dokumentów, z których część znana była organowi już w postępowaniu zakończonym decyzją uchyloną przez WSA w Warszawie i na które bezpośrednio wskazywał Sąd w wyroku z 15 grudnia 2023 r., ale się do niech w ogóle nie odniósł i nie ocenił czy z dokumentów oraz argumentów skarżących nie wynika czy, jak twierdzi skarżąca, warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. został spełniony. Sąd zwraca uwagę, że skarżąca przedstawiła organowi m.in. pismo MPWiK z 26 lipca 2024 r. pt. "Informacje techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej" dotyczące zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzenia ścieków bytowych z projektowanego zespołu budynków jednorodzinnych na działce nr [...] przy ul. Rokokowej, z którego wynika, że źródłem zaopatrzenia w wodę może być istniejący przewód wodociągowy w ulicy [...], po rozbudowie sieci wodociągowej w ciągu pieszo jezdnym na działce nr [...]. Podobne oświadczenie złożono w odniesieniu do sieci kanalizacyjnej. Ponadto Spółka przedstawiła umowę i informację z księgi wieczystej, z których z kolei wynika, że dysponuje ona służebnością, na mocy której ma prawo do korzystania z działki nr [...], zaś w piśmie z 20 listopada 2024 r. skierowanym do organu skarżąca oświadczyła, że wspomniana sieć wodociągowa i kanalizacyjna zostały już rozbudowane, w taki sposób, że są w stanie obsłużyć zarówno zabudowania już istniejące, jak też zabudowania w ramach projektowanego zespołu budynków mieszkalnych, na działce nr [...]. Tych okoliczności organ w ogóle nie rozważył. Swoje rozstrzygniecie oparł wyłącznie na piśmie MPWiK z 31 stycznia 2025 r. z którego wynikało, że sporna inwestycja znajduje się poza zasięgiem miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej i na chwilę obecną nie ma możliwości przyłączenia planowanej zabudowy do sieci. Nie odniósł jednak tej informacji do twierdzeń i dowodów przedłożonych przez skarżącą, z których skarżąca wywodzi zupełnie przeciwne wnioski. Tym samym, zdaniem Sądu organ naruszył przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem nie tylko art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ale przede wszystkim z naruszeniem wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, która realizuje się w powinności organu wyjaśnienia stronie dlaczego jej argumenty nie zostały uwzględnione. W świetle art. 80 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, niedopuszczalna jest sytuacja kiedy organ daje wiarę jednemu z dokumentów (pismo MPWiK z 31 stycznia 2025 r.), a zupełnie pomija dowody zgłoszone przez stronę, w szczególności wówczas, gdy sam o przedstawienie takich dokumentów prosił stronę postępowania. Wskazać należy organowi ponownie, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dodatkowo organ odwoławczy, w uzasadnieniu swojej decyzji zobowiązany jest odnieść się do zarzutów odwołania, nawet jeżeli podstawą uchylenia decyzji jest inna okoliczność niż wskazana przez stronę odwołującą się. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tych elementów brakuje. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Sąd uznał, że organ dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu, natomiast wobec opisanych wyżej naruszeń w zakresie ustalenia stanu faktycznego oraz niezweryfikowania dowodów przedstawionych przez skarżącą, co najmniej przedwcześnie zastosował ten przepis odmawiając ustalenia na wniosek skarżącej warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z kolei art. 61 ust. 5 tej ustawy stanowi, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Sąd podziela stanowisko organu, który stwierdził, że w świetle powołanych przepisów wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. W tym kontekście dokonując wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy trzeba mieć na uwadze, że jest to ustalanie dostępności terenu do infrastruktury przesyłowej na etapie decyzji o warunkach zabudowy, biorąc pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej. Podkreślić należy, że jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, na etapie ustalania warunków zabudowy wymagane jest jedynie wykazanie, że zapewnienie mediów jest realne i technicznie możliwe, nie jest wymagane przedłożenie ostatecznych, cywilnoprawnych umów z gestorami sieci (por. wyroki NSA: z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 893/16, z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 465/23). Co prawda samo ogólne stwierdzenie, że teren inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej infrastruktury nie jest wystarczające, niemniej jednak organ w przypadku, gdy strona powołuje się na dokumenty świadczące o braku przeciwskazań do połączenia inwestycji do istniejącej sieci, w tym pisma MPWiK o istnieniu takie możliwości, winien taką okoliczność zweryfikować u operatora. Mając na uwadze treść przedstawionych przez skarżącą dokumentów nie sposób przyjąć, że okoliczność istnienia właściwej infrastruktury wynika wyłącznie z jej ogólnych twierdzeń. SKO w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, do tych kwestii się nie odniosło. Organ winien był w szczególności odnieść się do przedstawionego mu przez stronę pisma MPWiK z 26 lipca 2024 r., z którego wcale nie wynika, że podłączenie inwestycji do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej jest wykluczone (na co z kolei wskazuje pismo MPWiK z 31 stycznia 2025 r.), a jedynie obwarowane jest pewnymi warunkami. Należało zatem w niniejszej sprawie ocenić, jak wskazuje skarżąca, czy istniejące rozwiązanie może stanowić efektywne rozwiązanie w kontekście planowanej inwestycji, a tego typu oceny w niniejszej sprawie również zabrakło. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę nie tylko zastrzeżenia Sądu przedstawione powyżej, ale również niezrealizowane wytyczne Sądu zawarte w wyroku z 15 grudnia 2023 r., a zatem dokona wszechstronnej analizy akt sprawy, co do spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), w tym - w kontekście zarzutów odwołania, z odniesieniem się również do obszaru analizowanego i jego wyznaczenia, dając temu wszystkiemu wyraz w uzasadnieniu, które będzie spełniać wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Dodatkowo oceni, czy z dokumentów złożonych przez skarżącą wraz z pismem z 20 listopada 2024 r. adresowanym do SKO w Warszawie (które w zasadniczej części pokrywają się z dokumentami złożonymi do Sądu), nie wynika, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. został spełniony, czy też nie. W razie potrzeby wystąpi do operatora sieci o jednoznaczne stanowisko w zakresie możliwości podłączenia planowanej inwestycji do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz o rozstrzygnięcie sprzeczności wynikających pism MPWiK z 26 lipca 2024 r. i 31 stycznia 2025 r. na które wskazywała skarżąca Spółka. Dane dotyczące możliwości przyłączenia spornej inwestycji do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej powinny być aktualne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu od skargi w wysokości 500 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika, ustalone w wysokości 480 zł, zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), a także wysokość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł.