VII SA/Wa 1446/17

Dnia 11 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Szpitala Klinicznego [...] na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Szpital Kliniczny [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w kwestii doprowadzenia do zgodności z przepisami jakości wody ciepłej do spożycia przez ludzi w Szpitalu. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że wykonanie postanowienia spowoduje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; publ: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powołanego przepisu prawa oraz argumentacji zwartej we wniosku, Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Nie wystarczy bowiem samo przywołanie przesłanek wskazanych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek formalny winien zawierać osobne uzasadnienie i argumentację niezależną od treści skargi. Następnie należy podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, czy pociągająca za sobą konieczność wydatkowania środków finansowych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 171/13, LEX nr 1299429). Należy podkreślić, że strona skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Poza wskazaniem, iż wykonanie decyzji może spowodować prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, nie skonkretyzowano w żaden sposób wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nadmienić jednocześnie należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada skargi, jej zasadności ani legalności samej decyzji. We wniosku zaś nie wskazano zestawienia osiąganych dochodów z działalności Szpitala z aktualną sytuacją finansową, nie wykazano strat ani wpływu jaki grzywna miałyby na sytuację finansową strony skarżącej w ogólności. Należy podkreślić, że koszty wykonania postanowienia nie przesądzają automatycznie o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, a argument taki musi być rozpatrywany przez pryzmat podmiotu, na który obowiązek został nałożony i jego możliwości płatniczych. Wobec tego, że strona skarżąca nie podała nawet w przybliżeniu danych w tym względzie nie mogły być one rozważane. Zważyć ponadto należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie można utożsamiać z oceną legalności wydanego postanowienia. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania bada wyłącznie zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Nie bada zawartości samej skargi. Zatem poza oceną sądu, na obecnym etapie postępowania, pozostają argumenty strony skarżącej związane z oceną legalności zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.