VII SA/Wa 1455/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] w zaskarżonej części. Skarżący w skardze z dnia 13 czerwca 2013 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...], mocą której organ uchylił w części dotyczącej działki o nr ew. [...] decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. i w tym zakresie stwierdził nieważność, a w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z [...] grudnia 2000 r., mocą której udzielono spółce E.sp. z o.o. w S. pozwolenia na budowę linii kablowych SN-15 kV dla wyprowadzenia mocy z F. w C. do GZP-110/15 kV w D.. Wskazać należy że strona skarżąca zaskarżyła decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w części dotyczącej działki o nr ew. [...], w zakresie której organ stwierdził nieważność i w tym zakresie wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek strona umotywowała ryzykiem poniesienia wysokich kosztów przez skarżącą spółkę w przypadku, gdyby przed rozpoznaniem sprawy doszło do jej wykonania tj. podważenia legalności inwestycji zakończonej przed przeszło dziesięcioma laty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Przy czym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest jego uzasadnienie, a zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym, co do zasady przez stronę, materiale dowodowym. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Sąd wydając orzeczenie w niniejszej sprawie w oparciu o art. 61 p.p.s.a. oparł swoje rozstrzygnięcie zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący we wniosku nie podnieśli okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona wskazała jedynie, że istnieje ryzyko poniesienia wysokich kosztów przez skarżącą spółkę w przypadku, gdyby przed rozpoznaniem sprawy doszło do jej wykonania tj. podważenia legalności inwestycji zakończonej przed przeszło dziesięcioma laty. Spółka nie wskazała jednak jakiego rzędu mogą być to koszty i jak one wpłyną na jej finanse. Innymi słowy wniosek nie został skonkretyzowany, bowiem nie odnosi się do faktycznych zdarzeń, które mogą pojawić się w związku ze zmianą stanu prawnego i faktycznego w sprawie. Tym samym Sąd uznał, że wniosek nie został należycie uzasadniony. Brak uzasadnienia wniosku, jak wyżej zaznaczono, przemawia za jego oddaleniem. Wniosek zawiera jedynie żądanie wstrzymania wykonania, nie wskazuje natomiast na okoliczności, które czyniłyby ten wniosek zasadnym. Tym bardziej że zarówno skarga jak i wniosek ograniczają się jedynie do części inwestycji znajdującej się na jednej działce. Strona powinna zatem wykazać jakie konkretne szkody mogą pojawić się w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji w tej części. Sam fakt wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności w części decyzji dot. pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można zatem uznać, że w sprawie pojawią się trudne do odwrócenia skutki. Natomiast co do możliwości wyrządzenia znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, to wskazać należy, że Sąd bez uzasadnienia wniosku wskazującego na powstanie takiej szkody w stosunku do osób skarżących nie może się wypowiedzieć. Powstanie takiego skutku należałoby szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie go w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżący w kontekście powołanych okoliczności nie podali. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Tym samym analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.