VII SA/Wa 1469/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pismem z dnia 20 maja 2016 r. skarżąca – E. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [..] listopada 2011 r., Nr [...] nakazującej dokonanie rozbiórki części produkcyjnej budynku nr 2 – produkcyjno-socjalnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W.. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 7 marca 2016 r. Wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ppsa (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Z konstrukcji art. 61 § 3 ppsa wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie przywołała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o możliwości wystąpienia przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy, co uniemożliwia uwzględnienie złożonego wniosku. Powołany w skardze argument wskazujący na niewłaściwie prowadzenie przez organ postępowania egzekucyjnego jest subiektywną oceną skarżącej i nie może być okolicznością przemawiającą za zasadnością wniosku o wstrzymanie. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji (postanowienia) jest uprawdopodobnienie przez stronę, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, takich okoliczności skarżąca natomiast nie wskazała. Wskazać należy, że Sąd wziął pod uwagę charakter niniejszej sprawy, jednakże z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie, brak przywołania podstawowych przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 ppsa oraz fakt, iż skarżąca reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika uznał, iż wniosek w takiej formie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w postanowieniu.