VII SA/Wa 1492/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi T. G. i Z. G. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1707/10 postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Dnia 1 czerwca 2011 r. T. i Z. G. złożyli skargę na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1707/10 uchylającego decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r.; nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu skargi wskazali, że pomimo wezwania - z dnia 27 kwietnia 2011 r. - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wykonania przedmiotowego wyroku, organ ten do dnia 30 maja 2011 r. nie podjął żadnych działań oraz nie ustosunkował się do wezwania. W odpowiedzi na skargę z dnia 28 czerwca 2011 r. organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej przedwczesność. Jako argument organ podniósł przepis art. 286 P.p.s.a. statuujący zasadę "realnej możliwości" wykonania wyroku sądowego. Wskazał również, że bieg terminów powinien być liczony od dnia 29 kwietnia 2011 r. tj. od dnia w którym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał wraz z aktami sprawy prawomocny wyrok sądu. Ponadto organ I instancji podkreślił, że zarówno akta wraz z prawomocnym wyrokiem jak i skarga na niewykonanie ww. wyroku wpłynęły w tym samym dniu tj. 29 kwietnia 2011 r., dlatego zdaniem organu nie mogło być mowy o jego bezczynności. Organ podnosił również, że pismem z dnia 9 maja 2011 r. zawiadomił strony postępowania o planowanej wizji lokalnej w przedmiotowej sprawie na dzień 1 czerwca 2011 o godz. 8:45, jednakże skarżący nie byli na nich obecni gdyż odmówili udziału w czynnościach. Po kompleksowym przeanalizowaniu akt sprawy jak i zebraniu całego materiału dowodowego, jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, powiadomiono strony pismem z dnia 13 czerwca 2011 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Kolejnym pismem z dnia 13 czerwca 2011 r. poinformowano strony o zwróceniu się do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu [...] o udzielenie informacji odnośnie statusu prawnego decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał również, że pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. poinformował strony postępowania o niezwłocznym rozpatrzeniu sprawy poprzez wydanie merytorycznej decyzji o czym strony zostaną poinformowane. Ponadto organ wskazał, iż ustosunkował się do pisma skarżących, stanowiącego wezwanie do wykonania przedmiotowego wyroku, pismem z dnia 26 maja 2011 r., które zostało odebrane w dniu 7 czerwca 2011 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego. Skutkiem rozpoznania odwołania T. i Z. G. od ww. decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił nałożenia na inwestora jakichkolwiek nakazów bądź zakazów w ramach nadzoru budowlanego w sprawie budynku "biegalni dla koni" na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje: Jak wynika z treści skargi podstawą prawną żądania skarżących był art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Analiza treści tego przepisu prowadzi do wniosku, że przesłanką jego zastosowania jest bezczynność organu po wyroku sądu uchylającym lub stwierdzającym nieważność decyzji przy czym skarga musi być poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżący wezwał organ - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. Niewątpliwym jest również, że w dacie składania skargi - w dniu 1 czerwca 2011 r. organ pozostawał w bezczynności. Zgodnie z treścią art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca - a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu 2 miesięcy. Jednocześnie art. 286 § 2 P.p.s.a. stanowi, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Z akt sądowych sprawy sygn. akt VII SA/Wa 1707/10 wynika, że akta administracyjne zostały organowi doręczone w dniu 27 kwietnia 2011 r. Nawet jeśli zostały one zwrócone organowi I instancji w dniu 29 kwietnia 2011 r. (jak wskazano w odpowiedzi na skargę) to i tak do dnia złożenia skargi upłynął miesiąc termin, o którym mowa w art. 35 k.p.a. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro skarżący domagali się jedynie wykonania wyroku to należało ustalić, czy w dacie wyrokowania organ pozostawał w bezczynności. Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy P.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Wydanie bowiem przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania - por. wyr. NSA z 16 marca 2000r., I SAB 201/99 (niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463687). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydając decyzję z dnia [...] lipca 2011 r., uczynił zadość żądaniom skarżących zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Sąd nie miał podstaw do merytorycznego orzekania, bowiem w dacie rozpoznawania skargi organ przestał być w bezczynności z uwagi na wydany akt. Przestała zatem istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności). Skarżący nie wnosili natomiast o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. a zatem w niniejszej sprawie nie miał zastosowania § 3 tego przepisu. Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.