VII SA/Wa 1492/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł. (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania H. S. utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] umarzającej w części dotyczącej studni, szamba oraz ogrodzenia od strony działek [...], [...] i [...]postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe w sprawie zgodności z przepisami prawa zabudowy działki połozonej w [...] przy ul. [...], nr ew. [...]. Wydając powyższą decyzję organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...], znak: [...] umorzył w części dotyczącej studni, szamba oraz ogrodzenia od strony działek [...], [...], [...] postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie zgodności z przepisami prawa zabudowy działki położonej w [...] przy [...]ul. [...]. nr ewidencyjny działki [...]. W dniu [...]grudnia 2011 r. wpłynął do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek H. S. (następnie sprecyzowany w dniu [...]stycznia 2012 r.) dotyczący stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] października 2011 r. Wnisokująca wskazała, że decyzja organu powiatowego, została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, wydana bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa oraz zawiera ona wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Następnie, po zachowaniu przepisu art. 10 kpa. decyzją z dnia [...] marca 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że zarzut wnioskodawczyni o naruszeniu przepisów o właściwości jest niezasadny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego był organem właściwym rzeczowo i miejscowo w sprawach z zakresu przepisów ustawy - Prawo budowlanego na terenie powiatu [...]. Zatem był właściwy do wyjaśnienia kwestii związanych z budową studni, szamba oraz ogrodzenia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dostrzegł też znamion rażącego naruszenia prawa. Stwierdził, że w aktach sprawy organu powiatowego jest kserokopia decyzji pozwolenia na budowę obiektu budowlanego z dnia [...] listopada 1967r., znak: [...], dotycząca budowy budynku mieszkalnego dwukondygnacyjnego /1 segment bliźniaczy/ wg dokumentacji typowej [...] z naniesionymi zmianami oraz studni i szamba. Zatem z dokumentu tego wynikało, że studnia i szambo, będące przedmiotem nin. sprawy zostały posadowione na przedmiotowej działce legalnie. Studnia z kręgów betonowych zlokalizowana na działce nr [...] jest wykorzystywana zgodnie § 228 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe, nie narusza natomiast przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.08.1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. Nadto działka nr [...] została ogrodzona od strony działek [...], [...], [...] ogrodzeniem prefabrykowanym z płyt ogrodzeniowych. Ogrodzenie to składa się z trzech płyt i nie przekracza 1,50 m. Stosownie zaś do art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy - Prawo budowlane budowa ogrodzeń wyłączona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast z art. 30 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wynika obowiązek zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej zamiaru budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wys. powyżej 2.20m. Przedmiotowe ogrodzenie zostało natomiast wykonane od strony działek sąsiednich, ma wysokość 1,5 m, dlatego też nie było wymagane dla jego realizacji zgłoszenia do Starosty Powiatowego w [...]. Organ stwierdził,że przedmiotowa decyzja nie została także wydana bez podstawy prawnej. Wydano ją na podstawie art. 104 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że podstawą stwierdzenia nieważności musi być brak jakiejkolwiek podstawy prawnej. W rozpatrywanej sprawie taka okoliczność, zdaniem organu, nie wystąpiła. Pojęcie "decyzja wydana bez podstawy prawnej" jest jednoznaczne i oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowien' (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 02.03.2010r., IV SA/Wa 1702/09). Organ wskazał, że przedmiotowa decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa - art. 156 § 1 pkt 7 Kpa. Stwierdzenie nieważności następuje – zgodnie z brzmieniem tego przepisu na skutek wady, którą decyzja zawiera od chwili jej wydania, a więc tkwi ona w jej elementach. Nie będzie natomiast chodziło o wady związane z wykonaniem decyzji, czy też o skutki nią spowodowane (./. Borkowski, Zmiana i uchylanie ostatecznych decyzji administracyjnych. Warszawa 1967, s. 140). Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09.04.2010r. IV SA/Wa 2058/09 "Art. 156 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi samodzielnej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem może być zastosowany jedynie w związku z innym przepisem prawa materialnego wskazującym na nieważność postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła H. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]maja 2012 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]marca 2012 r. Organ odwoławczy odnosząc sie do zarzutów zawartych w odwołaniu wnioskodawczyni wskazał, że wykraczają poza zakres postępowania i pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto stwierdził, że z akt sprawy wynika, że na działce ewid. nr [...] przy ul. [...] w [...]na podstawie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego z dnia [...] listopada 1967 r., znak: [...] został zrealizowany budynek mieszkalny dwukondygnacyjny (I segment bliźniaczy) wg dokumentacji typowej [...] z naniesionymi zmianami oraz studnią i szambem. Zatem prawidłowo organ I instancji uznał, że zarówno studnia i szambo stosownie do posiadanych dokumentów, zostały posadowione na działce ew. nr [...] legalnie. Spełniają też normy określone odrębnymi przepisami, co potwierdza treść ekspertyzy z dnia [...] września 2010 r. Organ odwoławczy podkreślił też ustalenia organu I instancji dotyczące braku konieczności uzyskania pozwolenia bądź też zgłoszenia budowy ogrodzenia działki nr ew. [...] od strony działek [...], [...] i [...]. Wskazał, że zgodnie z przepisem art. 105 § 1 Kpa organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania jeśli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten wiąże bezprzedmiotowość postępowania z brakiem któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co w konsekwencji powoduje niemożność wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Umorzenie postępowania następuje zatem wtedy, gdy organ stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Badanej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], w części umarzającej postępowanie administracyjne, nie można zarzucić rażącego naruszenia art. 105 § 1 Kpa, postępowanie to zostało wszczęte w sprawie zgodności z przepisami prawa zabudowy działki zlokalizowanej w [...]. Organ powiatowy, wydając decyzję z dnia [...] października 2011 r. stwierdził, że studnia, szambo oraz ogrodzenie od strony działek [...], [...] i [...] zostały wybudowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Brak było podstaw prawnych i faktycznych do prowadzenia postępowania w tej sprawie i zasadnie powiatowy organ nadzoru budowlanego wydał decyzję o umorzeniu postępowania w tym zakresie, (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.12.2010 r., sygn. akt: II SA/Wa 1334/10, Lex nr 755157, wyrok WSA w Warszawie z dnia 09.03.2010 r., sygn. akt: IV SA/Wa 93/10, Lex nr 606938 oraz postanowienie NSA w Warszawie z dnia 07.06.2011 r., sygn. akt: I OSK 1458/10, Lex nr 1082653). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] pażdziernika 2011 r., znak: [...] została wydana przez właściwy organ (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa), nie jest wydana bez podstawy prawnej i nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa), nie została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania (art. 156 § 1 pkt 4 Kpa), nie była niewykonalna w dniu jej wydania (art. 156 § 1 pkt 5 Kpa), jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 Kpa), ani nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 Kpa). Skargę do Wojwódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. wniosła H.S. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów Prawa budowlanego art. 47 poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa przez brak oceny legalności studni, szamba i ogrodzenia, nielegalnie wybudowanych i rozbudowanych. Organom administracji zarzuciła naruszenie art. 77 kpa. poprzez zaniechanie czynności procesowych do zbierania matreriałów dowodowych. W skardze upatruje również naruszenia przez organy art. 7 oraz art. 25 kpa. Ponadto podnosi, że przedmiotowa inwestycja zostala posadowiona na cudzym gruncie, tj. na nieruchomości, której jest współwłaścicielką. Nie wydawała zgody na wykonywanie prac na jej gruncie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując arumenty zawarte w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że -postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 kpa. Słusznie organ odwoławczy uznał, że jego zadaniem jako prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena kontrolowanej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.03.1996 r. (IIIARN 70\95, OSNP 1996X18\258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja.(m.in. orzeczenie NSA z 0.02.2005 r. OSK 1134\04 Lex 165717,). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W innym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził natomiast, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok z 30.03.2004 r. IVSA 3763\03 Lex 156952). I wreszcie prawidłowe i znajdujące oparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest stanowisko organu nadzoru, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. A zatem nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. W konsekwencji takiego stanowiska w orzecznictwie sądowo administracyjnymi utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny (tak m.in. WSA w Warszawie wyrok z dnia 4.03.2004 IVSA3121\02Lex 156916). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżona do Sądu decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w postępowaniu nieważnościowym, przy czym organ uznał, że kontrolowana przez niego decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa. Nietrafnym jest zarzut skarżącej naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Kontrolowana przez organy administracyjne decyzja Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] października 2011 r. odpowiada prawu. Kończyła ona postępowanie administracyjne w przedmiocie sprawdzenia zgodności z prawem studni, szamba oraz ogrodzenia od strony działek nr [...], [...] i [...], istniejących na nieruchomości w [...] przy ul. [...], dz. ew. [...]. Z treści decyzji z dnia [...] października 2011 r. wynikają ustalenia dokonane w tamtym postępowaniu. Ustaleniom tym odpowiada właściwe zastosowanie przepisów prawa. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w dołączonych dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych. W żadnym razie nie można stwierdzić, aby ustalenia naruszały prawo przez brak wypełnienia hipotezy normy prawnej. Organ nadzoru stopnia podstawowego w postępowaniu zwykłym ustalił, że wbrew zarzutom skarżącej, wszystkie obiekty budowlane zostały wybudowane zgodnie z prawem. Nie można mówić o samowoli budowlanej. Studnia oraz szambo zostały wybudowane w oparciu o pozwolenie budowlane wydane przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...]z dnia [...] listopada 1967 r., nr [...], według projektu typowego określonego w tym pozwoleniu. Wybudowanie tych obiektów zgodnie z projektem budowlanym potwierdziła zarządzona przez organ i przeprowadzona na koszt inwestora ekspertyza z dnia [...] września 2010 r. wykonana przez A. B. posiadającego uprawnienia budowlane. Ekspertyza ta dotyczyła oceny stanu technicznego oraz zgodności z przepisami prawa zabudowy działki nr ew. [...]. Stwierdzała ona zachowanie przepisów technicznych przez te obiekty oraz prawidłowość ich lokalizacji zgodnie z projektem budowlanym i pozwoleniem budowlanym, a także zgodność lokalizacji z pomiarami geodezyjnymi i prawidłowym usytuowaniem działki wg mapy geodezyjnej z naniesionymi punktami granicznymi. Stwierdzono też zgodność użytkowania tych obiektów z ich przeznaczeniem, tzn. studnia spełnia na danym terenie dół chłonny do odprowadzania wód deszczowych z elewacji tylnej, co wypełnia wymogi § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). W odniesieniu do ogrodzenia organ nadzoru budowlanego w decyzji z dnia [...] października 2011 r. ustalił, że jest ono posadowione od strony działki nr ew. [...], [...] i [...] i ma wysokość 1,5 m. Posadowienie ogrodzenia od strony działek sąsiednich, a nie ulic, jego wysokość (niższa niż 2,2 m) oraz fakt jego wybudowania w 2007 r., przesadzają, że odpowiada ono prawu. Nie było w stosunku do jego budowy wymagane ani pozwolenie na budowę w myśl art. 29 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. (DZ. U. z 2006 r., nr 156, poz. 11118 ze zm.), ani zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Powyższe ustalenia i odpowiadające im ww. normy prawne znajdują się w decyzji będącej przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym przez organy administracyjne z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji. Ustaleniom tym towarzyszyły dowody z ww. dokumentów a także protokół z kontroli z dnia [...] maja 2008 r. o czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pisał w uzasadnieniu w decyzji z dnia [...] października 2011 r. Zaskarżona decyzja organu administracyjnego z dnia [...] maja 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...]marca 2012 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. podkreśla kompletność ustaleń i prawidłowość zastosowanych przepisów prawa materialnego w postępowaniu zwykłym. Wskazuje, że przedmiotem postępowania zwykłego było sprawdzenie zgodności z prawem kontrolowanych obiektów, ta zgodność została potwierdzona, to nie było już przedmiotu do dalszych działań organu mających za cel doprowadzenie do takiej zgodności przez wcześniejsze nałożenie określonych obowiązków. Zastosowanie art. 105 § 1 kpa przez organ orzekający w postępowaniu zwykłym w żadnym razie nie naruszało tego przepisu przy ustalonym stanie faktycznym sprawy. Skoro nie doszło do naruszenia przepisu art. 105 kpa. to tym bardziej nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa przewidzianego art. 156 § 1 pkt 2 kpa. do stwierdzenia nieważności decyzji. Słusznie też organ uznał, że zarzuty skarżącej o braku podstawy prawnej i nieważności z urzędu decyzji z dnia [...] października 2011 r. nie maja żadnego usprawiedliwienia. Również prawidłowo ustalono i wskazano, że decyzja z dnia [...] października 2011 r. została wydana przez organ posiadający kompetencje do jej wydania. Kompetencje te wynikają z art. 80 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1 oraz art. 84a Prawa budowlanego. Sąd podziela ponadto ustalenia organu w zakresie braku naruszeń prawa z pozostałych punktów art. 156 § 1 kpa. przez decyzję z dnia[...] października 2011 r. Reasumując wszelkie zarzuty skarżącej o braku należytego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i zaakceptowania faktu, że decyzja z dnia [...]października 2011 r. nie uwzględniła samowoli budowlanej dokonanej na dz. nr [...] w odniesieniu do ww. obiektów, nie znajdują uzasadnienia. Nie znajduje też uzasadnienia twierdzenie o braku prawa do dysponowania w roku 1967 przez inwestora przedsięwzięcia nieruchomością na cele budowlane. Ustalenia co do istnienia pozwolenia na budowę oraz zgodności budowy z zatwierdzonym projektem przesądzają o prawidłowości działań inwestora. Podnieść należy, że pozwolenie budowlane z dnia [...] listopada 1967 r. stwierdza brak naruszenia nim praw osób trzecich. Dodatkowo pamiętać też należy, że pozwolenie to wydano w oparciu o przepisy prawa budowlanego z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz. U. nr 7, poz. 46 ze zm.) – art. 36 i 39 oraz w oparciu o przepisy wykonawcze do tego prawa, tj. rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 stycznia 1973 r. w sprawie ustalenia miejsca realizacji inwestycji budowlanych oraz państwowego nadzoru budowlanego nad budownictwem powszechnym. Zgodnie natomiast z § 45 ust. 2 lit. a tego rozporządzenia do wniosku o pozwolenie na budowę budynków (pozwolenie oprócz szamba i studni stanowiło o zgodzie na budowę domu jednorodzinnego)musiał być dołączony wypis z operatu ewidencji gruntów lub inny dokument stwierdzający prawo inwestora do dysponowania działką. Wydanie pozwolenia na budowę nie daje podstaw do przyjęcia za zasadne zarzutów skarżącej o pominięciu przez organ orzekający w postępowaniu zwyczajnym faktu o bezprawnym wybudowaniu obiektów na jej nieruchomości. Zarzuty te pozostają gołosłowne i są polemiką do ustaleń organu orzekającego w postępowaniu zwykłym i do ustaleń organu orzekającego w niniejszej sprawie. Równie nieuprawnione są twierdzenia skarżącej o fałszywości dokumentów będących podstawą orzekania w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się aby ograny administracyjne naruszyły w tej sprawie prawo materialne w tym art. 156 kpa. w sposób wpływający na wynik sprawy lub przepisy postępowania w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Z tych względów Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270).