VII SA/Wa 1495/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Ś. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wejście na teren sąsiednich działek postanawia: odmówić T. Ś. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015r., nr [....] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] sprostowaną postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. zezwalającą M. i Z. Ż. na wejście na teren sąsiednich działek o nr ew. [...] i [...] w D. gm. Ł. Rozstrzygnięcie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 27 lutego 2015r. i odebrane przez ( szwagierkę). Na powyższą decyzję skarżący T. Ś. wniósł skargę za pośrednictwem organu do sądu administracyjnego. Jednocześnie wraz ze skargą odrębnym pismem z dnia 2 czerwca 2015r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podniósł, iż zaskarżona decyzja nie została mu doręczona. Skarżący podał, że o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu 27 maja 2015r. od żony, która również tego dnia powzięła wiadomość od rodziców, którzy otrzymali zaskarżoną decyzję. Skarżący podkreślił, że żaden z domowników zamieszkujących z nim nie zauważył ani decyzji, ani awiza ani innej informacji świadczącej o doręczeniu decyzji. Zaznaczył, iż nie otrzymał jednocześnie zawiadomienia, że doręczono zastępczo któremuś z sąsiadów. Wnosi o przesłanie skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu - zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a - wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, rozpoczyna bieg od daty powzięcia wiadomości, że do uchybienia terminu doszło. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Strona uchybiająca terminowi musi więc uprawdopodobnić, że pomimo swej należytej staranności nie mogła, z uwagi na niezależną od niej przeszkodę, dokonać w terminie danej czynności w postępowaniu. Zatem konieczną przesłanką przywrócenia terminu jest kryterium braku winy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, z powodu której uchybiła terminowi, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast w razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony, noszącym znamiona winy – w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także polegającej na niedbalstwie - sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu, zaś czynność procesowa podjęta przez stronę po jego upływie pozostaje bezskuteczna. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 1999r., sygn. akt IV SA 1656/97). Wszystkie przesłanki z art. 87 p.p.s.a. muszą być spełnione łącznie, w przeciwnym razie uchybiony termin nie może zostać przywrócony. W sprawie przyjęto, iż przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 27 maja 2015r., kiedy to skarżący dowiedział się o wydaniu zaskarżonej decyzji. Zatem od tego dnia skarżący miał siedem dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i terminu tego dochował, albowiem wniosek taki złożył do organu w dniu 3 czerwca 2015r. wraz z wniesieniem skargi do Sądu. Zadośćuczynił również drugiej przesłance niezbędnej do przywrócenia terminu, mianowicie równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu wniósł skargę do Sądu na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015r. Nr [...]. W tej sytuacji do oceny Sądu pozostała ostatnia z przesłanej decydujących o przywróceniu terminu, sprowadzająca się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Sąd - mając na względzie powyższe wywody – stanął na stanowisku, iż wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Sądu nie zawiera danych wskazujących na brak zawinienia strony w niedochowaniu terminu. Jak już wykazano przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy strona wykaże, iż przy zachowaniu wszelkiej staranności nie mogła danej czynności dokonać w terminie. Okoliczności takiej nie stanowi powoływanie się przez skarżącego na brak doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu i odebrana przez E. B. w dniu 27 lutego 2015r. Z treści potwierdzenia odbioru podpisanego przez doręczyciela wynika, że oznaczoną wyżej przesyłkę doręczono pełnoletniemu domownikowi (szwagierce ), która podjęła się oddania przesyłki adresatowi. Podkreślić także należy, iż stosownie do art. 72 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu, jeżeli nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Przepis ten ustanawia sposób doręczenia zastępczego, które zastosowanie znajdzie w sytuacji, gdy przesyłka nie może zostać doręczona do rąk własnych adresata. Jednocześnie okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi we właściwym terminie, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia. Określony w art. 72 p.p.s.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi, oraz że pismo to zostało doręczone (wyrok NSA z 14 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 315/06; postanowienie NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 955/09). Odmienna interpretacja przepisu art. 72 p.p.s.a. dotyczącego, tzw. doręczenia zastępczego prowadziłaby do sytuacji, w której każde pozostawienie przesyłki w trybie art. 72 p.p.s.a. powodowałoby niepewność co do skuteczności jej doręczenia, niwecząc jednocześnie cel istnienia tej regulacji. Również w postanowieniu z dnia 31 lipca 2008r. (sygn. akt I FZ 324/08, publ. Lex nr 494221) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazał iż "instytucja doręczenia zastępczego ma charakter fakultatywny. Tym samym osoba odbierająca pismo podejmuje się oddać je adresatowi i dobrowolnie bierze na siebie odpowiedzialność za prawidłowy odbiór przesyłki przez adresata. Oznacza to, że z faktu pozostawania we wspólnocie domowej oraz zobowiązania się do oddania pisma wynika generalne domniemanie upoważnienia do odbioru pism". Oczywistym jest fakt, iż domniemanie to może być skutecznie obalone przez adresata, niemniej jednak w niniejszej sprawie skarżący nie odnosi się w ogóle do faktu odbioru zaskarżonej decyzji przez E. B. pomimo, iż w odpowiedzi na skargę, która została mu doręczona organ zawarł taką informację. Biorąc pod uwagę opisane wyżej okoliczności, należało uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia w terminie skargi do Sądu. Skarżący winien wykazać się szczególną starannością w dbaniu o swoje interesy, a jak wynika z powyższego tego nie uczynił. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.