VII SA/Wa 1502/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008r. sprawy ze skargi D. K., R. K., J. W. na postanowienie Wojewoda [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zażaleń J. R., J. W., J. G., R. K., K. O., K. O., G. S. i M. P. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...], odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej (kwartały [...]) na działkach nr ew. [...] w rejonie ulic W. i K. w W., utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał przepisy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz wskazał, iż wbrew twierdzeniom dochodzących zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Dla rozpoznania wniosku o pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie nie jest wymagane wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem teren planowanej inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustalonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r., Nr [...], w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] W. na terenie Gminy [...] (Dz. U. Woj. [...] z 1999 r. Nr [...], poz. [...]). Skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli D. K., R. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Skarżący dochodzili też zobowiązania tych organów na podstawie art. 149 p.p.s.a. do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej (kwartały [...]) na działkach nr ew. [...] w rejonie ulic W. i K. w W., do czasu ustalenia dla terenu działki nr ew. [...] wymaganych przez przepisy prawa warunków zagospodarowania i zabudowy terenu w prawem przepisany sposób. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, poprzez zaniechanie realizacji prawnego obowiązku zawieszenia postępowania, w sytuacji występowania w tej sprawie zagadnienia wstępnego, w postaci braku ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki [...], od którego uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę; art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez ich niezastosowanie przy badaniu występowania w sprawie zagadnienia wstępnego; art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego zastosowanie, mimo że nie znajdował on zastosowania; art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 14 oraz art. 20 u.p.z.p. oraz art. 19 k.p.a., w wyniku zaniechania stwierdzenia, że organ I instancji nie przestrzega swojej właściwości rzeczowej i bezprawnie przyjmuje swoją kompetencję do ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla terenu działki nr ew. [...] z obrębu [...] w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, w którym organ powinien jedynie stosować ustalenia planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy; art. 7 w związku z art. 133 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie zażalenia skarżących, mimo nie przesłania do organu odwoławczego przez organ I instancji akt sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja zawieszenia postępowania administracyjnego ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko wówczas, gdy zaistnieje jedna z enumeratywnie wymienionych w art. 97 § 1 k.p.a. przesłanek, a nadto tylko na czas niezbędny do usunięcia przeszkody procesowej i zakończenia postępowania przez wydanie rozstrzygnięcia. I tak, zgodnie z art. 97 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (pkt 1); w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony (pkt 2); w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych, (pkt 3); gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (pkt 4). W ocenie Sądu stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. jak również w poprzedzającym je postanowieniu Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., odpowiada prawu, bowiem w niniejszej sprawie, nie zachodzi kwestia uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery istotne elementy: zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, wymaga ono uprzedniego rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji W judykaturze przyjmuje się, iż musi być to bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania orzeczenia od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (zob. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA 1678/92, ONSA 1994, Nr 2, poz. 55). Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżących, nie zachodzi bezpośredni związek pomiędzy wydaniem pozwolenia na budowę, a potrzebą uprzedniego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a tylko taki związek może być podstawą przerwania biegu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie może występować jedynie pośredni, luźny związek, jednakże nie ma on charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w/w zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Oznacza to nic innego, niż to, iż organ z urzędu bada zgodność zamierzenia inwestycyjnego z w/w wymaganiami, a więc także bada zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli brak jest takiego planu, a także zgodność zagospodarowania terenu lub działki z przepisami, w przypadku jakichkolwiek niezgodności, organ w drodze postanowienia nakłada obowiązek ich usunięcia w zakreślonym terminie. Po bezskutecznym upływie terminu, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Okoliczności wskazane przez skarżących, mogą być podnoszone ewentualnie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nie mogą być one jednakże podstawą zagadnienia wstępnego, a tym samym podstawą zawieszenia postępowania w sprawie. Za bezzasadne w niniejszej sprawie należy uznać żądanie skarżących oparte na dyspozycji przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ). Przepis ten odnosi się jedynie do sytuacji, w której organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną oddalił.