VII SA/Wa 1507/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., nr: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W. J. wniósł w dniu 26 czerwca 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, ponieważ została ona złożona po terminie. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 22 sierpnia 2014 r. W dniu 28 sierpnia 2014 r. na Biurze Podawczym złożono pismo zatytułowane cyt. "Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi". Skarżący wskazał w nim, cyt. "składając skargę byłem przekonany, że dotrzymałem terminu do jej wniesienia". Jednocześnie podał, że o złożeniu skargi po terminie dowiedział się dopiero z postanowienia Sądu. Wskazał, że nie przekroczył terminu ze swojej winy, albowiem po otrzymaniu zaskarżonej decyzji nasiliły się jego problemy ze zdrowiem, co spowodowało, że nie był w stanie należycie samodzielnie prowadzić codziennych życiowych spraw. Dodatkowo pogorszył się jego ogólny stan psychiczny, na co miały wpływ zarówno sprawy osobiste, jak i niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie. Podkreślił, że sprawa toczy się już od siedmiu lat i traktował ją cyt. "emocjonalnie i osobiście", dokładając do jej prowadzenia wszelkich starań. Wskazał, że dopiero w dniu 26 czerwca 2014 r. mógł złożyć skargę, bowiem wcześniej nie mógł tego dokonać osobiście i nie był w stanie posłużyć się pomocą innych osób. Ponownie podkreślił, że był przekonany, że składa skargę w ustawowym terminie. Wskazał, że brak przywrócenia terminu spowoduje ujemne dla niego skutki w postaci braku merytorycznego rozpoznania skargi. W ocenie skarżącego od dnia 26 czerwca 2014 r., tj. daty ustania przyczyny uchybienia, biegł termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednak on o uchybieniu dowiedział się dopiero z odebranego w dniu 22 sierpnia 2014 r. postanowienia Sądu. Do wniosku załączona była skarga i pismo ją uzupełniające. Pismem z dnia 8 września 2014 r. skarżącego wezwano do nadesłania kopii dokumentacji lekarskiej, poświadczającej chorobę w okresie biegu terminu do wniesienia skargi na decyzje Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zakreślając siedmiodniowy termin pod rygorem rozpoznania sprawy w oparciu o dotychczas zgromadzone dokumenty. Pismem z dnia 20 września 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) skarżący poinformował, iż nie posiada dokumentacji lekarskiej wprost wskazującej, że jego stan zdrowia uniemożliwiał mu terminowe wniesienie skargi, ponieważ w tym okresie nie był hospitalizowany i nie poddawał się zabiegom leczniczym. Jednocześnie podtrzymał twierdzenia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, wskazując na swój bardzo zły stan psychiczny, w jakim znajdował się po otrzymaniu przedmiotowej decyzji. Wskazał, że nieprzywrócenie mu terminu byłoby niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Podkreślił, że spóźnienie nie było znaczne, a odrzucenie skargi niweczy trwające wiele lat postępowanie administracyjne i pozbawia go prawa do rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Sąd. Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 listopada 2014 r. po rozpoznaniu zażalenia W. J. uchylił ww. postanowienie, wskazując, że wniosek skarżącego dotyczył przywrócenia terminu do wniesienia skargi, albowiem został nadany w ciągu 7 dni od otrzymania przez skarżącego odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. W niniejszej sprawie Sąd orzeka, będąc związany na podstawie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Art. 85 p.p.s.a stanowi – czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, zaś art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. i wraz z nim skarżący dokonał czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak: Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14). Oceniając brak winy w uchybieniu terminu Sąd stwierdza, że skarżący wskazał we wniosku, że nie był w stanie złożyć skargi w terminie, ponieważ był chory oraz był w złym stanie psychicznym, a jednocześnie podał, że był przekonany, że składa skargę w terminie. Wezwany do wykazania choroby w okresie biegu terminu do złożenia skargi poinformował, że nie posiada cyt. "dokumentacji lekarskiej wprost wskazującej, iż mój stan zdrowia uniemożliwiał mi terminowe wniesienie skargi". Skarżący podkreślił, że w tym czasie nie był hospitalizowany ani nie poddawał się zabiegom leczniczym. Wobec braku kopii stosownych dokumentów, Sąd, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu, rozstrzygnął sprawę w oparciu o dotychczas zgromadzone w sprawie informacje. W ocenie Sądu nie można– przy braku jakichkolwiek obiektywnych informacji o tym, jakiego rodzaju były to problemy ze zdrowiem i czy rzeczywiście w tym okresie wystąpiły – uznać tej okoliczności za uprawdopodobnioną. Gołosłowne twierdzenie strony, że była chora, nie może być równoznaczne z uprawdopodobnieniem choroby. "Zły stan psychiczny", w jakim znajdować się miał skarżący po otrzymaniu zaskarżonej decyzji, wywołany treścią tej decyzji, również nie stanowi okoliczności uprawdopodabniającej brak winy. Strona winna liczyć się z tym, że rozstrzygnięcie organu może być dla niej niekorzystne, a samo emocjonalne traktowanie sprawy nie może usprawiedliwiać braku staranności w jej prowadzeniu. Jednocześnie skarżący wskazał, iż nie mógł posłużyć się pomocą innych osób w przygotowaniu skargi, jednak również w żaden sposób twierdzenia tego nie uprawdopodobnił – nie wskazał, czy ktoś z nim zamieszkuje, czy mógł skorzystać z czyjejś pomocy, np. rodziny, sąsiadów. Sąd ma przy tym na uwadze, iż – jak wynika z potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach administracyjnych – decyzję organu drugiej instancji odebrał nie sam skarżący, a dorosły domownik. W tej sytuacji nie sposób uznać, że strona uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Same ogólnikowe twierdzenia strony nie mogą stanowić podstawy do uznania, że brak winy został uprawdopodobniony. Jednocześnie wskazać należy, że zasady współżycia społecznego, na które powołuje się skarżący, nie należą do katalogu przesłanek określonych w art. 87 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.