VII SA/Wa 1517/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2024 r. sprawy ze skargi Gospodarstwa Rolnego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Skarżący Gospodarstwo Rolne [...] sp. z o.o. wniósł skargę na niezgodność z prawem uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego na terenie części obrębu geodezyjnego K. we fragmencie dotyczącym terenów oznaczonych symbolem [...] (dalej "Plan") zaskarżając ww. uchwałę w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy: art. 31 ust. 3 Konstytucji RP polegające na tym, że Rada Gminy uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zaingerowała w wykonywanie prawa własności i zakazała de facto całkowitej zabudowy nieruchomości rolnej, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (w tym prawa własności) mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, ą same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Uchwalenie tego planu jest nie do pogodzenia w świetle konstytucyjnych zasad proporcjonalności i równości; uchwalenie zaskarżonego planu prowadzi do braku możliwości korzystania przez Skarżącego ze swojej własności, tj. wykorzystania jej w sposób rolniczy; Rada Gminy w żaden rzeczowy sposób nie odniosła się i nie uzasadniła jakie przyczyny legły u podstaw tak daleko idącej ingerencji postanowień planu miejscowego w prawo własności. art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego, który ingeruje w sferę prawa własności i nie pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których uchwalono plan. Uchwalenie Planu doprowadziło do uniemożliwienia "rolniczego" rozwoju, z którym wiąże się także potrzeba budowy zabudowań służących zarówno pracy, jak też celom mieszkaniowym rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne. Plan wyklucza de facto możliwość jakiejkolwiek racjonalnej inwestycji. art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.L 2023 .977 tj. ze zm., dalej "u.p.z.p.") zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie całkowitego zakazu zabudowy na działkach rolnych będących własnością Skarżącego, podczas gdy zakaz zabudowy powinien mieścić się w granicach władztwa planistycznego, który to warunek w niniejszej sprawie nie został spełniony. Rada Gminy nie przedstawiła żadnych racjonalnych powodów uzasadniających wprowadzenie w planie na terenie działek Skarżącego tak szerokiego zakazu zabudowy, prowadzącego w istocie do wykluczenia jakiejkolwiek racjonalnej inwestycji. art. 140 k.c. poprzez uchwalenie w planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązań, które naruszają w sposób nadmierny prawa właścicielskie. W ocenie Skarżącego całkowity zakaz zabudowy nieruchomości rolnej Skarżącego, oznaczonej jako działka numer [...] i [...], położonej w miejscowości K., Gmina R., stoi w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami proporcjonalności i równości. Postanowienia te uniemożliwiają pełne wykorzystanie działki rolniczej, co więcej, zakwestionowane ustalenia planu wyłączają działkę Skarżącego z możliwości realizacji jakiejkolwiek zabudowy, w tym nawet budowli pomocniczych związanych z produkcją rolniczą, takich jak silosy, wiaty na zboże czy pomieszczenia na sprzęt rolniczy. Rada Gminy nie przedstawiła żadnych przesłanek, które by uzasadniały tak daleko idącą ingerencję w prawo własności Skarżącego. Ograniczenie prawa własności powinno być zawsze poparte przedstawieniem właścicielowi nieruchomości konkretnych przyczyn tego ograniczenia, czego w omawianej sprawie dokonano w niewystarczający sposób, (por. Wyrok NSA z dn. 26 listopada 2020 r. IIOSK 2608/18) \N obecnej formie, sporne postanowienia planu blokują jakiekolwiek inwestycje na tym terenie. Taki zakaz w praktyce uniemożliwia m. in. budowę fermy trzody wraz z infrastrukturą techniczną, której realizację od wielu lat planował i starał się zrealizować Skarżący. Taka restrykcja nie wynika z przepisów dotyczących ochrony zabytków, ochrony gruntów rolnych czy ochrony przyrody, (por. Wyrok WSA w Gdańsku zdn. 19 kwietnia 2023 r. II SA/Gd 594/22) Twierdzenia gminy, że całkowity zakaz zabudowy jest uzasadniony potrzebą ochrony mieszkańców przed uciążliwością odorów, nie stanowi podstawy do wprowadzenia tak daleko idącego ograniczenia. Takie działanie stanowi przesadną ingerencję w prawa właścicielskie, które gwarantują możliwość wykorzystania nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, co jest określone w art. 140 k.c. Mamy więc do czynienia z nadmierną ingerencją w równowagę pomiędzy ograniczeniem prawa Skarżącego do dysponowania własnością a celem ochrony interesu publicznego. Wskazano także, że w polskim systemie prawnym nie istnieją regulacje nadające priorytet interesowi zbiorowemu nad indywidualnym. W związku z tym orzecznictwo przyjmuje, że każda ingerencja gminy w prawo własności gruntów objętych planem miejscowym musi być poprzedzona dokładną analizą interesów prywatnych i publicznych oraz musi być odpowiednio uzasadniona, co znajduje odzwierciedlenie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, przykładowo w wyrokach z 8 kwietnia 2009 roku (sygn. akt II OSK 1468/08) oraz z 6 listopada 2019 roku (sygn. akt II OSK 74/18). Wprowadzone zakazy uniemożliwiają efektywną produkcję rolną (co narusza zasadę proporcjonalności). Tak radykalne ograniczenia sprawią, że Skarżący nie będzie w stanie efektywnie prowadzić działalności rolniczej na swojej własności. Wprowadzony bez racjonalnego uzasadnienia całkowity zakaz zabudowy dla terenu rolniczego stanowi o dowolności działań Gminy i naruszeniu zasady równości, (por. Wyrok WSA w Warszawie z dn. 6 grudnia 2018 r. IVSA/Wa 2100/18). Należy podkreślić, że Rada Gminy przyjmując postanowienie planu zagospodarowania, które wprowadza całkowity zakaz zabudowy na terenach oznaczonych symbolem R, przekroczyła uprawnienia planistyczne przysługujące gminie. Skarżący na długo przed przyjęciem planu, podjął kroki mające na celu rozwój działek nr [...] i [...]. Starał się uzyskać warunki zabudowy dla tej inwestycji, jednak wprowadzenie omawianego planu pokrzyżowało te plany. Skarżący podjął wysiłki, by zdobyć zezwolenie na realizację swojego projektu i rozwój gospodarstwa, lecz wejście w życie planu zagospodarowania przestrzennego przekreśliło całą jego pracę. W kontekście tej sytuacji należy uznać, że naruszono prawo własności Skarżącego w odniesieniu do działek nr [...] i [...], które zostały przeznaczone wyłącznie pod uprawy rolnicze z jednoczesnym całkowitym zakazem jakiejkolwiek zabudowy, co stanowi przekroczenie kompetencji planistycznych przypisanych gminie, (por. Wyrok WSA w Warszawie z dn. 12 kwietnia 2019 r. IV SA/Wa 2257/18). W odpowiedzi na skargę Rada Gminy R. wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do podniesionych przez Skarżącego zarzutów dotyczących ograniczenia prawa własności, wskazano, że z treści art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2024.609 t.j., dalej "u.s.g.") wynika, że zadania własne gminy, obejmują sprawy m.in. ładu przestrzennego, natomiast art. 3 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Sporządzając projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kierowano się fundamentalnymi zasadami planowania przestrzennego tj. zasadą zrównoważonego rozwoju oraz ochroną ładu przestrzennego. Podniesiono, że stawiane w skardze zarzuty w zakresie skutków dla skarżącego są nieuzasadnione lub co najmniej w sposób istotny wyolbrzymione. Wskazanie w skardze w pkt 1 (2), że skarżący będzie pozbawiony możliwości korzystania ze swej własności tj. wykorzystania jej w sposób rolniczy jest całkowicie bezpodstawne. Działki skarżącego o nr [...] i [...] są terenami rolniczymi, które jak dotychczas w taki sposób właśnie wykorzystuje. W ocenie organu wykluczenie możliwości zabudowy takie przeznaczenie umacnia. Za chybiony organ uznał zarzut wskazany w pkt 2 (2) skargi mówiący o pozbawieniu skarżącego możliwości "rolniczego" rozwoju poprzez brak możliwości budowy budynków służących do pracy jak i na cele mieszkaniowe, wskazując, że Skarżący ma siedlisko swojego gospodarstwa, gdzie również zamieszkuje, w innej miejscowości. Posiada również inne nieruchomości. W ocenie organu zarzut pozbawienia skarżącego możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem rzeczy z wyżej przytoczonych powodów jest niczym nieuzasadniony, podobnie jak zarzut pozbawienia go możliwości prowadzenia efektywnie działalności rolniczej. Organ zwraca uwagę, że Skarżący z jednej strony podnosi, że nie będzie mógł na tych działkach niczego wybudować, natomiast z drugiej wskazuje że jego celem jest tylko i wyłącznie budowa fermy trzody. Taka inwestycja ze swej istoty ingeruje w sposób istotny w środowisko oraz warunki życia okolicznych mieszkańców, natomiast uzasadnienie skargi nie wykazywało, aby konsekwencje uchwalenia planu były dla skarżącego tak daleko idące jak podnosi. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. W pierwszej kolejności podnieść należy, że skarga wniesiona została w trybie przewidzianym w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2024.609 t.j.) Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Kwestionując uchwałę w tym trybie niezbędnym jest wykazanie istnienie bezpośredniego związku między skarżonym aktem, a konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną strony rodzącą negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej. Sąd stwierdza, że Skarżąca Spółka posiada interes prawny do zaskarżenia ww. uchwały bowiem przysługuje jej tytuł własności do nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...], położonych w miejscowości K., Gmina R., tj. na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Skarżący zarzuca w pierwszej kolejności naruszenie artykułu 31 ust. 3 Konstytucji RP, polegające na tym, że Rada Gminy de facto zakazała całkowitej zabudowy nieruchomości rolnej, co jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą proporcjonalności i równości. Wprowadzony bez racjonalnego uzasadnienia całkowity zakaz zabudowy dla terenu rolniczego stanowi o dowolności działań Gminy i naruszeniu zasady równości. W ocenie Skarżącej Rada Gminy przyjmując postanowienie planu zagospodarowania, które wprowadza całkowity zakaz zabudowy na terenach oznaczonych symbolem [...], przekroczyła uprawnienia planistyczne przysługujące gminie. Dokonując oceny prawidłowości skorzystania przez gminę w rozpoznawanej sprawie z przysługującej jej samodzielności planistycznej należy wskazać, że zgodnie z art. 21 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. właściciel rzeczy korzysta z niej z wyłączeniem innych osób zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego, z tym, że przy wykonywaniu własności jest ograniczony treścią przepisów szczególnych. Konstytucja RP stanowi w art. 64 ust. 3 że własność może być ograniczona. Dla ochrony własności podstawowe znaczenie ma także przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który statuuje zasadę proporcjonalności, a więc zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H.Beck, Warszawa 2018, str. 64 - 65). Wśród przepisów szczególnych zezwalających na ograniczenie prawa własności wskazać należy m.in. regulacje zawarte w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które upoważniają gminy do uchwalania aktów planowania przestrzennego, w tym art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t.j. z dnia 2024.07.29, dalej "u.p.z.p."), który stanowi o tym, że ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Powyższe oznacza, że żaden z wyżej cytowanych przepisów Konstytucji RP nie chroni prawa własności w sposób absolutny, a każda sprawa która wiąże się z ingerencją państwa czy gminy w prawo własności musi być oceniana indywidualnie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że nieruchomości Skarżącej Spółki położone są obszarze oznaczonym na rysunku planu literami RN. Dla tych terenów w § 5 pkt 1 Planu ustala się przeznaczenie terenów jako tereny rolnictwa z zakazem zabudowy. W § 5 pkt 6 Planu wskazuje się, że na tych obszarach dopuszcza się wyłącznie uprawy rolnicze. Rada Gminy wyjaśnia, że sporządzając projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kierowano się fundamentalnymi zasadami planowania przestrzennego tj. zasadą zrównoważonego rozwoju oraz ochroną ładu przestrzennego. Wskazuje, że pod pojęciem ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjne - estetyczne". Tereny zanim doszło do uchwalenia planu, miały charakter rolniczy, uchwalenie Planu nie zmieniło tergo charakteru. Rada Gminy wskazuje, że działki o nr [...] i [...] to tereny rolnicze, które w taki sposób Skarżący dotychczas wykorzystuje. Zauważa, że nie znajduje uzasadnienia twierdzenie Skarżącego o pozbawieniu go możliwości "rolniczego" rozwoju poprzez brak możliwości budowy budynków służących do pracy jak i na cele mieszkaniowe. Skarżący posiada bowiem siedlisko swojego gospodarstwa i zamieszkuje w innej miejscowości. Posiada również inne nieruchomości. Sąd natomiast zauważa, że wniesiona skarga nie jest spójna. Obszerna część uzasadnienia skargi dotyczy zarzutu zakazu zabudowy działki. I temu zarzutowi Skarżący nadaje szczególną wagę, argumentując, iż w ten sposób doszło do naruszenia zasad wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji, 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. Tymczasem w ocenie Sądu, celem skargi, nie jest doprowadzenie do takich zmian w planie, które dopuszczą budowę na działkach jakichkolwiek budowli przydatnych dla prowadzenia gospodarstwa - silosu, wiaty na zboże czy pomieszczenia na sprzęt rolniczy, w istocie celem wniesienia skargi jest doprowadzenie do takiej zmiany Planu, która umożliwi Skarżącemu realizację jego projektu rozwoju gospodarstwa, polegającego na budowie fermy trzody chlewnej. Odnosząc się do tej kwestii Rada Gminy wskazuje, że inwestycja, którą zamierza realizować Skarżący ze swej istoty ingeruje w środowisko oraz warunki życia okolicznych mieszkańców. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie, Rada Gminy nie naruszyła granic władztwa planistycznego, nie doszło do naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. ani art. 1 ust. 3 u.p.z.p,, ani norm Konstytucji RP. Władztwo planistyczne jest wynikającą z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kompetencją gminy, która obejmuje samodzielne ustalenie przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 upzp). Ustalenia zawarte w planie miejscowym mogą więc w znacznym stopniu ograniczać prawo własności terenów objętych tym planem. W art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wskazano jednak wartości, które powinny być uwzględnione przez gminę przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Są to m.in. (pkt 1) wymagania ładu przestrzennego, walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6) prawo własności (pkt 7), potrzeby interesu publicznego (pkt 9). Niewątpliwie w toku procedury planistycznej ścierają się dwa konstytucyjne prawa - pierwsze dotyczące uprawnienia do samodzielności stanowienia przepisów regulujących sposób zagospodarowania terenu gminy, wywodzone z art. 16 ust. 2, art. 165, art. 94 Konstytucji RP i przepisów ustaw ustrojowych (art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), oraz drugie dotyczące poszanowania prawa własności. Uprawnienie przyznane gminie do ingerencji w uprawnienia właścicielskie, nie polega na pozbawieniu właściciela własności nieruchomości, lecz ukształtowanie prawnych i technicznych norm co do sposobu wykonywania tego prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z 28 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2677/20 "organy gminy wprowadzając ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnie chronionego prawa własności, obowiązane są stosować takie środki prawne, które będą najmniej uciążliwe dla poszczególnych podmiotów oraz pozostaną w racjonalnej proporcji do zamierzonych celów. Nieuniknione jest jednak to, że przy tworzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawniają się sprzeczne interesy różnych podmiotów. Niewątpliwie rozstrzyganie tych konfliktów w procesie stanowienia prawa wymaga każdorazowo wyważenia interesu poszczególnych właścicieli nieruchomości oraz interesu publicznego całej wspólnoty samorządowej. Zachowanie właściwej równowagi pomiędzy wartościami chronionymi konstytucyjnie i ustawowo wyklucza zakładanie prymatu interesu ogólnego nad jednostkowym i odwrotnie". W sprawie Skarżący wskazuje, że Rada Gminy niesłusznie zakazała na terenach [...] całkowitej zabudowy, dopuszczając, by były tam tylko tereny upraw rolniczych. Skarżący jednak nie wskazuje, dlaczego dla prowadzenia jego gospodarstwa rolnego dopuszczone powinny być na należących do niego działkach inne formy zabudowy, a z kolei jako naruszenie swojego interesu wskazuje niemożność realizacji inwestycji w postaci budowy fermy trzody chlewnej. W ocenie Sądu Gmina miała prawo uznać, że dla celów ładu przestrzennego tereny oznaczone w planie literami [...] będą miały przeznaczenie rolnicze bez prawa zabudowy. Jak wynika z części graficznej planu, działki w otoczeniu działek Skarżącego to w większości działki oznaczone literami [...]. Takie zresztą było ich zagospodarowanie wcześniej. W toku procedury planistycznej żaden z mieszkańców nie kwestionował propozycji tych zapisów, co potwierdza Załącznik Nr 2 do Uchwały Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...]. Stwierdza się tam, że w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego na terenie części obrębu geodezyjnego K. nie wpłynęły uwagi, które podlegałyby rozstrzygnięciu. W ocenie Sądu, Rada Gminy racjonalnie wywodzi, że nie naruszyła zasady proporcjonalności ustalając taki sposób zagospodarowania tych terenów, w tym działek Skarżącego. Skarżący prowadzi swoje gospodarstwo na innych działkach, także na innych działkach zamieszkuje. Przedmiotowe działki nie zmieniły swojego przeznaczenia, a zatem nie doszło do obniżenia ich wartości. Nie zostało wykazane przez Skarżącego, że jego interes indywidualny wymaga dopuszczenia na działkach jakiegokolwiek charakteru zabudowy np. budowy silosów, wiaty na zboże czy pomieszczenia na sprzęt rolniczy. Jedynym wprost wskazanym przez Skarżącego skutkiem uchwalenia planu, jest niemożność realizacji przedsięwzięcia w formie budowy fermy trzody chlewnej. W ocenia Sądu, Rada Gminy prawidłowo, nie nadużywając władztwa planistycznego uchwaliła jednolicie dla tych terenów rolniczych, zakaz zabudowy, działając zgodnie z 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. Przedsięwzięcie Skarżącego naruszyłoby dotychczasowy charakter tych terenów i niewątpliwie ingerowałoby w środowisko oraz warunki życia okolicznych mieszkańców. Na terenie objętym planem znajdują się tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny zabudowy zagrodowej i tereny leśne, a zatem takie których ingerencja w środowisko nie jest istotna. Jak wynika z treści planu nie dokonano w nim zróżnicowania sytuacji właścicieli nieruchomości rolnych w tym obszarze, wszystkie działki oznaczone symbolem [...](od [...] do [...], z wyjątkiem obszaru w okolicach [...]) są w tej samej sytuacji prawnej. A zatem można mówić o zachowaniu równości w tym zakresie. W toku uchwalania planu nie złożono żadnych zastrzeżeń. Tym samym, w ocenie Sądu nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia istotnych zasad sporządzania planu, które skutkować powinny stwierdzeniem jego nieważności w całości, ani w części dotyczącej indywidulanego interesu prawnego Skarżącego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) skargę oddalił. ----------------------- VII SA/WA 1517/24 #