VII SA/Wa 1522/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VII SA/Wa 1522/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] Minister Zdrowia po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r., znak: [...] w sprawie wykreślenia z rejestru zakładów opieki zdrowotnej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w likwidacji [...] przy [...], utrzymał w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]. Organ stwierdził, że zgodnie z przepisami warunkiem koniecznym istnienia zakładu opieki zdrowotnej jest udzielanie świadczeń zdrowotnych, zatem nie może istnieć zakład, który nie może realizować ustawowego obowiązku udzielania świadczenia zdrowotnego. Tym samym zdaniem organu fakt, iż Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w likwidacji [...] po zakończeniu udzielania świadczeń zdrowotnych prowadzi czynności likwidacyjne nie może stanowić podstawy do dalszego utrzymywania przez niego statusu prawnego zakładu opieki zdrowotnej. Organ podkreślił, iż rozporządzenie lub uchwała o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej powinny określać sposób i formę zapewnienia osobom korzystającym z oznaczonych rodzajowo świadczeń zdrowotnych likwidowanego zakładu dalsze, nieprzerwane udzielanie takich świadczeń, bez istotnego ograniczenia ich dostępności przez okres nie krótszy niż 3 miesiące od daty wydania aktu likwidującego zakład opieki zdrowotnej. Zgodnie zaś z art. 43 ust. 4 w/w ustawy, rozporządzenie lub uchwała o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej stanowi podstawę do skreślenia zakładu z dniem zakończenia jego działalności z rejestru zakładów opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 12. Jednocześnie organ podniósł, iż na podstawie art. 60 ust. 6 cytowanej ustawy organ założycielski danego ośrodka winien przejąć obowiązki zlikwidowanego ośrodka. Wskazał też, iż Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 14 lipca 2005 r, III CZP 34/05 OSNC 2006/6/97 przyjął, że ustawodawca przewidując konieczność wskazania w uchwale o likwidacji kilku dat określonych czynności, rozróżnił je i związał z nimi różne skutki, zaś data zakończenia działalności medycznej stanowi podstawę do skreślenia zakładu z tym dniem z rejestru administracyjnego. Kończąc swoje wywody organ wskazał, iż w kwestii zarzutu naruszenia art. 14 ust. 3 i art. 43 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 4b pkt 5 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, jest związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które to Sądy uznały zarzut za bezzasadny. Skargę na powyższą decyzję złożył Powiat [...], który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji a także o zasądzenie kosztów zastępstwa wg. norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 14 ust. 3 i art. 43 ust. 4 w zw. z art. 60 ust. 4b pkt 5 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W przedmiotowym postępowaniu obowiązkiem organu (Ministra Zdrowia) było ustalenie czy decyzja z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] o wykreśleniu z rejestru zakładów opieki zdrowotnej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] została wydana w warunkach o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Celem postępowania o którym mowa w w/w przepisie nie jest oczywiście merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz kontrola decyzji ostatecznej z punktu widzenia tego czy jest ona dotknięta jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Oznacza to, że sprawa nie toczy się w trybie zwykłym w którym dla uchylenia decyzji wystarczy stwierdzenie naruszenia prawa mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia, lecz w trybie nadzorczym gdzie zupełnie wyjątkowo wbrew wynikającej z art. 16 Kpa zasadzie trwałości decyzji ostatecznych z enumeratywnie wyliczonych ustawowo przyczyn można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą taką wadą, która przesądza o konieczności uznania jej za nieważną. Jeśli decyzja, która stała się ostateczna byłą kontrolowana postępowaniu wszczętym w następstwie wniesionej skargi to obowiązkiem Sądu niezależnie od postawionych w niej zarzutów jest kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazań zawartych w art. 1 § 1 i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a więc pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, iż Sąd kontrolując taką decyzję w postępowaniu zwykłym ma obowiązek z urzędu niezależnie od treści skargi stwierdzić jej nieważność w całości lub części jeśli zachodzą przyczyny wskazane w art. 156 § 1 Kpa. Wymóg taki jest oczywisty i wynika z przywołanego wyżej art. 1 § 1 i2 ustawy z dn. 25 lipca 2002 r., a także z art. 145 § 1 pkt 2 ppsa. Z materiałów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy wynika, iż decyzja Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], oraz decyzja organu I instancji, która ją poprzedzała były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 1328/07. Otóż w sprawie tej zapadł w dniu 27 listopada 2007 r. wyrok oddalający skargę na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2007 r. Oznacza to, iż już w tym postępowaniu Sąd z urzędu badał czy istnieją przesłanki uzasadniające stwierdzenie jej nieważności i to niezależnie od argumentów przytoczonych w skardze Powiatu [...]. Oddalenie skargi oraz treść uzasadnienia wyroku z dnia 27 listopada 2007 r. jednoznacznie wskazują, iż decyzja z dnia [...] czerwca 2007 r. nie była dotknięta żadną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Mało tego wyrok WSA w Warszawie był przedmiotem kontroli Naczelnego Sadu Administracyjnego, który w sprawie II OSK 445/08 oddalił wniesioną skargę kasacyjną, a zatem uznał, iż jest on prawidłowy. Powyższe oznacza, iż ponowne weryfikowanie decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., z punktu widzenia tego czy narusza ona prawo w sposób uzasadniający stwierdzenie jej nieważności jest niedopuszczalne. Taka weryfikacja miała już bowiem miejsce w sprawie VII SA/Wa 1328/07 tut. Sądu. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest arf 151 ppsa.