VII SA/Wa 1522/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na Bank Gospodarstwa Krajowego w przedmiocie zwrotu wniosku w sprawie przyznania premii kompensacyjnej postanawia: odrzucić skargę B. B. B. B. wniosła skargę na pisma Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] oraz z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], w przedmiocie zwrotu wniosku bez rozpatrzenia w sprawie przyznania premii kompensacyjnej. W uzasadnieniu wskazała, iż złożone wnioski o przyznanie odszkodowania zwanego premią kompensacyjną zostały zwrócone bez rozpatrzenia ze względu na wadliwe zdaniem Banku Gospodarstwa Krajowego zaświadczenia Urzędu Miasta [...]. Stwierdziła, iż przedmiotowa "wadliwość" nie ma żadnego umocowania w ustawie, na którą Bank się powołuje (ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów - Dz. U. Nr 223, poz. 1459 ze zm.). Ponadto zaznaczyła, iż jest to odszkodowanie z budżetu państwa i w przypadku braku dokumentów organów administracji państwowej lub terytorialnej, organ rozpatrujący wniosek winien z urzędu zwrócić się o wydanie stosownych zaświadczeń. Skarżąca wskazała także na sprzeczność przepisów zawartych w w/w ustawie z zasadą demokratycznego państwa, dobrej legislacji, równości wobec prawa, ochrony prawa do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy przez właściwy organ drugiej instancji i obowiązku wykonywania wyroków Trybunału Sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę Bank Gospodarstwa Krajowego wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego, ewentualnie o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). W świetle tych przepisów uznać należy, iż skarga B. B. podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa, której dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w w/w art. 3 ustawy. Zaskarżone pisma nie mieszczą się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Skarga ta nie dotyczy bowiem sprawy z zakresu administracji publicznej, w której Bank Gospodarstwa Krajowego, orzekałby w drodze decyzji, czy też postanowienia administracyjnego, lub innego aktu lub czynności, które podlegałby kontroli sądu administracyjnego. Bank Gospodarstwa Krajowego działa na podstawie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego (Dz. U. Nr 65, poz. 594 ze zm.) i nie jest organem administracji działającym na podstawie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, nie dysponuje władztwem administracyjnym do kształtowania sytuacji prawnej osób fizycznych. Przyznanie lub odmowa przyznania premii kompensacyjnej jest czynnością bankową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe i podlega regulacjom w/w ustawy. Działalność Banku Gospodarstwa Krajowego nie należy do zakresu działania administracji publicznej kontrolowanej przez sądy administracyjne. Zauważyć należy, iż powyższe stanowisko, ma oparcie w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 335/12, które Sąd orzekający w pełni podziela. Przywołać również można postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 398/09, w którym zaprezentowano pogląd, mający odniesienie do niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej ocena wiarygodności kredytowej danego podmiotu dokonywana przez BGK nawet wtedy, gdy Bank ten udziela kredytu ze środków pochodzących w całości bądź w określonej części z budżetu państwa. Sąd II instancji zaznaczył, iż nie każde działanie w sferze gospodarowania środkami publicznymi może podlegać kontroli sądu administracyjnego. Ocena aktywności państwa na tym właśnie gruncie (tj. gospodarowania środkami publicznymi) wskazuje, iż działania w tym zakresie mogą być realizowane co najmniej w dwojaki sposób. Po pierwsze, państwo może powierzyć ich wykonywanie specjalnie powołanym i wyspecjalizowanym do tego organom, będącym organami administracji publicznej, które będą załatwiać konkretne sprawy w sposób władczy np. w drodze decyzji administracyjnej. Po drugie, z pewnych względów (np. celowościowych - łatwiejsza dystrybucja środków, lepsza nad nimi kontrola), działanie na określonym polu aktywności państwa (np. wspieranie budownictwa) mogą zostać powierzone określonym podmiotom (w drodze przekazania im prawa dysponowania środkami publicznymi), którym nie można w żaden sposób przypisać cech organów administracji publicznej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.