VII SA/Wa 1531/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzenia reklamowego. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. S.A. w P. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2006r. Nr [...] Prezydent W., na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 104 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia K. W., występującego w imieniu inwestora – A. S.A., z dnia [...] sierpnia 2006r. - wniósł sprzeciw do wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzenia reklamowego w pasie drogowym ul. [...] w rejonie ul. [...] w W. W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006r. Nr [...] zobowiązał inwestora do uzupełnienia dokumentacji, określając termin uzupełnienia 5 dni od chwili otrzymania przez zainteresowaną stronę postanowienia. Inwestor otrzymał niniejsze postanowienie w dniu [...] września 2006r., jednak nie dostarczył żadnych dokumentów uzupełniających. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r., Nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. z siedzibą w P. ul. [...] - uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta W. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji było nieprawidłowe, gdyż decyzja podjęta została przedwcześnie, bowiem postanowienie Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r zostało skutecznie doręczone inwestorowi w dniu [...] września 2006r., natomiast jego pełnomocnikowi – w dniu [...] września 2006r. a zatem termin na uzupełnienie minął odpowiednio: pierwszemu - dnia [...] września 2006r.; drugiemu – [...] września 2006r. Zaskarżona decyzja Nr [...] wydana została w dniu [...] września 2006r. Pełnomocnik nie miał możliwości skutecznego przedstawienia dowodów w sprawie, czym - zdaniem organu odwoławczego - naruszono art. 7, art. 10, art. 77 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 5 prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie w sprawie oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w kontekście art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, a ponadto wskazała, że skoro Wojewoda [...] mógł na podstawie posiadanych dokumentów stwierdzić, że postanowienie z [...] sierpnia 2006r. zostało doręczone już po terminie przewidzianym w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, to tym samym jego obowiązkiem było nie tylko uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ale że uchylając zaskarżoną decyzję winien umorzyć postępowanie w sprawie. Skoro organ II instancji tego nie uczynił, to tym samym naruszył art. 30 ust. 5 ustawy. Wojewoda [...] błędnie przyjął, że bezpośrednio strona skarżąca miała "swój" termin do uzupełnienia braków, a inny termin miał w/w jej pełnomocnik, co stanowi naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa art. 30 ustawy Prawo budowlane i art. 138 k.p.a. Dokonując wykładni przepisu art. 30 ustawy Prawo budowlane, wskazać należy, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 art. 30 ustawy Prawo budowlane, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Organowi, do którego wpłynęło zgłoszenie przysługuje, zatem termin 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu, termin ten liczy się od dnia doręczenia zgłoszenia. Organowi przysługuje też prawo nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, wezwanie w tym zakresie ma wpływ na bieg 30 dniowego terminu. W razie nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia termin 30 dni na wniesienie sprzeciwu przez organ, o którym mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane biegnie od dnia, w którym upłynął termin do uzupełnienia braków zgłoszenia (wyrok z dnia 17 sierpnia 2005r., Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1751/04, LEX nr 1908060). Podkreślenia wymaga to, że jeżeli organ do końca 30-dniowego terminu nie doręczy zgłaszającemu sprzeciwu lub postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia, traci z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jest terminem prawa materialnego. Termin ten jest terminem do załatwienia sprawy, a nie do wydania decyzji. Musi, więc on obejmować także doręczenie decyzji stronie postępowania administracyjnego. Decyzja zostaje wydana, a sprzeciw zgłoszony dopiero z dniem doręczenia decyzji stronie. Zatem orzeczenie, którego materialnoprawną podstawę stanowi przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, należy uznać za wydane, a więc i sprzeciw za zgłoszony z dniem doręczenia go stronie (wyrok z dnia 7 października 2004r., Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt IV SA 1244/03, LEX nr 160775). W niniejszej sprawie bezsprzeczne jest to, że wniesienie sprzeciwu decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2006r. Nr [...], było niedopuszczalne. Zdaniem Sądu błędna jest jednak argumentacja Wojewody [...], zgodnie, z którą wadą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest to, że zapadło ono przedwcześnie. Nie ma też racji organ II instancji twierdząc, że strona i jej pełnomocnik mieli różne terminy na wykonanie postanowienia w przedmiocie usunięcia braków zgłoszenia. Zgodnie z przepisem art. 40 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu [...] sierpnia 2006r., Opisane wyżej postanowienie w przedmiocie uzupełnienia zgłoszenia zostało wydane przez organ pierwszej instancji w dniu [...] sierpnia 2006., Zatem było dopuszczalne, bowiem zapadło przed upływem terminu 30 dni od dnia [...] sierpnia 2006r., tj przed [...] września 2006r. Mimo doręczenia tego postanowienia stronie i pełnomocnikowi skutek prawny, o czym wyżej, miało tylko doręczenie pełnomocnikowi dokonującemu zgłoszenia. To doręczenie nastąpiło w dniu [...] września 2006r., zatem z uchybieniem wyżej opisanego terminu, który upłynął z dniem [...] września 2006r. Skoro organ do końca 30-dniowego terminu nie doręczył zgłaszającemu, postanowienia w przedmiocie uzupełnienia zgłoszenia, to utracił z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Jeżeli bowiem organ w terminie 30 dni nie doręczy zgłaszającemu postanowienia, o którym mowa wyżej albo sprzeciwu to zgłaszający może przystąpić do wykonywania robót budowlanych (porównaj wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1450/2004, LexPolonica nr 383184). W świetle powyższej argumentacji wskazać należy, że organ II instancji powinien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji, i umorzyć postępowanie pierwszej instancji ( art. 138 §1 pkt 2 k.p.a.). Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt 1 lit. a, c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 że zm.).