VII SA/Wa 1531/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] "[...]" z/s w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Stowarzyszenia [...] w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...], umarzającą wszczęte z urzędu, na skutek wniosku [...] Stowarzyszenia [...] w [...], postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] uchylającej w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008 r. znak: [...] (wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót objętych wnioskiem [...] Sp. z o.o. w [...] z dnia [...] lipca 2008 r. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w [...] przy ul. [...] i umarzającej postępowanie w pierwszej instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość - utrzymał w mocy własną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa. 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w jego ocenie [...] Stowarzyszenie [...] w [...] nie skonkretyzowało interesu społecznego, uzasadniającego badanie w trybie nieważnościowym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. Zarówno we wniosku z dnia 29 listopada 2012 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. jak również we wniosku z dnia 30 kwietnia 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. [...] Stowarzyszenie [...] w [...] wskazało jedynie, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] "narusza interes społeczny w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w powiązaniu z art. 2, 4 ust. 1 Konstytucji RP", oraz, że "w niniejszej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem interesu społecznego z uwagi na złamanie przez organ przepisów ustaw i rozporządzeń oraz z narażeniem zdrowia i życia mieszkańców". Zdaniem organu sama okoliczność, iż żądanie [...] Stowarzyszenia [...] w [...] jest zgodne z jego celami statutowymi, które w § 7 statutu ma zapisaną ochronę ludzi i środowiska przed promieniowaniem elektromagnetycznym od źródeł technicznych, w tym przeciwdziałanie zagrożeniom ze strony urządzeń emitujących do środowiska szkodliwe substancje i pola elektromagnetyczne oraz reprezentowanie obywateli Polski przed organami administracji rządowej i samorządowej, nie obliguje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do uwzględnienia żądania [...] Stowarzyszenia [...] w [...] do badania w trybie nieważnościowym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. Jak uznał organ, na odmienną ocenę tej kwestii nie może wpłynąć załączona do wniosku z dnia 29 listopada 2012 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] opinia biegłego Sądu Rejonowego dr. inż. J. G. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], która kwestionuje jedynie prawidłowość danych technicznych przedstawionych w projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji, prawidłowość regulacji prawnych oraz zawiera opinię, że projekt przedstawiony przez Inwestora nie spełnia wymagań ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (rozdział 8 opinii). Z powyższej opinii nie wynika, zdaniem organu, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja wpływa negatywnie na środowisko, w tym życie i zdrowie ludzi, a zatem w jaki sposób za wszczęciem postępowania przemawia interes społeczny. Organ wskazał również, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że przeprowadzone w kwietniu 2009 r. pomiary wartości natężenia pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez kwestionowaną stację według sprawozdania nr [...], które wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...] w dniu 2 lipca 2009 r. - nie przekroczyły dopuszczalnych poziomów określonych w przepisach (pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 6 lipca 2009 r. znak: [...]). 3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że skoro [...] Stowarzyszenie [...] w [...] nie wykazało, że za wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. przemawia interes społeczny, należało umorzyć wszczęte postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Organ stwierdził również, że stosownie do art. 105 § 1 kpa, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny w całości albo w części stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z powyższym, postępowanie administracyjne może toczyć się jedynie wówczas, gdy ma swój "przedmiot", czyli "konkretną sprawę indywidualnego podmiotu, w której na podstawie przepisów prawnych powszechnie obowiązujących organy administrujące są władne podjąć decyzję administracyjną albo orzekając w niej o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu, albo stwierdzając w niej o niedopuszczalności takiego orzekania" (por. J. Borkowski [w:] Adamiak B., Borkowski J., Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, wyd. 5, Warszawa 1998). Skoro, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie zaszła przesłanka dopuszczalności wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 31 § 1 kpa - wszczęte postępowanie należało, na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzyć, a wobec powyższego organ uznał za nieuzasadniony zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczący naruszenia art. 105 § 1 kpa w związku z art. 6 kpa oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez "wydanie decyzji w stosunku do organizacji społecznej, której obowiązujące prawo nie przewiduje". Organ wyjaśnił, że prawo do złożenia zażalenia na odmowę wszczęcia postępowania lub dopuszczenie do udziału, nie wyklucza możliwości umorzenia ewentualnie wszczętego z urzędu na podstawie art. 31 § 1 kpa postępowania, oraz, że z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia, merytoryczna argumentacja wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotycząca prawidłowości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie mogła być poddana ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w ramach niniejszego postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał art. 31 § 1 i 2 kpa i art. 105 kpa, oraz powołał się na uzasadnienia wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012 r. II OSK 663/11 i z dnia 20 kwietnia 2012 r. II OSK 218/1 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1079/10 - z których jednoznacznie wynika, że organizacja społeczna powinna wykazać zasadność udziału w postępowaniu, a powoływanie się na ogólne wartości nie wskazuje na istnienie interesu społecznego. Organ zauważył również, że nowe okoliczności istotne dla sprawy istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który wydał decyzję, mogą stanowić ewentualną podstawę do wznowienia postępowania, stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 kpa, nie mogą natomiast podlegać ocenie w postępowaniu nieważnościowym. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...]; zarzucając naruszenie: 1. art. 6 kpa w związku z art. 7 Konstytucji RP z uwagi na wydanie decyzji bez podstawy prawnej albowiem sposób rozpatrywania wniosku organizacji został określony w art. 31 § 2 kpa tym bardziej, iż żądanie organizacji nie było bezprzedmiotowe albowiem istnieje przedmiot sprawy tym bardziej, iż organizacja wskazała motywy przemawiające za wszczęciem z urzędu postępowania; 2. art. 105 § 1 kpa poprzez wskazanie, iż wszczęte z urzędu postępowanie nie może zostać zakończone decyzją merytoryczną albowiem nie istnieje możliwość wydania decyzji pozytywnej lub negatywnej; 3. art. 12 Konstytucji RP w związku z art. 8 i 107 § 3 kpa poprzez nieprawdziwe stwierdzenie w decyzji iż organizacja nie wskazała konkretnych naruszeń prawa w odniesieniu do decyzji objętej wnioskiem w sytuacji w której zostały one wskazane tym bardziej iż znalazły one aprobatę w orzecznictwie NSA w podobnych sprawach (NSA II OSK 1013/11 wyrok z dnia 27 września 2012 r., NSA II OSK 1706/11 wyrok z dnia 16 stycznia 2013 r. a szczególnie NSA II OSK 2400/11 wyrok z dnia 11 kwietnia 2013 r., II OSK 325/12 wyrok z dnia 11 czerwca 2013 r.; 4. art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, 4 ust. 1, 7 Konstytucji RP poprzez pominięcie podniesionych zarzutów we wniosku o wszczęcie postępowania oraz o ponowne rozpatrzenie sprawy, co zgodnie z art. 3 § 1 ppsa uniemożliwia sądowi kontrolę tak wydanego postanowienia albowiem musiałby zastąpić organ w procedowaniu; 5. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie wniosek organizacji był bezprzedmiotowy bez wykazania tego w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości; 6. art. 8, 107 § 1 i 3 kpa w związku z art. 2 oraz 12 Konstytucji RP poprzez przyjęcie iż w niniejszej sprawie nie występuje interes społeczny bez wskazania jak należy go interpretować albowiem organizacja może tylko i wyłącznie uzasadniać jego istnienie poprzez wskazanie naruszenia konkretnych przepisów prawa w odniesieniu do decyzji objętej wnioskiem - - wniosło o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. umarzającą wszczęte z urzędu na skutek wniosku [...] Stowarzyszenia [...] w [...] postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. została wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa, zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. 3.2. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 29 listopada 2012 r. [...] Stowarzyszenie [...] w [...], na podstawie art. 31 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 157 § 2 kpa, wystąpiło o wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., którą to decyzją Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie przyjęcia zgłoszenia robót budowlanych polegających na montażu urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] przy ul. [...] w [...] - uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w pierwszej instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość - bowiem roboty budowlane objęte zgłoszeniem inwestora z dnia [...] lipca 2008 r. nie wymagają ani pozwolenia na budowę ani nawet ich wcześniejszego zgłoszenia, a więc ich wykonania nie normują przepisy Prawa budowlanego, postępowanie w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie przyjęcia tego zgłoszenia jest bezprzedmiotowe, a postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., natomiast decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. umorzył to postępowanie, a decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy tę decyzję. 3.3. Zgodnie z art. 31 § 1 i 2 kpa, organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: (1) wszczęcia postępowania, (2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny (§ 1). Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu (§ 2). Z przepisów tych wynika, że argumentacja świadcząca o tym, że za wszczęciem postępowania z urzędu przemawia interes społeczny powinna wynikać z pisma złożonego w tej sprawie przez stowarzyszenie, i równocześnie stowarzyszenie powinno wykazać, że, czy to wszczęcie postępowania, czy też dopuszczenie stowarzyszenia do udziału w postępowaniu - jest uzasadnione celami statutowymi tego stowarzyszenia (organizacji). Jeśli organizacja społeczna składa wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu, to we wniosku tym powinna wykazać jednoznacznie, w czym przejawia się ten interes społeczny, bo, zdaniem Sądu, interesu społecznego nie można ani domniemywać, ani nie wynika on tylko z faktu, że w innej sprawie (w innym postępowaniu administracyjnym) to stowarzyszenie posiada status organizacji społecznej. Art. 31 kpa normujący uczestnictwo organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym na prawach strony znajduje się w rozdziale 6 kpa zatytułowanym - "Strona". Zgodnie z pierwszym przepisem tego rozdziału, art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Aby zatem można było zostać uznanym za stronę, i domagać się wszczęcia jakiegokolwiek postępowania administracyjnego czy też dopuszczenia do udziału w toczącym się postępowaniu - należy w pierwszej kolejności wykazać interes prawny. W przypadku zaś organizacji społecznej, zgodnie z cytowanym wyżej art. 31 § 1 kpa, organizacja ta składając stosowne pismo powinna wykazać, iż jest to "uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny". Podkreślić należy, iż obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby organizacja społeczna mogła skutecznie występować z żądaniem wszczęcia postępowania, czy też dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu. Sformułowanie tego przepisu nie pozwala uznać, że organ administracji publicznej mógłby być zobowiązany do uwzględnienia żądania organizacji społecznej tylko dlatego, że jest ona formalnie organizacją społeczną, której żądanie uzasadnione jest jej celami statutowymi - bez zbadania, czy została spełniona druga z przesłanek - czy przemawia za tym interes społeczny. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie uznał, iż stowarzyszenie - [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...], nie skonkretyzowało interesu społecznego, uzasadniającego badanie w trybie nieważnościowym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Stowarzyszenie to wskazało jedynie, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r. "narusza interes społeczny w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w powiązaniu z art. 2, 4 ust. 1 Konstytucji RP", oraz, że "w niniejszej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem interesu społecznego z uwagi na złamanie przez organ przepisów ustaw i rozporządzeń oraz z narażeniem zdrowia i życia mieszkańców". Zdaniem Sądu organizacja społeczna powinna wykazać zasadność udziału w postępowaniu, i nie jest wystarczające powoływanie się na ogólne wartości jak nieskonkretyzowany interes społeczny czy też same przepisy Konstytucji RP. Okoliczność, iż żądanie Stowarzyszenia jest zgodne z jego celami statutowymi nie obligowało Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do uwzględnienia żądania Stowarzyszenia badania w trybie nieważnościowym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., bowiem żądanie to, jak stanowi przepis, musi być "uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny". Na odmienną ocenę w tym zakresie nie może mieć wpływu dołączona do wniosku z dnia 29 listopada 2012 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. - opinia biegłego sądowego z dnia [...] czerwca 2012 r. kwestionująca prawidłowość danych technicznych przedstawionych w projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji, regulacji prawnych oraz stwierdzająca, że projekt nie spełnia wymagań ustawy z 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., ponieważ z opinii tej nie wynika, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja wpływa negatywnie na środowisko, a zatem, w jaki sposób za wszczęciem tego postępowania przemawia interes społeczny. Dodatkowo podkreslić należy, na co zwrócił uwagę organ, iż pomiary wartości natężenia pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez kwestionowaną stację przeprowadzone w kwietniu 2009 r. nie przekroczyły dopuszczalnych poziomów określonych w przepisach. 3.4. Sąd podziela stanowisko zarówno Naczelnego Sądu Sądu Administracyjnego jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawione w wyrokach przywołanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii konieczności wykazania przez organizację społeczną istnienia przesłanek wskazujących na zasadność uczestnictwa w określonym postępowaniu czy też wszczęcia takiego postępowania. Słusznie również zauważył organ, że nowe okoliczności istotne dla sprawy istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, mogą stanowić ewentualną podstawę do wznowienia postępowania stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 kpa, nie mogą natomiast podlegać ocenie w postępowaniu nieważnościowym, które dotyczy wad decyzji administracyjnej, a nie poprzedzającego jej wydanie postępowania. Ponieważ, jak wynika z akt sprawy, Stowarzyszenie nie wykazało, że za wszczęciem postępowania przemawia interes społeczny, prawidłowo organ umorzył wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, i nie badał merytorycznych zarzutów. IV. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne, i żaden z przepisów wskazanych przez stronę skarżącą nie został naruszony. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.