VII SA/Wa 1531/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi K Sp. z o.o. z siedzibą w R na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2019r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2019 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że decyzją z [...] marca 2019 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia, na wniosek [...] sp. z o.o., nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2018 r., znak: [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] sp. z o.o. pozwolenia na budynku mieszkalno-handlowo-usługowego z podziemnym garażem, oraz infrastrukturą: przebudową sieci gazowej wraz z przyłączem gazu oraz budowę sieci gazowej, budowę przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz z uzbrojeniem oraz w wewnętrznymi instalacjami wod. - kan., c.o. wraz z węzłem cieplnym, wentylacją mechaniczną i energią elektryczną oraz likwidację nieczynnego odcinka kabla energii elektrycznej na działkach nr ew. [...],[...], obręb [...], położonych przy ul. [...]. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła [...] sp. z o.o. Rozpoznając ww. wniosek Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ podkreślił, że w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej wadliwą decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że organ administracji nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i jeśli nawet uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, to musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1715/97). O tym, czy naruszenie prawa ma charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1683/11). Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzją z [...] lipca 2013 r., znak: [...] Prezydent Miasta [...] ustalił, na wniosek [...] sp. z o.o., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na działce nr [...] obr. [...] położonej przy ul. [...]. W decyzji tej określony został m.in. wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki projektowanej inwestycji: max. 0,30, oraz ilość miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i czasowych na własnej działce w ilości: co najmniej 1,2 miejsca na każdy lokal mieszkalny, co najmniej 1 miejsce + 1 miejsce na każde 60 m2 powierzchni usług dla klientów i nie mniej niż 1 miejsce + 1 miejsce na każde 200 m2 powierzchni usług dla obsługi i dostaw. Analiza dokumentacji projektowej oraz uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., znak: [...], wykazała, że istnieje rozbieżność w zakresie powierzchni zabudowy projektowanego budynku. W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., znak: [...] wskazano, że powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wynosi 199,18 m2 podczas gdy z projektu budowlanego wynika, że wynosi ona 190,28 m2, przy powierzchni działki inwestycyjnej 836 m2. Zgodnie zaś z treścią § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935), część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna określać w przypadku budynków - powierzchnię zabudowy, o której mowa w pkt 4, określanej zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wymienionej w załączniku do rozporządzenia. Pojęcie "powierzchnia zabudowy" nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy Prawo budowlane, w orzecznictwie przyjmuje się, że pojęciu temu należy przypisywać takie znaczenie jakie dla tego parametru przyjęto we właściwej Polskiej Normie [...] (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 4 października 2017 r., sygn. akt II SA/Po 499/16). Zgodnie z treścią 5.1.2.2. Normy [...] powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się m.in. powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego. Projektant obliczając powierzchnię zabudowy projektowanego budynku nie uwzględnił powierzchni 8,9 m2. W ocenie inwestora powyższa powierzchnia stanowi występek dachowy w rozumieniu przytoczonego powyżej punktu 5.1.2.2. Normy [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił jednak stanowisko organu wojewódzkiego, że za powierzchnię zabudowy należy uznać również odjętą przez projektanta powierzchnię 8,9 m2. Przedmiotowa część budynku jest konstrukcyjnie, w sposób trwały związana z projektowanym budynkiem. Za tym, że przedmiotowa część budynku nie stanowi elementu drugorzędnego (które przykładowo zostały wymienione w punkcie 5.1.2.2, Normy [...]) przemawia również fakt, że przedmiotowa część budynku jest połączona z gruntem. Powyższe prowadzi do wniosku, że powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wynosi 199,18 m2, a co za tym idzie projektowany wskaźnik planowanej zabudowy wynosi 0,31 i nie spełnia wymogu wynikającego z ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2013 r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał następnie, że z dokumentacji projektowej (projekt budowlany - str. 40), wynika, że zaprojektowano 11 miejsc postojowych (9 miejsc dla lokali mieszkalnych i 2 miejsca dla dostaw i obsługi). W projekcie nie przewidziano natomiast miejsc postojowych dla klientów. W decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2013 r., znak: [...] , o warunkach zabudowy wskazano wprost, że inwestor powinien zapewnić co najmniej 1 miejsce postojowe + 1 miejsce postojowe na każde 60 m2 powierzchni usług dla klientów. Z projektu budowlanego wynika, że powierzchnia lokalu użytkowego, znajdującego się na parterze projektowanego budynku wynosi 64,88 ma (projekt budowlany - Rzut Parteru - rys. 6 - str. 89). Oznacza to, że w analizowanym przypadku należało zapewnić 3 miejsca postojowe dla klientów. Tym samym projekt budowlany załączony do wniosku o pozwolenie na budowę nie spełnia w powyższym zakresie warunków wynikających z ww. decyzji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze zarzut skarżącego dotyczący kwestii zapewnienia miejsc postojowych dla klientów organ wyjaśnił, że ww. decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2013 r., znak: [...], o warunkach zabudowy nie rozróżnia usług świadczonych przez internet oraz usług świadczonych stacjonarnie, lecz stanowi o konieczności zapewnienia dla klientów co najmniej 1 miejsca postojowego oraz dodatkowych miejsc postojowych stosownie do powierzchni usług. Dlatego też powołana przez skarżącego okoliczność, że działalność gospodarcza będzie świadczona przez Internet pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności inwestycji z ww. decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2013 r., znak: [...] o warunkach zabudowy, w zakresie dotyczącym zapewnienia miejsc postojowych dla klientów. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym m.in. poprzez wykazanie zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy w części dotyczącej m.in.: ilości i lokalizacji miejsc postojowych oraz wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. W odpowiedzi na wyżej wskazane rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...],[...] sp. z o.o. ograniczyła się do stwierdzenia, że w powyższym zakresie "przedłożony projekt jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy(pismo z 28.08.2018 r., pkt.1). Inwestor nie zapewnił wymaganej liczby miejsc parkingowych wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy z [...] lipca 2013 r., znak: [...]. W związku z powyższym Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2018 r, znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego. W tym kontekście na uwagę zasługuje fakt, że zmiana liczby miejsc parkingowych przez inwestora, w stosunku do liczby miejsc parkingowych wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy mogłaby mieć wpływ na inne parametry wskazane w decyzji o warunkach zabudowy (m.in. na procent minimalnej powierzchni biologicznie czynnej). W związku z niezapewnieniem przez inwestora wymaganej liczby miejsc postojowych wynikających z decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2013 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy za bezzasadny należy uznać zarzut strony dotyczący naruszenia przepisu § 18 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) zgodnie z którym zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana decyzja Wojewody [...] nie narusza rażąco prawa utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2018 r., znak: [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Projekt budowlany inwestycji nie spełniał wymogów ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2013 r., znak: [...], o warunkach zabudowy w zakresie dotyczącym wskaźnika parametrów zabudowy oraz ilości miejsc postojowych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., znak: -[...], nie jest obarczona żadną z pozostałych wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...], KRS nr [...], ul. [...], której akta rejestrowe przechowuje Sąd Rejonowy w [...], XII Wydział Gospodarczy KRS - reprezentowana przez Prezesa Zarządu S K, zastępowana przez pełnomocnika radcę prawnego R R - z kancelarii [...]. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2019r. znak: [...] w całości, uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2019r. znak: [...] w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. § 8 ust. 2 pkt 9 i 4 w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462, ze zm.) w zw. z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z Załącznikiem do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - Lp. 9, odsyłającym do punktu 5.1.2.1 i 5.1.2.2 Polskiej Normy [...], poprzez błędne ich zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że w projekcie budowlanym ocenianym m. in. decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2018 r., znak: [...], do powierzchni zabudowy należało wliczyć powierzchnię występku dachowego (z uwagi na jego trwałe związanie z budynkiem oraz połączenie pilastrem z gruntem), co skutkowało naruszeniem pkt 5.1.2.2 Polskiej Normy [...] stanowiącego który stanowi jasno i wprost elementy, których nie należy wliczać do powierzchni zabudowy, a wśród nich m. in. daszki oraz występy dachowe, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie[t,). Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) w zw. z art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a co za tym idzie również niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, że zgodnie z tym przepisem konieczne jest zapewnienie miejsc postojowych dla wszelkich lokali usługowych, dokładnie tak, jak nakazuje decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, gdy tymczasem inwestor na potrzeby wydania pozwolenia na budowę wyraźnie wskazał, że w ogóle nie planuje prowadzić obsługi klientów w lokalu, ponieważ działalność gospodarczą będzie prowadził jedynie za pośrednictwem Internetu (w budynku przewidziano jeden lokal użytkowy) Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody [...] , znak: [...] z [...] listopada 2018r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2018 r., znak: [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nie jest obarczona żadną z wad nieważnościowych przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a., które uzasadnią stwierdzenie nieważności decyzji . W szczególności nie jest obarczona kwalifikowana wadą rażącego naruszenia prawa. Naruszenia, które stanowi oczywistą obrazę jasno brzmiącego przepisu, której nie można pogodzić z zasadami państwa prawnego, która wywołuje skutki nie dopuszczalne do zaakceptowania. Zarzuty skargi nie mogły wpłynąć na inną niż podjętą przez Sąd ocenę zaskarżonej decyzji. Są powtórzeniem zarzutów formułowanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i w toku postępowania administracyjnego przed organami obu instancji tym wnioskiem zainicjowanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo odniósł się do tych zarzutów. Zasadnie ocenił, że na ich podstawie nie można stwierdzić nieważności decyzji objętej wnioskiem skarżącej spółki. W ocenie Sądu wystraczającą przesłanką, dla której w decyzjach kontrolowanych odmówiono udzielenia pozwolenia na budowę, było już tylko to, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany w oczywisty sposób nie odpowiadał wydanej dla tej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor, skarżąca spółka, wezwany przez organ do jego korekty ograniczyła się do odpowiedzi, że projekt jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Wbrew stanowisku skarżącej spółki wady projektu polegającej na braku zgodności z wymogami decyzji o warunkach zabudowy nie da się obalić przywołaniem § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem (pkt 2) - liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Organ administracji architektoniczno budowlanej, przy ocenie projektu budowlanego, związany był wymogami przewidzianymi w decyzji o warunkach zabudowy. Podnoszone obecnie faktyczne funkcjonalne przeznaczenie obiektu pozostaje bez wpływu na oceną zgodności w ww. zakresie. Skarżąca spółka podniosła, że z rażącym naruszeniem prawa możemy mieć do czynienia nie tylko w przypadku zastosowania przepisu wbrew jego dosłownemu brzmieniu, ale także w przypadku gdy przewidziane przepisami prawa tzw. "luzy decyzyjne" zostaną niewykorzystane lub wykorzystane w celu innym niż określony w przepisach prawnych (por. Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego Borkowski/Adamiak wyd. 2016, komentarz do art. 156 Nb 58). Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest jednak decyzją uznaniową. Organ administracji architektoniczno budowlanej nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań. Projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to akty określą przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy. Zgodnie z art. 35. ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Również ocena powierzchni zabudowy przyjęta w kontrolowanych decyzjach o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę nie może być postrzegana jako obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Już to, że brak jest definicji legalnej, pojęcia "powierzchni zabudowy" skutkuje poszukiwanie jego znaczenia w drodze wykładni przepisów. Organy badając przedłożony projekt budowlany uznały, że do powierzchni zabudowy nie wlicza się występów dachowych, ale takich, które: nie są w sposób trwały, konstrukcyjnie związane z budynkiem; nie są połączone z gruntem. Organy miały podstawy do własnej wykładni pojęcia powierzchni zabudowy w odniesieniu do przyjętych w projekcie rozwiązań architektonicznych, to zaś wyklucza możliwość skutecznego podniesienie zarzutu oczywistego naruszenia konkretnego przepisu prawa.. Także sama skarżąca spółka stwierdza – cyt. "Kwestionowanie elementu dachu jako jego występu, tylko dlatego, że jest podparty pilastrem oraz jest połączony z dachem nie mieści się w żadnej interpretacji technicznej". Posiłkuje się zatem interpretacją a nie zarzutem, że naruszony została przepis, który nie wymaga żadnej wykładni, jego norma jest wprost oczywista . Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).