VII SA/Wa 1536/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi C. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157, art. 158 § 1 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku A. [...] S.A. z siedzibą w P., stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami prawa nośnika reklamowego zlokalizowanego na nieruchomości nr [...] w gminie L. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było uznanie organu, iż badana w trybie nieważności decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 oraz art. 77 k.p.a. W ocenie organu, wbrew postanowieniom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. nie zebrał wymaganego materiału dowodowego i nie poczynił określonych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ nadzoru stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie dokonał kontroli obiektu budowlanego, w sprawie którego postępowanie umorzył jako bezprzedmiotowe. Ograniczył się jedynie do sprawdzenia czy na przedmiotowy obiekt inwestor uzyskał decyzję pozwolenia na budowę lub zgłosił zamiar budowy, oraz czy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zgłosił sprzeciwu. Nie poddał jednak żadnej analizie, tego czy obiekt został pobudowany zgodnie ze zgłoszeniem. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, iż organ nadzoru budowlanego I instancji nie ustalił, czy reklama jest usytuowana zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), w myśl którego, obiekty budowlane przy autostradach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 30 m w terenie zabudowanym i 50 m poza terenem zabudowanym, a który to przepis stanowi doprecyzowanie pkt VII. 4 załącznika II umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego sporządzonej w Genewie dnia 15 listopada 1975 r. (Dz. U. z 1985r., nr 10, poz. 35). Odwołanie od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 maja 2009 r. złożyła C. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jak również naruszenie art. 7, art. 75 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że artykuły te obligują organ do przeprowadzenia kontroli obiektu budowlanego. Zdaniem C. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przed umorzeniem postępowania, wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. W szczególności strona nie zgodziła się z stanowiskiem, że organ w ogóle nie dokonał w niniejszej sprawie sprawdzenia obiektu budowlanego. Spółka wskazała, iż Inspektor nie dokonał kontroli osobiście, jednak w swojej ocenie oparł się na informacjach otrzymanych od G. [...] w P., zaś kwestia, dotycząca faktycznego umiejscowienia obiektu została przez Dyrekcję jednoznacznie rozstrzygnięta w odpowiedzi na pytanie Inspektora. Wskazała nadto, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł się również na dokumentach dostarczonych przez Spółkę, zaś dla potwierdzenia powyższych okoliczności dopuścił dowód z przesłuchania strony. Zdaniem odwołującej się Spółki, przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 77 k.p.a., nie wymagają dokonania osobistych oględzin obiektów budowlanych w toku postępowania administracyjnego. Dokonanie oględzin było zbędne, w szczególności w sytuacji, gdy dana okoliczność nie została zakwestionowana przez strony postępowania, została natomiast potwierdzona przez inny organ administracji publicznej. W niniejszej sprawie, w ocenie C. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., organ zebrał i rozpatrzył wszelkie niezbędne dowody, które doprowadziły do stwierdzenia, że zarówno zgłoszenie zamiaru instalacji, jak i sama instalacja dokonane zostały zgodnie z obowiązującym prawem. Organ wydając decyzję oparł się na dostarczonym i zebranym materiale dowodowym, którego autentyczność nie była kwestionowana. Skarżąca Spółka wskazała, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie został ustawiony względem autostrady, lecz względem ulicy Z., co wynikało z planu "Informacja dotycząca lokalizacji" oraz dołączonego zdjęcia. Zważywszy, że ulica Z. przebiega wiaduktem nad autostradą, a nośnik reklamowy umieszczony jest na skarpie, jest on w zasadzie niewidoczny z autostrady. Spółka wskazała, iż tak umiejscowiony nośnik, nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników autostrady, które jest jednym z głównych motywów regulacji przewidzianej w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Podniosła ponadto, iż ustawienie obiektu jest zgodne z art. 43 ustawy o drogach publicznych, bowiem odległość przedmiotowego obiektu budowlanego od autostrady wynosi 45 m. C. [...] Sp. z .o.o. w konkluzji odwołania wskazała, iż brak oględzin obiektu budowlanego, nie stanowił przyczyny wystarczającej do uznania nieważności decyzji, gdyż nie powodowało to rażącego naruszenia prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania C. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w ostatecznym związku z rozstrzygnięciem sprawy. Organ powołał się przy tym, na wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1877/06, LEX nr 295007 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1212/06, LEX nr 377245. Wskazał ponadto, na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 1998 r., sygn. akt II SA 4/98, LEX nr 41832, zgodnie z którym, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Zaznaczył również, że w odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy w szczególności uważać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów-zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w art. 6 -11 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1806/06, LEX nr 322283). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż dla prawidłowej oceny czy dane postępowanie jest bezprzedmiotowe, niezbędne było uprzednie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika bowiem obowiązek organu administracji publicznej podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Organ podniósł, iż prowadząc postępowanie w sprawie zgodności z przepisami prawa nośnika reklamowego zlokalizowanego na nieruchomości nr [...] w gminie L., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. ustalił na podstawie pisma G. [...] w P. z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...], iż przedmiotowy nośnik reklamowy nie wkracza w pas drogowy autostrady [...]. Ponadto organ na podstawie wyjaśnień A. K., przedstawicielki C. [...] sp. z o. o., złożonych w PINB dla powiatu p. w dniu [...] kwietnia 2007 r. oraz na podstawie pisma Starostwa Powiatowego w P. z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...], ustalił iż przedmiotowa tablica reklamowa wzniesiona została na podstawie zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych z dnia [...] maja 2005 r., w stosunku do którego Starostwo Powiatowe w P. nie wniosło sprzeciwu. Po dokonaniu powyższych ustaleń, organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego, decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...] umorzył jako bezprzedmiotowe, wszczęte na wniosek A. [...] S.A., postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami prawa nośnika reklamowego zlokalizowanego na nieruchomości nr [...] w gminie L. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż powyższe ustalenia organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego były niewystarczające dla uznania prowadzonego postępowania, w sprawie zgodności z przepisami prawa nośnika reklamowego zlokalizowanego na nieruchomości nr [...] w gminie L., za bezprzedmiotowe. Z faktu, iż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w oparciu o zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, oraz iż nie wkracza w pas drogowy autostrady [...] nie wynika, iż lokalizacja przedmiotowego nośnika reklamowego jest zgodna z przepisami, a ustalenie powyższego było celem postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. Ponadto organ odwoławczy uznał, iż prowadzone przez organ nadzoru budowlanego postępowanie nie było postępowaniem bezprzedmiotowym. Za przedmiot postępowania administracyjnego rozumie się bowiem związek między przepisami prawa materialnego a przepisami procedury administracyjnej. Dopiero ustalenie faktu, iż stwierdzony w postępowaniu stan faktyczny nie odpowiada normom przepisów prawa materialnego upoważnia organ do uznania postępowania za bezprzedmiotowe. W świetle powyższego, organ nadzoru, doszedł do wniosku, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2007 r., wydana została z rażącym naruszeniem przepisów art. 7, 77 i 105 k.p.a., mającym oczywisty wpływ na ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej, a w konsekwencji utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzającą nieważność decyzji organu powiatowego z dnia [...] lipca 2007 r., z uwagi na rażące naruszenie przepisów procedury administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, sprowadzających się w istocie do stwierdzenia, iż konstrukcja przepisów art. 7 i 77 k.p.a., w połączeniu z teorią swobodnej oceny dowodów, nie nakłada na organ obowiązku przeprowadzenia ściśle określonych czynności dowodowych (w tym przypadku przeprowadzenia oględzin) przed wydaniem rozstrzygnięcia, organ stwierdził, iż w tym stanie faktycznym oględziny takie były niezbędne dla prawidłowej oceny prawnej inwestycji polegającej na wzniesieniu nośnika reklamowego. Nie można było ocenić prawidłowości lokalizacji przedmiotowej tablicy reklamowej jedynie na podstawie mapki geodezyjnej dołączonej do zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych oraz informacji, iż nie wkracza ona w pas autostrady [...]. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła C. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, skarżąca Spółka zarzuciła jej naruszenia przepisów postępowania, w postaci: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy, decyzja winna zostać uchylona, a postępowanie w sprawie umorzone gdyż brak było przesłanek do stwierdzenia nieważności; - art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjecie, że przepisy te obligują organ do przeprowadzenia oględzin obiektu budowlanego w niniejszym stanie faktycznym; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że doszło do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności, że naruszenie było oczywiste, że naruszono przepis, który nie wymagał wykładni prawa, że naruszenie wywołało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności oraz poprzez uznanie, że wady postępowania zaistniałe w tej sprawie spełniają kwalifikowane kryteria dla zastosowania instytucji stwierdzenia nieważności decyzji; - art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w sprawie właściwa była procedura stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy właściwy był zwykły tryb odwoławczy na podstawie art. 127 k.p.a. Zdaniem C. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy wyczerpująco, a także rozpoznał sprawę w sposób prawidłowy. Spółka wskazała, iż nawet jeśli Sąd doszedłby do przekonania, że organ przeprowadził postępowanie administracyjne w sposób wadliwy, to z pewnością zarzucanego naruszenia nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa, ani naruszenia, które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie strony skarżącej, nie było oczywistości naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym, gdyż organ de facto przeprowadził postępowanie dowodowe, zaś jego wyniki i ich ocena pozostają pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów. Brak oględzin obiektu budowlanego, nie stanowił przyczyny wystarczającej do uznania nieważności decyzji. Skarżąca podniosła nadto, iż poprawne zastosowanie prawa materialnego, przy niewielkich uchybieniach proceduralnych nie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji, który ma skutek ex tunc. Jest to zdecydowanie zbyt rygorystyczna sankcja, która narusza nie tylko wynikającą z art. 16 k.p.a. zasadę trwałości decyzji, lecz także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Właściwą drogą w przypadku zaistnienia pewnych uchybień proceduralnych, jest zwykły tryb odwoławczy. Mimo jednak odpowiedniego pouczenia, A. [...] S.A. nie wniosła odwołania od decyzji, uznając tym samym słuszność rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że podstawę prawną decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym stanowił przepis art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie może stać się bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych, gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, lub z przyczyn faktycznych, gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 12 lutego 2008 r., sygn. II OSK 2042/06). Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r., sygn., akt V SA/Wa2627/05, LEX nr 196834). Słusznie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, iż dla prawidłowej oceny czy dane postępowanie jest bezprzedmiotowe, niezbędne jest uprzednie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika bowiem obowiązek organu administracji publicznej podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2351/05, LEX nr 196302). Organy orzekające w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, zasadnie uznały, iż ustalenia poczynione w sprawie były niewystarczające dla uznania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. postępowania, w sprawie zgodności z przepisami prawa nośnika reklamowego zlokalizowanego na nieruchomości nr [...] w gminie L, za bezprzedmiotowe. Zasadnie więc stwierdziły nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2007 r., z uwagi na rażące naruszenie przepisów art. 105 § 1, art. 7 i art. 77 k.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym rażące naruszenie prawa, określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Należy powtórzyć za organem, iż przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych było dopuszczalne, gdyż naruszenie tych przepisów miało charakter rażący i pozostawało w oczywistym związku z rozstrzygnięciem sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie wskazał, iż prowadząc postępowanie w sprawie zgodności z przepisami prawa nośnika reklamowego zlokalizowanego na nieruchomości nr [...] w gminie L., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. ustalił tylko na podstawie pisma G. [...] w P. z dnia [...] grudnia 2006 r., iż przedmiotowy nośnik reklamowy nie wkracza w pas drogowy autostrady [...]. Jednocześnie organ nie analizował i nie zbadał czy wykonanie i posadowienie przedmiotowej tablicy reklamowej było zgodne ze zgłoszeniem z dnia [...] maja 2005 r., w stosunku do którego Starostwo Powiatowe w P. nie wniosło sprzeciwu. Stwierdzić należy, iż w toku postępowania prowadzonego przez Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla powiatu p., zabrakło ustalenia czy zrealizowanie przedmiotowego obiektu nie narusza przepisów, zwłaszcza z uwagi na jego posadowienie w zbliżeniu do autostrady. Organ ograniczył się jedynie do sprawdzenia, czy przedmiotowy obiekt został zgłoszony, oraz czy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł wobec tego zgłoszenia sprzeciwu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustalił, czy obiekt został pobudowany zgodnie ze zgłoszeniem. Analiza dostarczonej dokumentacji, jak również wyjaśnienia złożone przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego, nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do umorzenia postępowania w sprawie. Jedynie oględziny, dałaby odpowiedź na pytanie, czy rzeczywiście przy realizacji obiektu nie doszło do naruszenia właściwych przepisów, zwłaszcza przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz czy obiekt został zrealizowany zgodnie z załączoną do wniosku dokumentacją. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, dokonanie oględzin było niezbędnym elementem, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydania stosownego rozstrzygnięcia. Skoro więc Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p., nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zasadnie organy orzekające w trybie stwierdzenia nieważności, uznały, iż przy wydawaniu kontrolowanej decyzji, rażąco zostało naruszone prawo. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.